در ره او بی سر و پا میروم
بی تبرا و تولا میروم
ایمن از توحید و از شرک آمدم
فارغ از امروز و فردا میروم
نه من و نه ما شناسم ذرهای
زانکه دایم بی من و ما میروم
سالک مطلق شدم چون آفتاب
لاجرم از سایه تنها میروم
مرغ عشقم هر زمانی صد جهان
بی پر و بی بال زیبا میروم
چون همه دانم ولیکن هیچ دان
لاجرم نادان و دانا میروم
قطرهای بودم ز دریا آمده
این زمان با قعر دریا میروم
در دلم تا عشق قدس آرام یافت
من ز دل با جان شیدا میروم
شرح عشق او بگویم با تو راست
گرچه من گنگم که گویا میروم
بارگاهی زد ز آدم عشق او
گفت بر یک جا به صد جا میروم
زو بپرسیدند کاخر تا کجا
گفت روزی در به صحرا میروم
چون هویت از بطون در پرده بود
در هویت بس هویدا میروم
گرچه نه پنهانم و نه آشکار
هم نهان هم آشکارا میروم
گر هویدا خواهیم پنهان شوم
ور نهان جوییم پیدا میروم
نه چنینم نه چنان نه هردوم
بل کزین هر دو مبرا میروم
چون فرید از خویش یکتا میرود
هم به سر من فرد و یکتا میروم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی بیان حال سالکی است که از خود و همهٔ دوگانگیها چون توحید و شرک، من و ما، دانایی و نادانی، و پنهان و آشکار گذشته است. او خود را قطرهای میبیند که به دریا بازمیگردد و پرندهای که بی پر و بال از جهانها میگذرد. در بیتهای پایانی سخن به عشق و هویت الهی میرسد که هم پنهان است و هم آشکار و از هر وصفی برتر است، و شاعر با نام فرید خود را یکتا و فانی از خویش میخواند.
هوش مصنوعی: در راه معشوق بیخود و بیاختیار، بی سر و پا، پیش میروم و از بیزاری جستن و دوستی ورزیدن با این و آن (تبرا و تولا) فارغم.
هوش مصنوعی: از دوگانگیِ توحید و شرک گذشتهام و از هر دو ایمن شدهام، و از اندیشهٔ امروز و فردا و قید زمان آزاد، راه میسپارم.
هوش مصنوعی: ذرهای «من» و «ما» نمیشناسم، زیرا همیشه بیخودی و بدون هویت فردی و جمعی راه میروم.
هوش مصنوعی: مانند آفتاب رهروی مطلق شدهام؛ از این رو مثل خورشید که سایه ندارد، بی سایه و تنها میروم و چیزی همراه من نیست.
هوش مصنوعی: پرندهٔ عشقم و هر لحظه بی پر و بال، به زیبایی از صد جهان میگذرم.
هوش مصنوعی: چون همه چیز را میدانم اما این دانش مرا به هیچدانی رسانده، ناچار هم نادان و هم دانا راه میروم.
هوش مصنوعی: قطرهای بودم که از دریا جدا شده بود و اکنون به ژرفای همان دریا بازمیگردم؛ یعنی روح از اصل الهی آمده و به آن بازمیگردد.
هوش مصنوعی: از وقتی عشق پاک الهی در دلم آرام گرفت، از مرتبهٔ دل هم گذشته و با جانی شیدا پیش میروم.
هوش مصنوعی: شرح عشق او را راست برای تو میگویم؛ هرچند گنگم، اما در این راه گویا شدهام.
هوش مصنوعی: عشق او از وجود آدم بارگاهی برپا کرد و گفت: با آنکه در یک جایم، به صد جا میروم و در همه جا جلوه میکنم.
هوش مصنوعی: از عشق پرسیدند که سرانجام تا کجا میروی؟ گفت: روزی از در بیرون، به صحرای بیکرانه میروم.
هوش مصنوعی: چون هویت حق در باطن و پنهان در پرده بود، من در آن هویت بسیار آشکار جلوه میکنم.
هوش مصنوعی: هرچند نه پنهانم و نه آشکار، در عین حال هم پنهان و هم آشکار جریان دارم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی مرا آشکار ببینی پنهان میشوم و اگر پنهان بجوییام، پیدا میشوم.
هوش مصنوعی: نه اینگونهام و نه آنگونه و نه هر دو، بلکه از هر دو صفت پاک و برکنار میروم.
هوش مصنوعی: همانگونه که فرید (عطار) از خود بیرون آمده و یگانه شده است، من نیز تا پایان، تنها و یگانه راه میروم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
زین جهان پست بالا میروم
تا محل قدس اعلا میروم
از مکان و لامکان خواهم گذشت
تا فراز جا و بیجا میروم
میروم تا موطن اصلی خویش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.