ای دل اندر عشق غوغا چون کنی
خویش را بیهوده رسوا چون کنی
آنچه کل خلق نتوانست کرد
تو محالاندیش تنها چون کنی
دم مزن خون میخور و صفرا مکن
پشهای با باد صفرا چون کنی
تو همی خواهی که دانی سر عشق
کس بدین سر نیست دانا چون کنی
چون تو اندر عشق او پنهان شدی
سر عشقش آشکارا چون کنی
چون تبرا نیستت از خویشتن
پس به عشق او تولا چون کنی
عشق را سرمایهای باید شگرف
پس تو بی سرمایه سودا چون کنی
چون تو را هر دم حجابی دیگر است
چشم جان خویش بینا چون کنی
چون به یک قطره دلت قانع ببود
جان خود را کل دریا چون کنی
غرق دریا گرد و ناپیدا بباش
خویش را زین بیش پیدا چون کنی
چون تو سایه باشی و او آفتاب
پیش او خود را هویدا چون کنی
هر که او پیداست درصد تفرقه است
چون نباشی جمع آنجا چون کنی
چون نکردی خویش را امروز جمع
میندانم تا که فردا چون کنی
مذهب عطار گیر و نیست شو
هستی خود را محابا چون کنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عطار در این غزل دل خود را سرزنش میکند که در عشق داد و فریاد به پا میکند و میخواهد راز عشق را بداند و آشکار کند، در حالی که از خود نگذشته و سرمایهٔ عشق را ندارد. او با پرسشهای پیاپی «چون کنی» نشان میدهد که خودبینی و پیدا بودن مانع رسیدن است، چنانکه قطره به دریا و سایه به خورشید نمیرسد. در پایان چاره را غرق شدن در دریا، رها کردن پراکندگی و فنای کامل از هستی خود میداند.
هوش مصنوعی: ای دل، در عشق چرا اینهمه داد و فریاد به پا میکنی و خود را بیهوده رسوا میسازی؟
هوش مصنوعی: کاری را که همهٔ مردم با هم نتوانستند انجام دهند، تو که در اندیشهٔ امری ناشدنی هستی، چگونه به تنهایی انجام میدهی؟
هوش مصنوعی: خاموش باش، رنج را در دل فرو بخور و خشم و تندی مکن. تو که چون پشهای ناتوانی، با باد تند چگونه درمیافتی؟
هوش مصنوعی: تو میخواهی راز عشق را بدانی، اما هیچکس از این راز آگاه نیست؛ پس تو چگونه آن را خواهی دانست؟
هوش مصنوعی: وقتی خودت در عشق او پنهان و ناپدید شدهای، چگونه میتوانی راز عشق او را آشکار کنی؟
هوش مصنوعی: وقتی از خودت بیزاری نمیجویی و از خود نگذشتهای، چگونه میتوانی به عشق او دوستی و پیوستگی نشان دهی؟
هوش مصنوعی: عشق سرمایهای بزرگ و شگفت لازم دارد؛ تو که سرمایهای نداری، چگونه در این بازار سودا و داد و ستد میکنی؟ «سودا» به معنای شیفتگی نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: وقتی هر لحظه پردهای تازه جلوی چشمت را میگیرد، چگونه چشم جانت را بینا خواهی کرد؟
هوش مصنوعی: وقتی دلت به قطرهای خرسند شد، چگونه جانت را با تمام دریا یکی خواهی کرد؟ یعنی قناعت به اندک مانع رسیدن به حقیقت کامل است.
هوش مصنوعی: در دریای حقیقت غرق شو و ناپیدا بمان؛ بیش از این چرا خود را نمایان میکنی؟
هوش مصنوعی: وقتی تو سایهای و او خورشید است، چگونه میتوانی در برابر او خودت را آشکار کنی؟ سایه در برابر خورشید محو میشود.
هوش مصنوعی: هر کس خود را نمایان کند، گرفتار صدها پراکندگی است؛ اگر در آنجا دلی جمع و آرام نداشته باشی، چه خواهی کرد؟
هوش مصنوعی: وقتی امروز خود را جمع و یکدل نکردی، نمیدانم فردا یعنی در قیامت چه خواهی کرد.
هوش مصنوعی: عطار خود را پند میدهد: راه و آیین عطار را در پیش گیر و نیست و فانی شو؛ چرا از هستی خود پروا میکنی و به آن دل میبندی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.