نوبهارا جان مایی جانها را تازه کن
باغها را بشکفان و کشتها را تازه کن
گل جمال افروختهست و مرغ قول آموختهست
بی صبا جنبش ندارند هین صبا را تازه کن
سرو سوسن را همیگوید زبان را برگشا
سنبله با لاله می گوید وفا را تازه کن
شد چناران دف زنان و شد صنوبر کف زنان
فاخته نعره زنان کوکو عطا را تازه کن
از گل سوری قیام و از بنفشه بین رکوع
برگ رز اندر سجود آمد صلا را تازه کن
جمله گلها صلح جو و خار بدخو جنگ جو
خیز ای وامق تو باری عهد عذرا تازه کن
رعد گوید ابر آمد مشکها بر خاک ریخت
ای گلستان رو بشو و دست و پا را تازه کن
نرگس آمد سوی بلبل خفته چشمک می زند
کاندرآ اندر نوا عشق و هوا را تازه کن
بلبل این بشنید از او و با گل صدبرگ گفت
گر سماعت میل شد این بینوا را تازه کن
سبزپوشان خضرکسوه همیگویند رو
چون شکوفه سر سر اولیا را تازه کن
وان سه برگ و آن سمن وان یاسمین گویند نی
در خموشی کیمیا بین کیمیا را تازه کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل خطاب به بهار است و از او میخواهد جانها و باغها را زنده کند. سپس گیاهان و پرندگان مانند سرو و سوسن و چنار و فاخته و بلبل و نرگس هرکدام دیگری را به سخن گفتن، وفا، عبادت، عشق و سماع فرا میخوانند و طبیعت چون جمعی از نمازگزاران و اهل سماع تصویر میشود. در پایان، شبدر و سمن و یاسمن این همه بانگ را رد میکنند و کیمیای راستین را در خاموشی میدانند.
هوش مصنوعی: ای بهار نو، تو جان ما هستی؛ جانها را دوباره زنده کن، باغها را به شکوفه بنشان و کشتزارها را سرسبز کن.
هوش مصنوعی: گل زیباییاش را آشکار کرده و پرنده آواز آموخته است، اما بی نسیم صبا هیچکدام به جنبش درنمیآیند؛ پس نسیم صبا را تازه و روان کن.
هوش مصنوعی: سرو به سوسن میگوید زبانت را باز کن و سخن بگو، و سنبل به لاله میگوید عهد و وفای دوستی را تازه کن.
هوش مصنوعی: درختان چنار گویی دف میزنند و صنوبرها دست میزنند، و فاخته با بانگ «کوکو» فریاد میزند که بخشش و عطا را تازه کن.
هوش مصنوعی: گل سرخ را در حال ایستادن به نماز و بنفشهٔ خمیده را در حال رکوع ببین، و برگ تاک به سجده افتاده است؛ پس بانگ دعوت به نماز و عبادت را تازه کن.
هوش مصنوعی: همهٔ گلها اهل آشتیاند و تنها خارِ بدخو اهل جنگ است؛ ای عاشق که چون وامقی، برخیز و دستکم پیمان عشق با معشوقت را که چون عذراست تازه کن.
هوش مصنوعی: رعد خبر میدهد که ابر آمد و مَشکهای آب را بر خاک خالی کرد؛ ای گلستان، رویت را بشوی و دست و پایت را تازه کن، گویی برای نماز وضو بگیر.
هوش مصنوعی: نرگسِ خمارچشم نزد بلبل آمده و چشمک میزند که بیا آواز بخوان و عشق و شور را تازه کن.
هوش مصنوعی: بلبل این سخن را از نرگس شنید و به گل صدبرگ گفت: اگر به سماع و آواز میل داری، این بینوا را با لطف خود زنده و تازه کن.
هوش مصنوعی: گیاهان سبزپوش که جامهٔ سبزشان چون جامهٔ خضر است، میگویند برو و مانند شکوفه که از سرِ شاخه سر برمیآورد، رازِ اولیای حق را تازه و آشکار کن.
هوش مصنوعی: اما شبدر سهبرگ و سمن و یاسمن میگویند نه، سخن مگو؛ کیمیای حقیقی را در خاموشی ببین و آن کیمیا را در خاموشی تازه کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.