همچو مینا غنچهٔ رازم بهار آهنگ شد
پرتوی از خون دل بیرون دوید و رنگ شد
بس که در یادت به چندین رنگ حسرت سوختم
چون پر طاووس داغم عالم نیرنگ شد
کوه تمکینی به این افسردگیها حیرت است
بس که زیر بار دل ماندم صدا هم سنگ شد
در طلسم بستن مژگان فضایی داشتم
تا نگه آغوش پیدا کرد عالم تنگ شد
پیکرم در جستوجویت رفت همدوش نفس
رشتهٔ این ساز از فرسودگی آهنگ شد
در شکنج پیریام هر مو زبان نالهای است
از خمیدنها سراپایم طرف با چنگ شد
آنقدر واماندهام کز الفتم نتوان گذشت
اشک هم در پای من افتاد و عذر لنگ شد
جوهر خط آخر از آیینهات میگون دمید
دود هم از شعلهٔ حسن تو آتشرنگ شد
کسب آگاهی کدورتخانه تعمیر است و بس
هر قدر آیینه شد دل زیر مشق زنگ شد
هیچکس حسرتکش بیمهری خوبان مباد
آرزو بشکست ما را تا دل او سنگ شد
بیدل از درد وطن خون گشت ذوق عبرتم
بس که یاد آشیان کردم قفس هم تنگ شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شرح سوختن و فرسودگی عاشق در یاد معشوق است: راز دل به صورت خون و رنگ آشکار میشود، پیری قامت شاعر را چون چنگ خم کرده و ناتوانی او حتی اشک را پایبند کرده است. در میانه از زیبایی معشوق و سنگدلی او و نیز از اینکه آگاهی ظاهری دل را زنگارگرفتهتر میکند سخن میگوید. در پایان، درد دوری از وطن و آشیانهٔ اصلی چنان است که قفس دنیا تنگتر مینماید.
هوش مصنوعی: غنچهٔ راز دل من مانند شیشهٔ شراب به شکفتن و بهار گرایید؛ پرتوی از خون دلم بیرون زد و به صورت رنگ آشکار شد. یعنی راز پنهان دل به شکل اشک و رنگ خونین آشکار گشت.
هوش مصنوعی: چون در یاد تو با رنگهای گوناگون حسرت سوختم، داغهایم مانند خالهای پر طاووس جهانی از نقش و افسون شد.
هوش مصنوعی: برای من که مانند کوه وقار و سنگینی دارم، اینهمه افسردگی مایهٔ حیرت است. آنقدر زیر بار سنگین دل ماندم که حتی صدا و نالهام هم سنگ شد و بیرون نیامد.
هوش مصنوعی: تا وقتی مژگانم را بسته بودم، در آن حال بسته فضای گستردهای داشتم؛ اما همین که نگاهم باز شد و آغوش گشود، جهان بر من تنگ شد. یعنی چشمپوشی از ظاهر، گشایش درونی میآورد.
هوش مصنوعی: در جستوجوی تو تنم همراه نفس از دست رفت؛ تار این ساز وجود از فرسودگی به آهنگ و ناله تبدیل شد.
هوش مصنوعی: در پیچ و خم پیری هر موی من زبان نالهای شده است؛ از بس خمیده شدم، سراپای وجودم همانند ساز چنگ شد.
هوش مصنوعی: آنقدر درمانده و ناتوانم که کسی نمیتواند از همراهی با من دل بکند؛ حتی اشک هم به پای من افتاد و ناتوانی من بهانهٔ ماندنش شد.
هوش مصنوعی: سرانجام موی تازهرسته بر چهرهٔ آیینهگون تو به رنگ شراب و سرخ دمید؛ گویی دود هم از شعلهٔ زیبایی تو رنگ آتش گرفت.
هوش مصنوعی: به دست آوردن آگاهی چیزی جز آباد کردن خانهٔ کدورت نیست؛ هرچه دل بیشتر آیینه شد، بیشتر زیر تمرین زنگار رفت. یعنی دانش ظاهری دل را تیرهتر میکند.
هوش مصنوعی: هیچکس گرفتار حسرت بیمهری زیبارویان نشود؛ آرزو ما را شکست تا آنکه دل معشوق سنگ شد.
هوش مصنوعی: ای بیدل، از درد دوری وطن شوق عبرتگیریام به خون تبدیل شد؛ از بس آشیانه را یاد کردم، قفس هم بر من تنگتر شد. وطن میتواند اشاره به اصل معنوی جان باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد
چون صدف هر قطره آبی که خوردم سنگ شد
تا رهم در عالم بی منتهای دل فتاد
آسمان چون حلقه فتراک بر من تنگ شد
بوریای فقر پیش مردم بالغ نظر
[...]
چون همه درکینه با من چرخ نیلیرنگ شد
سنگ گشتمشیشه گرشد،شیشه گشتم سنگ شد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.