بوسعید مهنه قبضی داشت سخت
خادمی را گفت زود ای نیکبخت
سخت بیخویشم دمی با خویشم آر
هرکه را بینی برون شو پیشم آر
تا سخن گوید ز هر جانی مرا
راه بگشاید مگر جایی مرا
رفت خادم دید گبری خواندش
پیش شیخ آوردش و بنشاندش
شیخ گفتش حال خویشم بازگوی
نقد وقت خویش پیشم بازگوی
گبر گفتش ای امام هر یکی
در وجود آمد مرا دی کودکی
کردمش من نام جاویدان زیاد
دوش مرد و شیخ جاویدان زیاد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ابوسعید ابوالخیر در حال گرفتگی دل از خادمش میخواهد هر کس را که بیابد نزد او بیاورد تا از سخنش گشایشی بیابد. خادم گبری را میآورد و او میگوید دیروز فرزندی برایش زاده شد که نامش را «جاویدانزیاد» نهاد، اما همان دیشب مُرد. این تضاد میان نامِ جاودانگی و مرگِ زودهنگام، ناپایداری دنیا و بیهودگی آرزوی ماندن را نشان میدهد و همین سخن مایهٔ تنبه و گشایش کار شیخ است.
هوش مصنوعی: ابوسعید ابوالخیر، عارف اهل میهنه، دچار گرفتگی و تنگیِ سخت دل (قبض) شد و به خادمی گفت: ای خوشبخت، زود کاری کن.
هوش مصنوعی: گفت: سخت از خود بیخود و پریشانم؛ کاری کن که لحظهای به خود بیایم. بیرون برو و هر کس را دیدی نزد من بیاور.
هوش مصنوعی: تا آن شخص، هر که باشد، با من سخنی بگوید و شاید از راه سخن او گره کارم باز شود و راهی به رویم گشوده گردد.
هوش مصنوعی: خادم بیرون رفت و گبری، یعنی زرتشتی، را دید. او را صدا زد، نزد شیخ آورد و نشاند.
هوش مصنوعی: شیخ به گبر گفت: حال خود را برایم بازگو و بگو اکنون در چه وضعی هستی و چه بر تو گذشته است.
هوش مصنوعی: گبر گفت: ای پیشوای همه، دیروز فرزندی برای من به دنیا آمد.
هوش مصنوعی: گفت: نامش را «جاویدانزیاد» گذاشتم، یعنی همیشه زنده بماند، اما دیشب مُرد. شیخ همیشه زنده باشد. طنز تلخ ماجرا در این است که کودکی که نامش جاودانگی بود، یک روز بیشتر نزیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.