خطی از غالیه بر غالیهدان آوردی
دل این سوخته را کار به جان آوردی
نه که منشور نکویی تو بی طغرا بود
رفتی از غالیه طغرا و نشان آوردی
تا به ماهت نرسد چشم بد هیچ کسی
ماه را در زره مشکفشان آوردی
نیست از جانب من تا به تو یک موی میان
تو چرا بیهده از موی میان آوردی
هرکه او از سر کوی تو به مویی سر تافت
با سر موی خودش موی کشان آوردی
گفتم از لعل لبت یک شکر آرم بر زخم
گفت آری شدی و زخم زبان آوردی
خواست از لعل تو عطار به عمری شکری
جگرش خوردی و کارش به زیان آوردی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ خطِ نورسته بر رخسار معشوق است که شاعر آن را به غالیه، مهر فرمان و زره مشکین ماه مانند میکند. سپس از نزدیکی خود به معشوق و گرفتار بودن همیشگی عاشقان سخن میگوید. در پایان میگوید که خواهش او برای کامی از لب معشوق با زخم زبان پاسخ گرفت و عطار پس از عمری انتظار جز رنج و زیان بهرهای نبرد.
هوش مصنوعی: بر چهره و لب خوشبوی خود خطی سیاه و معطر چون غالیه رویاندی؛ یعنی موی نورسته بر رخسارت پیدا شد و با این کار دل سوختهٔ مرا به جان رساندی و بیتاب کردی.
هوش مصنوعی: چنین نبود که فرمان زیبایی تو مهر و نشان نداشته باشد؛ با این همه رفتی و از موی سیاه خوشبو بر آن فرمان مهری و نشانی افزودی. یعنی خط رخسار مانند مهر شاهی، حکم زیبایی تو را استوارتر کرد.
هوش مصنوعی: برای آنکه چشم بد هیچ کس به چهرهٔ ماهمانندت نرسد، آن ماه را در زرهی از موی مشکبو پوشاندی. خط گرداگرد چهره به زرهی نگهبان مانند شده است.
هوش مصنوعی: میان من و تو حتی به اندازهٔ یک مو هم فاصله نیست؛ پس چرا بیهوده کمر باریکِ مو مانند خود را به میان آوردی و گویی مویی میان ما فاصله انداختی؟ شاعر با دو معنای «موی میان» بازی میکند: کمر باریک و مویی که در میان فاصله بیندازد.
هوش مصنوعی: هر کس به اندازهٔ مویی از کوی تو روی برگرداند، او را با گرفتن موی سرش کشانکشان بازگرداندی. یعنی هیچ عاشقی از دام تو رهایی ندارد.
هوش مصنوعی: گفتم از لب سرخ تو شکری بر زخم دلم بگذارم تا آرام شود؛ معشوق گفت: آری، آمدی و با این خواهش، زخم زبان زدی. یعنی معشوق به جای مرهم، با سخن تند زخمی تازه زد.
هوش مصنوعی: عطار یک عمر از لب لعل تو شکری خواست؛ اما تو به جای بخشیدن، جگرش را خوردی و رنجش دادی و کارش را به زیان و تباهی کشاندی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از جفا، اهل وفا را بزبان آوردی
دل بجان، جان بلب و لب بفغان آوردی
خون خود میطلبند از تو جهانی، آری
رسم بیداد تو اول بجهان آوردی!
برده عشقت ز جوانان دل و، از پیران عقل؛
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.