ترسا بچهای دیدم زنار کمر کرده
در معجزهٔ عیسی صد درس ز بر کرده
با زلف چلیپاوش بنشسته به مسجد خوش
وز قبلهٔ روی خود محراب دگر کرده
از تختهٔ سیمینش یعنی که بناگوشش
خورشید خجل گشته رخساره چو زر کرده
از جادویی چشمش برخاسته صد غوغا
تا بر سر بازاری یکبار گذر کرده
چون مه به کلهداری پیروزه قبا بسته
زنار سر زلفش عشاق کمر کرده
روزی که ز بد کردن بگرفت دلش کلی
بگذاشته دست از بد صد بار بتر کرده
صد چشمهٔ حیوان است اندر لب سیرابش
وین عاشق بی دل را بس تشنه جگر کرده
دوش آمد پیر ما در صومعه بد تنها
گفت ای ز سر عجبی در خویش نظر کرده
از خویش پرستیدن در صومعه بنشسته
خلق همه عالم را از خویش خبر کرده
بگریخته نفس تو از یار ز نامردی
چون بار گران دیده از خلق حذر کرده
برخیزی اگر مردی در شیوهٔ ما آیی
تا شیوهٔ ما بینی در سنگ اثر کرده
یک دردی درد ما در عالم رسوایی
صد زاهد خودبین را با دامن تر کرده
در حلقه چو دیدی خود دردی خور و مستی کن
وانگاه ببین خود را از حلقه به در کرده
چون کوری قرایان عطار عیان دیده
بینایی پیر خود صد نوع سمر کرده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عطار در نیمهٔ نخست غزل، پسرکی ترسا را با زنار و زلف چلیپاوار وصف میکند که در مسجد نشسته و چهرهاش محراب تازهای شده و عاشقان زنار زلفش را بستهاند. در نیمهٔ دوم، پیر شاعر شبانه به صومعه میآید و گوشهنشینی خودپسندانه و ریاکارانهٔ او را نکوهش میکند و به راه درد و مستی و رسوایی فرا میخواند که زاهدان خودبین را رسوا میکند. در پایان، شاعر کوری قاریان ظاهربین را در برابر بینایی پیر خود مینهد.
هوش مصنوعی: پسرکی ترسا (مسیحی) دیدم که زنار را چون کمربند بر میان بسته بود و صدها درس از معجزههای عیسی را از بر داشت.
هوش مصنوعی: با زلفی که مانند صلیب پیچوتاب داشت، آسوده در مسجد نشسته بود و چهرهاش را که چون قبله بود، محرابی تازه برای نمازگزاران ساخته بود.
هوش مصنوعی: خورشید از سپیدی و درخشش بناگوش او که مانند لوحی سیمین بود شرمنده شده و از شرم، رخسارش زرد مانند زر گشته است.
هوش مصنوعی: تنها یک بار که از بازار گذشت، جادوی چشمانش صدها آشوب و غوغا در میان مردم به پا کرد.
هوش مصنوعی: مانند ماه کلاه بر سر نهاده و قبای فیروزهای بر تن بسته بود، و عاشقان سر زلف او را چون زنار به کمر بستهاند، یعنی دین عشق او را پذیرفتهاند.
هوش مصنوعی: روزی هم که دلش از بدیکردن (جفا) سیر شد و دست از بدی کشید، در واقع صد بار بدتر کرد؛ یعنی حتی ترک جفایش، دوری و بیاعتناییاش، برای عاشق سختتر بود.
هوش مصنوعی: در لب سیراب و شاداب او صد چشمهٔ آب حیات هست، اما همین لب این عاشق دلباخته را سخت تشنهجگر و محروم گذاشته است.
هوش مصنوعی: دیشب پیر ما به صومعه آمد که من در آن تنها بودم و گفت: ای کسی که از سر خودپسندی تنها به خود نگریستهای.
هوش مصنوعی: از سر خودپرستی در صومعه گوشه گرفتهای و همهٔ مردم جهان را از زهد و حال خود باخبر ساختهای؛ یعنی گوشهنشینیات ریاکارانه است.
هوش مصنوعی: نفس تو از سر نامردی از یار گریخته است و چون بار سنگین معاشرت با خلق را دیده، از مردم دوری گزیده است.
هوش مصنوعی: اگر مردی، برخیز و به راه و روش ما درآی تا ببینی که شیوهٔ ما حتی در سنگ هم اثر میکند.
هوش مصنوعی: یک جرعه از دُردِ درد ما، در عالم رسوایی و بیناموننگی، صدها زاهد خودبین را آلودهدامن و رسوا کرده است.
هوش مصنوعی: اگر خود را در حلقهٔ زاهدان و اهل خود دیدی، دُرد بنوش و مستی کن، آنگاه خواهی دید که از آن حلقه و از خودی بیرون آمدهای.
هوش مصنوعی: عطار کوری و بیبصیرتی قاریان و زاهدان ظاهربین را آشکارا دیده و از بینایی و روشندلی پیر خود صدگونه داستان گفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده
اندیشه تو هر دم در بنده اثر کرده
ای هر چه بیندیشی در خاطر تو آید
بر بنده همان لحظه آن چیز گذر کرده
از شیوه و ناز تو مشغول شده جانم
[...]
بر کوچه ی او خواهم یک بار گذر کرده
ور شهر وجود خود اوباش به در کرده
در کنج خراباتی بر هر طرفی لاتی
با توست ملاقاتی بی میل نظر کرده
تا کی برَد از راهم اندیشه ی کوتاهم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.