نشود جاه و حَشَم شهرتِ خامِ دلِ ما
این نگینها متراشید بهنام دل ما
ذرهای نیست که بیشور قیامت یابند
تشتِ نُه چرخ فتادهست ز بام دل ما
نشئهٔ دورِ گرفتاریِ ما سخت رساست
حلقهٔ زلفِ که دارد خطِ جام دل ما؟
صبح هم با نفس از خویش برون میآید
که رساندهست بر افلاک پیام دل ما؟
عالَمی را به درِ کعبهٔ تحقیق رساند
جَرسِ قافلهٔ صبحِ خرامِ دل ما
بر همین آبله ختم است رهِ کعبه و دیر
کاش میکرد کسی سِیرِ مقامِ دل ما
به سخن، کشفِ معمای عدم ممکن نیست
خامشی نیز نفهمید کلام دل ما
رنگها داشت بهارِ من و ما، لیک چه سود؟
گل این باغ نخندید به کام دل ما
اُنسِ جاوید دگر از که طمع باید داشت؟
دلِ ما نیز نشد آنهمه رامِ دل ما
داغِ محرومیِ دیدار ز محفل رفتیم
برسانید به آیینه سلامِ دل ما
نامِ صیاد پَرافشانی عنقا کافیست
غیرِ بیدل، گرهی نیست به دام دل ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ دل است که از جاه و نام بیزار است و آشوب و حقیقت جهان در آن جمع است. دل، کاروانی است که دیگران را به کعبهٔ حقیقت میرساند و راه کعبه و بتخانه به آن میانجامد، ولی رازش نه با سخن گشوده میشود و نه با خاموشی. در بیتهای پایانی شاعر از ناکامی و بیهمدمی میگوید؛ حتی دل خودش با او رام نیست و با داغ محرومیت از دیدار از محفل میرود.
هوش مصنوعی: مقام و شکوه و خدم و حشم، آوازهای خام و بیارزش برای دل ما نمیشود و دل ما را بدان نمیشناسند. پس این نگینها و مهرهای نام و نشان را به نام دل ما نتراشید.
هوش مصنوعی: هیچ ذرهای نیست که آشوبی چون قیامت در آن نباشد. گویی تشت نُه فلک از بام دل ما افتاده و رسوایی و غوغایش همهجا را پر کرده است.
هوش مصنوعی: سرمستیِ روزگارِ گرفتاری و عاشقی ما بسیار قوی و کامل است. حلقهٔ زلف کدام محبوب است که خطِ پیمانهٔ دل ما را ساخته است؟
هوش مصنوعی: صبح نیز با دمیدن نفس از خود بیرون میآید و بیخود میشود. گویی کسی پیام دل ما را به آسمانها رسانده است.
هوش مصنوعی: بانگ جرسِ کاروانِ دل ما که چون صبح آرام و سبک میخرامد، جهانی را به درگاه کعبهٔ حقیقت و شناخت رسانده است.
هوش مصنوعی: راه کعبه و بتخانه هر دو به همین آبلهٔ پای دل ما ختم میشود. کاش کسی در منزل و جایگاه دل ما سیر و تماشا میکرد.
هوش مصنوعی: با سخن گفتن نمیتوان راز معمای عدم و نیستی را گشود. خاموشی هم سخن دل ما را درنیافت.
هوش مصنوعی: بهار خودبینی و «من و ما» رنگهای بسیار داشت، اما سودی نداشت؛ گل این باغ هرگز به خواست دل ما نشکفت و نخندید.
هوش مصنوعی: از چه کسی میتوان امید همدمیِ همیشگی داشت، وقتی دل خود ما نیز چنان که باید با ما رام و همدم نشد؟
هوش مصنوعی: با داغ محرومیت از دیدار یار، از این محفل رفتیم. سلام دل ما را به آیینه برسانید.
هوش مصنوعی: برای صیاد همین نام که پرافشانی سیمرغ را شکار کند کافی است. ای بیدل، جز خودِ تو گرهی در دام دل ما نیست؛ یعنی دام دل جز «بیدل» چیزی نگرفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.