دل ز عشقت بی خبر شد چون کنم
مرغ جان بی بال و پر شد چون کنم
عشق تو در پرده میکردم نهان
چون سرشکم پردهدر شد چون کنم
مدتی رازی که پنهان داشتم
در همه عالم سمر شد چون کنم
یک نظر بر تو فکندم جان و دل
در سر آن یک نظر شد چون کنم
دور از رویت ز شوق روی تو
بند بندم نوحهگر شد چون کنم
گفتم آخر کار من بهتر شود
گر نشد بهتر بتر شد چون کنم
اشک و رویم همچو سیم و زر بماند
عمر رفت و سیم و زر شد چون کنم
هر زمان تا جان فشاند بر تو دل
عاشق جانی دگر شد چون کنم
لیک چون هر لحظه جانی نیست نو
عمر ازین حسرت به سر شد چون کنم
دی مرا گفتی که جان با من بباز
غمزهٔ تو پاک بر شد چون کنم
نی که جان درباختن سهل است لیک
چون ز جان جان بی خبر شد چون کنم
آتش عشق تو نتوانم نشاند
کابم از بالای سر شد چون کنم
در حضور تو دل عطار را
هرچه بود از ماحضر شد چون کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق با ردیف «چون کنم» از درماندگی خود در عشق مینالد: رازش با اشک فاش شده، با یک نگاه جان و دل باخته و کارش روزبهروز بدتر شده است. او آرزو دارد هر لحظه جانی تازه نثار معشوق کند، اما چون چنین جانی ندارد، عمرش در حسرت گذشته است. در پایان، با آنکه در اشک غرق شده، آتش عشق خاموش نمیشود و عطار هرچه دارد پیش معشوق مینهد.
هوش مصنوعی: دلم از عشق تو از خود بیخبر و بیهوش شده و جانم مانند پرندهای بیبال و پر گشته است؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: عشق تو را پشت پرده پنهان نگه میداشتم، اما اشکهایم پرده را دریدند و راز را آشکار کردند؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: رازی که مدتی پنهانش کرده بودم، در همهٔ جهان افسانه و سر زبانها شد؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: تنها یک نگاه به تو انداختم و جان و دلم در راه همان یک نگاه از دست رفت؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: در دوری از چهرهٔ تو و از شوق دیدارت، همهٔ بندهای تنم به ناله و سوگواری افتاده است؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: با خود گفتم سرانجام کارم بهتر میشود، اما بهتر نشد و بدتر شد؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: اشکم مانند نقره سپید و چهرهام مانند طلا زرد ماند؛ عمرم گذشت و حاصلش همین اشک سیمین و رخسار زرین شد؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: دل هر لحظه برای آنکه جانی را نثار تو کند، آرزومند جانی تازه میشود؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: اما چون هر لحظه جانی تازه در دسترس نیست که نثارت کنم، عمرم در این حسرت به پایان رسید؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: دیروز به من گفتی که در قمار عشق جانت را با من ببازی، و نگاه پرکرشمهٔ تو یکسره همه چیز را برد؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: باختن جان کار دشواری نیست، اما جانِ جانم چنان از خود بیخبر شده که دیگر جانی در اختیار ندارم تا ببازم؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: نمیتوانم آتش عشق تو را خاموش کنم، هرچند آب اشک از سرم گذشته و غرق شدهام؛ چه کنم؟
هوش مصنوعی: دل عطار در پیشگاه تو هرچه داشت، همچون پذیرایی ناچیزِ موجود، پیش تو نهاد و نثارت کرد؛ چه کنم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.