در راه تو مردانند از خویش نهان مانده
بی جسم و جهت گشته بی نام و نشان مانده
در قبهٔ متواری لایعرفهم غیری
محبوب ازل بوده محجوب جهان مانده
در کسوت کادالفقر از کفر زده خیمه
در زیر سوادالوجه از خلق نهان مانده
قومی نه نکو نه بد نه با خود و نه بیخود
نه بوده نه نابوده نی مانده عیان مانده
در عالم ما و من نی ما شده و نی من
در کون و مکان با تو بی کون و مکان مانده
جانشان به حقیقت کل تنشان به شریعت هم
هم جان همه و هم تن نی این و نه آن مانده
چون دایره سرگردان چون نقطه قدم محکم
صد دایره عرش آسا در نقطهٔ جان مانده
چون عین بقا دیده از خویش فنا گشته
در بحر یقین غرقه در تیه گمان مانده
فاش از سر هر مویی صد گونه سخن گفته
اما همه از گنگی بی کام و زبان مانده
جمله ز گران عقلی در سیر سبک بوده
وآنگه ز سبک روحی در بار گران مانده
صد عالم بی پایان از خوف و رجا بیرون
از خوف شده مویی در خط امان مانده
بشکسته دلیران را از چست سواری پشت
مرکب شده ناپیدا در دست عنان مانده
بفروخته از همت دو کون به یک نان خوش
وز ناخوشی عالم وقوف دو نان مانده
آن کس که نزاد است او از مادر خود هرگز
ایشان همه هم با تو از فقر چنان مانده
تا راه چنین قومی عطار بیان کرده
جانش به لب افتاده دل در خفقان مانده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف اولیای پنهان خداست؛ همان کسانی که به اشارهٔ حدیث قدسی، جز خدا کسی آنان را نمیشناسد. عطار با تصویرهای متناقضنما حال آنان را میگوید: فانی و باقی، گنگ و گویا، سرگردان و پابرجا، و رسته از ما و من و از کون و مکان. فقر و نیستی، اوج مقام آنان شمرده میشود. در پایان شاعر میگوید که بیان راه این گروه، جان او را به لب رسانده و دلش را به تپش انداخته است.
هوش مصنوعی: در راه عشق تو مردانی هستند که حتی از خودشان هم پنهان شدهاند. از جسم و جهت رها شدهاند و نام و نشانی از آنان نمانده است.
هوش مصنوعی: اینان در همان پردهٔ پنهانی هستند که خدا دربارهٔ اولیای خود فرمود «جز من کسی آنان را نمیشناسد». از ازل محبوب حق بودهاند و از چشم جهانیان پوشیده ماندهاند.
هوش مصنوعی: در جامهٔ فقری که به گفتهٔ حدیث «نزدیک است کفر شود» خیمه زده و از کفر هم گذشتهاند. زیر «سیاهرویی» فقر، که در حدیث آمده، از مردم پنهان ماندهاند.
هوش مصنوعی: گروهیاند که نه نیکاند و نه بد، نه هشیار و با خود و نه بیخود. نه هستند و نه نیستند؛ پیدا نیستند، با این همه آشکار ماندهاند.
هوش مصنوعی: در جهانِ «ما» و «من» نه «ما» شدهاند و نه «من»، یعنی از خودی رستهاند. در هستی و مکان با تو هستند، اما خود بیهستی و بیمکان ماندهاند.
هوش مصنوعی: جانشان یکسره در حقیقت است و تنشان همچنان پایبند شریعت. هم جانِ همهاند و هم تنِ همه، و با این حال نه این ماندهاند و نه آن.
هوش مصنوعی: مانند دایره سرگردان میچرخند و مانند نقطهٔ مرکز پابرجا هستند. در نقطهٔ جانشان صد دایره به بزرگی عرش جای گرفته است.
هوش مصنوعی: چون سرچشمهٔ بقا را دیدهاند، از خود فانی شدهاند. در دریای یقین غرقاند و در همان حال در بیابان سرگردانیِ گمان ماندهاند.
هوش مصنوعی: از هر تار مویشان صد گونه سخن آشکارا گفتهاند. اما همه از شدت حیرت گنگ و بیکام و زبان ماندهاند.
هوش مصنوعی: همه از سنگینی و پختگی عقل، در سلوک سبکسیر بودهاند. و از سبکروحی، زیر باری سنگین ماندهاند؛ این سخنی متناقضنما در وصف حال عارفان است.
هوش مصنوعی: صد عالم بیکران از بیم و امید بیرون رفتهاند. با این همه از بیم به باریکی مویی شده و در مرز امان ماندهاند.
هوش مصنوعی: با چابکسواری خود پشت دلیران را شکستهاند. اما مرکبشان ناپدید شده و تنها عنان در دستشان مانده است؛ یعنی سوارکاریشان بیمرکب و بیخودی است.
هوش مصنوعی: از بلندهمتی هر دو جهان را به یک نان خوش فروختهاند. و ناخوشیهای دنیا را برای فرومایگان واگذاشتهاند.
هوش مصنوعی: مانند کسی که هرگز از مادر زاده نشده، اینان نیز از فقر و نیستی در حضور تو چنین بیوجود ماندهاند.
هوش مصنوعی: از وقتی عطار راه چنین گروهی را بیان کرده، جانش به لب رسیده و دلش به تپش و اضطراب افتاده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.