ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچاره
تا مرد نظر باشی نی مردم نظاره
ای عاشق الاهو ز استاره بگیر این خو
خورشید چو درتابد فانی شود استاره
آنها که قوی دستند دست تو چرا بستند
زیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره
چون در سخنها سفت و الارض مهادا گفت
ای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره
ای بنده شیر تن هستی تو اسیر تن
دندان خرد بنما نعمت خور همواره
تا طفل بود سلطان دایه کندش زندان
تا شیر خورد ز ایشان نبود شه میخواره
از سنگ سبو ترسد اما چو شود چشمه
هر لحظه سبو آید تازان به سوی خاره
گوید که اگر زین پس او بشکندم شادم
جان داد مرا آبش یک باره و صد باره
گر در ره او مردم هم زنده بدو گردم
خود پاره دهم او را تا او کندم پاره



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا عاشق را به رها کردن خودنمایی و فانی شدن در حق فرامیخواند، مانند ستارهای که در برابر خورشید ناپدید میشود. او دنیا را گهوارهای میداند که جان کودکصفت در آن بسته است و تا شیرخوار تن باشد، به بادهٔ معرفت نمیرسد. در پایان با تمثیل سبو و سنگی که از آن چشمه میجوشد، نشان میدهد که عاشق از شکسته شدن به دست معشوق شاد است، چون مرگ در راه او زندگی تازه است.
هوش مصنوعی: ای عاشق درمانده، از نامونگ و آبرو و خودنمایی دست بردار و پیش بیا، تا اهل دیدن و شهود حقیقی شوی، نه تماشاگری که فقط از دور نگاه میکند.
هوش مصنوعی: ای عاشقی که جز خدا را نمیخواهی، این عادت را از ستاره بیاموز: وقتی خورشید میتابد، ستاره در نور او ناپدید و فانی میشود. تو نیز در برابر معشوق حق از خود فانی شو.
هوش مصنوعی: میپرسی چرا آن نیرومندان دست تو را بستهاند؟ چون تو هنوز کودکی و این جهان برایت گهواره است، و دست کودک را در گهواره میبندند.
هوش مصنوعی: چون خداوند در سخن گوهربار خود فرموده است که زمین را گهواره قرار دادیم، پس ای کسی که چون میخ به زمین چسبیدهای و از شهر دل دور و آواره ماندهای، بدان که این دنیا گهوارهٔ کودکی است و جای ماندن نیست.
هوش مصنوعی: ای کسی که بندهٔ شیرِ تن هستی و در اسارت تن ماندهای، دندان خرد را نشان بده و بزرگ شو تا همیشه از نعمتهای حقیقی بخوری، نه فقط شیر بنوشی.
هوش مصنوعی: شاهزاده تا کودک است، دایه او را در بند نگه میدارد، و تا وقتی از دایگان شیر میخورد، شاهِ شرابنوش نمیشود؛ یعنی جان تا در کودکی تنپرورانه است، به بادهٔ معرفت نمیرسد.
هوش مصنوعی: سبو از سنگ میترسد، چون ممکن است بشکند؛ اما وقتی از دل همان سنگ چشمه بجوشد، سبو هر لحظه شتابان به سوی آن سنگ میرود.
هوش مصنوعی: سبو میگوید: اگر از این پس آن سنگ مرا بشکند، شادمانم؛ زیرا آب او بارها و بارها به من جان داده است.
هوش مصنوعی: اگر در راه او بمیرم، به وسیلهٔ او زنده میشوم؛ خودم به او پیشکش میدهم تا مرا پارهپاره کند. «پاره» هم به معنای هدیه است و هم به معنای تکهتکه، و مقصود اشتیاق عاشق به فنا شدن در معشوق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره
تو دلبر و استادی ما عاشق و این کاره
ما بر سر هر پشته گم کرده سر رشته
بیچاره تو گشته تو چاره بیچاره
صد چشمه بجوشانی در سینه چون مرمر
[...]
کن نوک سنان را تیز ای عقرب جراره
زهر از بن دندان ریز ای افعی خونخواره
از باد صبا بگریز ای پشه بیچاره
وز گربه همی پرهیز ای موش ستمکاره
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.