قابل نخل ما بر دگرست
گردن شمع را سر دگرست
سر به گردون فرو نمیآربم
این هواهای منظر دگرست
کشت اقبال معصیتها سبز
ابر ما، دامنتر دگرست
از دم واپسین خبر جستم
گفت این دور ساغر دگرست
خواجه در هر لباس گرداندن
چون تأملکنی خر دگرست
با حریصان عجوز دنیا را
زن مخوانید شوهر دگرست
عالمی را چو شمع حسرت خورد
وضع خمیازه از در دگرست
راست بر جادهٔ جنون تازند
موی ژولیده مسطر دگرست
راحت از وضع سایهکسبکنید
پهلوی عجز بستر دگرست
نامهام فالبین قاصد نیست
رنگ اگر بشکند پر دگرست
به کجا سرنهم که چون زنجیر
هر دری حلقهٔ در دگرست
بیدل آگه نهای ز ضبط نفس
گره رشته گوهر دگرست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «دگرست» نشان میدهد که حقیقتِ هر چیز غیر از ظاهر آن است. شاعر از سرکشی در برابر فلک و ثمرِ گناه سخن میگوید و مرگ را آغاز دوری دیگر میداند. سپس بر نادانیِ آراستهظاهر و اسارتِ حریصان در دستِ دنیا طعنه میزند و آسایش را در افتادگی و ناتوانی میجوید. در پایان خود را به ضبطِ نفس فرا میخواند که مانند گره بر رشته، گوهری دیگر است.
هوش مصنوعی: نخلِ وجودِ ما شایستهٔ میوهای دیگر است و از جنس میوههای معمول بار نمیدهد؛ همانگونه که گردنِ شمع سری دیگر دارد، یعنی شعلهای که سوختن است. حاصل ما سوختن و فنا است، نه بهرههای عادی.
هوش مصنوعی: ما سر به آسمان فرود نمیآوریم و در برابر فلک سر خم نمیکنیم. این بلندپروازیِ ما هوای تماشاگاهی دیگر و بالاتر است.
هوش مصنوعی: کشتزارِ بختِ ما از گناهان سرسبز است. ابری که آن را سیراب میکند دامنِ ترِ دیگری است، یعنی آلودگی و گناهکاریِ خودِ ما.
هوش مصنوعی: از آخرین نفس، یعنی مرگ، پرسیدم که چه خبر است. پاسخ داد که این دوره و نوبتِ جامی دیگر است، یعنی مرگ آغاز مرحلهای دیگر است نه پایان.
هوش مصنوعی: خواجه را در هر لباسی که بگردانی و بیارایی، اگر خوب بنگری باز همان خر است، فقط خری دیگر. ظاهرِ آراسته نادانی و پستیِ درون را عوض نمیکند.
هوش مصنوعی: دنیا را که پیرزنی است، در کنارِ آزمندان زن مخوانید؛ او خود شوهر و چیرهدست است. دنیا بر حریصان حکم میراند و آنان را زیر فرمان دارد.
هوش مصنوعی: حسرت مانند شمع جهانی را سوزاند و فرسود. خمیازه، که نشانهٔ حسرت و خماری است، از دری دیگر و به شکلی دیگر سر برمیآورد.
هوش مصنوعی: دیوانگانِ عشق در جادهٔ جنون راست و بیانحراف میتازند. موی ژولیدهٔ آنان خطکشی دیگر است که راهشان را راست نگه میدارد.
هوش مصنوعی: آسودگی را از حالِ سایه بیاموزید که همیشه بر خاک افتاده است. پهلو نهادن بر ناتوانی و فروتنی خود بستری دیگر و آسوده است.
هوش مصنوعی: نامهٔ من به فال و قاصد نیازی ندارد. اگر رنگِ چهرهام بشکند و بپرد، همان پری دیگر است که پیامم را میبرد؛ زردیِ رخسار خود پیامِ حال من است.
هوش مصنوعی: به کجا سر بگذارم و پناه ببرم؟ چون هر دری، مانند حلقههای زنجیر، خود حلقهٔ درِ دیگری است و به جای دیگری میرسد. هیچ درگاهی پایان و آرامگاه نیست.
هوش مصنوعی: ای بیدل، تو از ارزشِ نگه داشتنِ نفس آگاه نیستی. گرهای که بر رشته میافتد خود گوهری دیگر است؛ نفسی که فروخورده و مهار شود گوهری گرانبها میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.