منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمیدانم
به دست من مده این می که نوشیدن نمیدانم
طبیبا از دوا بر قامت دیوانه خوی من
مبر پیراهن عصمت که پوشیدن نمیدانم
من آن مست می شوقم که گر صد سال شوق او
نماید آتش و من نیز جوشیدن نمیدانم
به ریش تازگی از مرهم آسیب نمک ساید
نهی ز الماس و حیرت خروشیدن نمیدانم
به صد امید با کوشیدنم در مدعا، عرفی
ز استغنا مدان، با قید کوشیدن نمیدانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل خود را از هر آنچه به آسایش، هوشیاری و رفتار معمول مربوط است ناآشنا میخواند: نه شراب عیش مینوشد، نه جامهٔ پاکدامنی را که طبیب برایش میدوزد میپوشد. مستی شوقش چنان پخته است که دیگر نمیجوشد و درد زخمش چنان حیرتآور است که فریاد هم نمیکشد. در پایان، عرفی میگوید کوشش او از سر بینیازی نیست، بلکه کوشیدن همراه با بند و وابستگی را نمیداند.
هوش مصنوعی: من کسی هستم که از شراب شادی و خوشی به شور و فریاد نمیآیم. این می را به دستم نده، چون راه نوشیدنش را نمیدانم؛ یعنی اهل عیش و آسودگی نیستم.
هوش مصنوعی: ای پزشک، با دارو برای قامت من که خوی دیوانگی دارم، جامهٔ پاکدامنی و هوشیاری نبُر و ندوز، چون پوشیدنش را نمیدانم. یعنی درمان دیوانگی عشق مرا بیهوده است.
هوش مصنوعی: من چنان از شراب اشتیاق مست و پختهام که اگر شوق او صد سال هم آتش بیفروزد، دیگر نمیجوشم؛ مانند شراب کهنه که جوشش و ناآرامیاش فرونشسته است.
هوش مصنوعی: مرهم به جای درمان، تازه بر زخمم نمک میساید و تو نیز بر آن الماس مینهی؛ با این همه از شدت حیرت حتی فریاد کشیدن را نمیدانم.
هوش مصنوعی: عرفی به خود میگوید: این را که در راه رسیدن به آرزو با صد امید میکوشم، یا نمیکوشم، از بینیازی و غرور مپندار؛ فقط نمیدانم چگونه با بند و وابستگی تلاش کنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.