بس که جان در خاک این در سوختیم
دل چو خون کردیم و در بر سوختیم
در رهش با نیک و بد در ساختیم
در غمش هم خشک و هم تر سوختیم
سوز ما با عشق او قوت نداشت
گرچه ما هر دم قویتر سوختیم
چون بدو ره نی و بی او صبر نی
مضطرب گشتیم و مضطر سوختیم
چون ز جانان آتشی در جان فتاد
جان خود چون عود مجمر سوختیم
چون ز دلبر طعم شکر یافتیم
دل چو عود از طعم شکر سوختیم
چون دل و جان پردهٔ این راه بود
جان ز جانان دل ز دلبر سوختیم
مدت سی سال سودا پختهایم
مدت سی سال دیگر سوختیم
عاقبت چون شمع رویش شعله زد
راست چون پروانهای پر سوختیم
پر چو سوخت آنگه درافکندیم خویش
تا بهکلی پای تا سر سوختیم
خواه گو بنمای روی و خواه نه
ما سپند روی او بر سوختیم
چون به یک جو مینیرزیدیم ما
خرمن پندار یکسر سوختیم
چون شکست اینجا قلم عطار را
اعجمی گشتیم و دفتر سوختیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی سوختن عاشق در راه معشوق را بازگو میکند. عاشق جان و دل خود را که حجاب راه است میسوزاند، اما میداند سوز او هرگز به پای عشق معشوق نمیرسد. پس از شصت سال سودا و سوختن، مانند پروانه خود را در شعلهٔ شمع روی او میافکند و خرمن خودبینی را میسوزاند. در پایان عطار اعتراف میکند که زبان و قلم از بیان این حال ناتوان است و دفتر را نیز میسوزاند.
هوش مصنوعی: آنقدر جان خود را بر خاک این درگاه سوزاندیم که دل را مانند خون کردیم و آن را در سینه سوزاندیم.
هوش مصنوعی: در راه او با خوب و بد کنار آمدیم و در غم عشق او همهچیز، خشک و تر، را سوزاندیم.
هوش مصنوعی: سوز ما در برابر عشق او توانی نداشت و به پای آن نمیرسید، هرچند هر لحظه سختتر و شدیدتر میسوختیم.
هوش مصنوعی: چون به او راهی نبود و بی او نیز صبری نداشتیم، پریشان و ناچار شدیم و در همان درماندگی سوختیم.
هوش مصنوعی: وقتی از سوی معشوق آتشی در جان ما افتاد، جان خود را مانند عود در آتشدان سوزاندیم.
هوش مصنوعی: وقتی از دلبر طعم شیرینی شکر را چشیدیم، دل ما مانند عود از آن شیرینی سوخت؛ یعنی لذت وصال نیز مایهٔ سوختن شد.
هوش مصنوعی: چون دل و جان خود پرده و مانع این راه بودند، جان را در راه جانان و دل را در راه دلبر سوزاندیم تا حجاب از میان برود.
هوش مصنوعی: سی سال در خیال و سودای عشق پختیم و سی سال دیگر در آتش آن سوختیم.
هوش مصنوعی: سرانجام وقتی چهرهٔ او مانند شمع شعله کشید، ما درست مانند پروانه بال و پر خود را سوزاندیم.
هوش مصنوعی: وقتی بالمان سوخت، خود را در آتش انداختیم تا یکسره از پا تا سر بسوزیم و فانی شویم.
هوش مصنوعی: بگو چه چهرهاش را نشان دهد و چه ندهد، ما خود را مانند اسپند برای چهرهٔ او بر آتش سوزاندیم.
هوش مصنوعی: چون دیدیم که به اندازهٔ یک دانهٔ جو هم ارزش نداریم، تمام خرمن پندار و خودبینی خود را یکباره سوزاندیم.
هوش مصنوعی: چون در این مقام قلم عطار شکست و سخن از بیان بازماند، زبانبسته شدیم و دفتر نوشتن را سوزاندیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.