عزم عشق دلستانی داشتم
وقف کردم نیم جانی داشتم
صد هزاران سود کردم در دو کون
گر ز عشق تو زیانی داشتم
چون شدم با عشق رویش همنفس
هر نفس تازه جهانی داشتم
در صفات روی چون خورشید او
سر مگر بر آسمانی داشتم
لیک چون رویش بدیدم ذرهای
گنگ گشتم گر زبانی داشتم
مدتی پنداشتم کز وصل او
یا نصیبی یا نشانی داشتم
چون نگه کردم همه پندار بود
یا خیالی یا گمانی داشتم
با سر هر موی زلفش تا ابد
سرگذشت و داستانی داشتم
لیک دل پرغصه رفتم زیر خاک
قصهٔ دل چون نهانی داشتم
خواستم تا راز خود پنهان کنم
هر سرشکی ترجمانی داشتم
چون ندیدم خویش را در خورد او
این مصیبت هر زمانی داشتم
موج میزد درد و زاری چون رباب
گر رگی بر استخوانی داشتم
بر تن عطار هر مویی که بود
در خروشی و فغانی داشتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عطار از عشقی سخن میگوید که جان خود را وقف آن کرد و زیانش را سود دو جهان دانست. نخست گمان میکرد میتواند روی معشوق را وصف کند و از وصالش بهرهای دارد، اما با دیدن ذرهای از جمال او گنگ شد و دریافت که همه پندار بوده است. در پایان از ناشایستگی خود در برابر معشوق، رازی که اشک فاش میکرد و نالهای که از همهٔ وجودش برمیخاست مینالد.
هوش مصنوعی: آهنگ عشق ورزیدن به معشوقی دلربا کردم و همان نیمهجانی را که داشتم یکسره وقف این عشق کردم.
هوش مصنوعی: اگر از عشق تو زیانی هم دیدم، در برابرش در دنیا و آخرت صدها هزار سود بردم؛ یعنی زیان عشق تو عین سود است.
هوش مصنوعی: وقتی با عشق روی او همدم شدم، در هر نفس جهانی تازه و حالی نو داشتم.
هوش مصنوعی: در وصف روی خورشیدمانند او گویی سرم به آسمان میرسید و از این کار سرافراز بودم.
هوش مصنوعی: اما وقتی ذرهای از روی او را دیدم، اگر زبانی هم داشتم، از حیرت گنگ و خاموش شدم.
هوش مصنوعی: مدتی گمان میکردم که از وصال او بهرهای یا دستکم نشانهای دارم.
هوش مصنوعی: اما چون درست نگریستم، دیدم همهاش پندار بود و جز خیال و گمانی در دست نداشتم.
هوش مصنوعی: با هر تار موی زلف او تا ابد سرگذشت و داستانی داشتم؛ یعنی هر پیچ زلفش برایم ماجرایی بیپایان بود.
هوش مصنوعی: ولی با دلی پر از غصه به خاک رفتم، چون قصهٔ دلم را پنهان نگه داشته بودم و به کسی نگفتم.
هوش مصنوعی: خواستم راز عشقم را پنهان کنم، اما هر قطرهٔ اشکم آن را آشکار میکرد و ترجمان رازم بود.
هوش مصنوعی: چون خود را شایستهٔ او نمیدیدم، هر لحظه گرفتار این اندوه و مصیبت بودم.
هوش مصنوعی: هر رگی که بر استخوانم مانده بود، مانند تار رباب از درد و ناله موج میزد و مینالید.
هوش مصنوعی: عطار میگوید هر مویی که بر تنش بود، از عشق در خروش و فغان بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
راه توحید عیانی داشتم
گنج اسرار نهانی داشتم
من هم آنجا آشیانی داشتم
مهر و یار مهربانی داشتم
گلعذاران گلستانی داشتم
بلبلان من هم فغانی داشتم
برق میآید بطوف بوستان
کاش منهم آشیانی داشتم
وصف میکردیم هر یک از گلی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.