زلف به انگشت پریشان مکن
روی بدان خوبی پنهان مکن
طرهٔ مشکین سیه رنگ را
سایهٔ خورشید درافشان مکن
از سر بیداد سر سروران
در سر آن سرو خرامان مکن
عاشق دل سوخته را دست گیر
جان و دلم بی سر و سامان مکن
چون بر ما آمدهای یک زمان
حال دل خسته پریشان مکن
در بر ما یک نفس آرام گیر
از بر ما قصد شبستان مکن
بی رخ خود عالم همچون بهشت
بر من دل سوخته زندان مکن
بر تو چو عطار جفایی نکرد
آنچه ز تو آن نسزد آن مکن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سراسر خطاب عاشق به معشوق است و با ردیف «مکن» از او میخواهد زلف بر چهره نیفکند، با قامت و نازش ستم نکند و دل عاشق را پریشان نسازد. عاشق از معشوقی که لحظهای به دیدارش آمده میخواهد بماند و نرود، زیرا بی روی او جهانِ بهشتگونه برایش زندان است. در پایان عطار یادآوری میکند که خود جفایی نکرده و جفا شایستهٔ معشوق نیست.
هوش مصنوعی: زلفت را با انگشت آشفته و پراکنده مکن و چهرهٔ به آن زیبایی را زیر آن پنهان مساز.
هوش مصنوعی: گیسوی سیاه و خوشبویت را سایهای بر خورشید درخشان چهرهات مکن؛ یعنی روی تابانت را با زلف سیاه مپوشان.
هوش مصنوعی: از روی ستم، سر بزرگان و سروران را فدای آن قامت سروگونه و خرامان خود مکن؛ یعنی با نازِ قامتت بزرگان را به کشتن مده.
هوش مصنوعی: عاشق دلسوخته را یاری کن و دستش را بگیر و جان و دل مرا آشفته و بیسامان مگذار.
هوش مصنوعی: اکنون که لحظهای نزد ما آمدهای، حال این دل خسته را دوباره پریشان مکن.
هوش مصنوعی: لحظهای کنار ما آرام بگیر و آهنگ رفتن از پیش ما به خوابگاه و سرای خود مکن.
هوش مصنوعی: جهانی را که مانند بهشت است، با دریغ کردن چهرهات، بر من دلسوخته زندان مساز.
هوش مصنوعی: چون عطار هیچ جفا و ستمی در حق تو نکرده است، تو نیز با او کاری که شایستهٔ تو نیست، یعنی جفا، مکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چون سخنت شهد شد ارزان مکن
شهد سخن را مگس افشان مکن
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.