چه خوست کاین دل کافر نهاد من دارد
نه مذهب من و نه اعتقاد من دارد
به آب و آتشم از سرکشی نمی سازد
هزار عربده با خاک و باد من دارد
ز تیر ناله فلک را به کین برانگیزد
کمان فتنه به زه از عناد من دارد
ندیم غصه که رویی ز من نگرداند
عدوی رحم که راهی به داد من دارد
به چشم دل ز سویدای دل ضعیف ترم
اگر چه قوت دید از سواد من دارد
مبارزی که هدف سد آهنین سازد
کجا حذر ز کمین و گشاد من دارد
چه اعتماد کنم بر دوروییی غماز
که حادثات جهان را به یاد من دارد
به صد علاقه دل بایدم مقید بود
به این گمان که سر انقیاد من دارد
من آن عزیز جهانم که بخت هر ساعت
متاع مصر دگر در مزاد من دارد
رساست دست تجرد که نزل من گیرد
قویست پشت توکل که زاد من دارد
به مصرعی که ندیمان ز شعر من خوانند
هزار فخر به من اوستاد من دارد
ز مکر چرخ «نظیری » عجب هراسانم
که کارهای مرا بر مراد من دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در آغاز از دلِ سرکش و کافرخوی خود مینالد که با دین و باور و حتی با عناصر وجودش ستیزه دارد، آسمان را به دشمنی برمیانگیزد و همدم غم است. سپس از ناتوانیِ خود در مهار این دل و از بیاعتمادی به آن سخن میگوید. در بیتهای پایانی به ارزش خود، وارستگی و توکلش و شهرت شعرش میبالد و در پایان میگوید از اینکه روزگار کارها را به کامش پیش میبرد، از نیرنگ آن میترسد.
هوش مصنوعی: این دلِ کافرسرشتِ من چه خوی عجیبی دارد که نه با دین من همراه است و نه با باور من.
هوش مصنوعی: دلم از سرکشی با آب و آتشِ وجودم سازگار نیست و با خاک و بادِ من هم هزار ستیزه دارد. یعنی با همهٔ عناصر وجودم در جنگ است.
هوش مصنوعی: دلم با تیرِ ناله، آسمان را به دشمنی با من برمیانگیزد و زهِ کمانِ فتنه را از لجاجتِ من میکشد.
هوش مصنوعی: دلم همدمِ غصه است که هرگز از من روی برنمیگرداند، و دشمنِ رحم و مهربانی است که میتوانست به دادِ من برسد.
هوش مصنوعی: در چشمِ دل، من از سیاهیِ درونِ دل هم ناتوانترم، هرچند که آن چشم نیروی دیدنش را از سیاهیِ (مردمکِ) من گرفته است.
هوش مصنوعی: جنگاوری که دیوار آهنین را نشانهٔ تیرِ خود میکند، چگونه از کمینکردن و تیراندازیِ من پروا میکند؟ یعنی دلِ سرسخت از تلاشِ من برای مهارش هراسی ندارد.
هوش مصنوعی: چگونه به این سخنچینِ دورو اعتماد کنم که پیشامدهای ناگوار جهان را مدام به یاد من میآورد؟
هوش مصنوعی: باید با صد رشتهٔ دلبستگی دل را پایبند کنم، به این امید که شاید سرِ فرمانبردن از مرا داشته باشد.
هوش مصنوعی: من آن یوسفِ عزیزِ جهانم که بخت هر لحظه کالای مصری دیگر را برای خریدن من به حراج میآورد. یعنی بهای من از ثروت مصر بیشتر است.
هوش مصنوعی: دستِ وارستگی و بیتعلقی آنقدر بلند است که خوراکِ مهمانیِ مرا فراهم کند، و پشتِ توکل آنقدر نیرومند است که توشهٔ سفر مرا بر دوش بکشد.
هوش مصنوعی: به خاطر یک مصراع از شعرم که همنشینان میخوانند، استادم هزار بار به من افتخار میکند.
هوش مصنوعی: نظیری، از نیرنگِ روزگار سخت هراسانم، چون کارهایم را به دلخواهِ من پیش میبرد؛ یعنی این مهربانیِ ناگهانیِ فلک را فریبی برای ضربهای تازه میدانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.