هم نوای بلبل و هم صوت زاغم می گزد
خا ر چشمم می خراشد، گل دماغم می گزد
من بگویم نشئأء پروانه با من نیست، لیک
این قدر دانم که تاثیر چراغم می گزد
من که دل دانسته در کوی تو گم کردم، چرا
محرمی هر دم به تقریبی سراغم می گزد
با وجودآن که می دانم که دردم بی دواست
دم به دم اندیشهٔ باطل دماغم می گزد
دوستی دارم که در زندان محنت ، بر دلم
می نهد مرهم، ولی در صحن باغم می گزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عرفی در این غزل از حالی سخن میگوید که در آن همهچیز، از زیبا تا زشت، برای او آزارنده شده است. او از سوز عشق، پرسشهای بیجای آشنایان دربارهٔ دلی که آگاهانه در کوی یار باخته، و خیالهای بیهودهٔ درمان دردی بیدوا مینالد. در پایان از دوستی یاد میکند که در سختی مرهم دل است، اما در خوشی و آسودگی آزار میرساند.
هوش مصنوعی: هم آواز بلبل و هم بانگ زاغ مرا آزار میدهد؛ خار چشمم را میخراشد و گل هم مشامم را میآزارد. یعنی حال من چنان آشفته است که زیبا و زشت هر دو برایم رنجآورند.
هوش مصنوعی: نمیگویم که شور و مستی پروانه (عاشقی و جانبازی در راه شمع) را دارم، اما همینقدر میدانم که اثر چراغ و سوز آن مرا میآزارد.
هوش مصنوعی: من که دل را آگاهانه در کوی تو گم کردهام، چرا هر لحظه آشنایی به بهانهای سراغ دلم را میگیرد و با این پرسش مرا میآزارد؟
هوش مصنوعی: با آنکه میدانم دردم درمانی ندارد، هر لحظه فکرهای بیهوده (امید درمان) ذهنم را میآزارد.
هوش مصنوعی: دوستی دارم که در زندان رنج و سختی بر دلم مرهم میگذارد، اما در هنگام شادی و در صحن باغ مرا میآزارد؛ یعنی در غم یار است و در خوشی مایهٔ رنج.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.