آنکه سر دارد کلاهت نرسدش
وانکه پر آب است جاهت نرسدش
هر که پست بارگاه فقر نیست
در بلندی دستگاهت نرسدش
هر که در خود ماند چون گردون بسی
گر نگردد گرد راهت نرسدش
تا نباشد همچو یوسف خواجهای
بندگی در قعر چاهت نرسدش
تا کسی دارد به یک ذره پناه
عرش اگر باشد پناهت نرسدش
عرش اگر کرسی نهد در زیر پای
دست بر زلف سیاهت نرسدش
گرچه سر در عرش ساید آفتاب
پرتو روی چو ماهت نرسدش
نیم ترک چرخ در سر گشت از آنک
بو که بر ترک کلاهت نرسدش
تا کسی نشکست کلی قلب نفس
لاف از خیل و سپاهت نرسدش
تا نسوزد جملهٔ شب شمع زار
یک نسیم صبحگاهت نرسدش
تا کسی بر سر نگردد چون فلک
طوف گرد بارگاهت نرسدش
تا کسی جان ندهد از درد خمار
می ز لعل عذر خواهت نرسدش
گر نشد عطار یکتا همچو موی
مشک از زلف دو تاهت نرسدش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عرفانی در خطاب به معشوق الهی که بر یک اصل تکیه دارد: رسیدن به او جز با ترک خودی، فقر، فروتنی و رنج میسر نیست. شاعر نشان میدهد که حتی عرش و خورشید و آسمان با همهٔ بلندی به زلف و روی او نمیرسند. سپس شرطهای وصال را برمیشمارد: شکستن نفس، سوختن شبانه چون شمع، سرگردانی چون فلک و جان دادن در خمار. در پایان عطار خود را نیز مشمول همین حکم میداند که تا چون مو یکتا نشود بوی زلف یار به او نمیرسد.
هوش مصنوعی: کسی که سرِ خودبینی و غرور دارد به کلاه تو (مقام و سروری تو) نمیرسد، و کسی که آبرو و جاه دنیوی فراوان دارد به جاه تو دست نمییابد. شرط رسیدن به تو بیسری و ترک آبروست.
هوش مصنوعی: هر کس در درگاه فقر خوار و فروتن نباشد، به بلندی و شکوه دستگاه تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: هر کس مانند آسمان مدتی دراز در خود بماند و به گرد خود بچرخد، تا خاکِ گردِ راه تو نشود به تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: تا کسی مانند یوسف (که در اصل خواجه و عزیز بود) به بندگی و ته چاه تن ندهد، به مقام بندگی تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: تا وقتی کسی به ذرهای از غیر تو پناه میبرد، حتی اگر آن پناه عرش باشد، پناه تو به او نمیرسد.
هوش مصنوعی: عرش اگر کرسی را زیر پای خود بگذارد تا بلندتر شود، باز هم دستش به زلف سیاه تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: هرچند خورشید سر به عرش میساید و بسیار بلند است، پرتو روی ماهمانند تو به او نمیرسد.
هوش مصنوعی: هلال آسمان (نیمهکلاه چرخ) از آن سرگردان شده که امید دارد به گوشهٔ کلاه تو برسد ولی نمیرسد.
هوش مصنوعی: تا کسی قلبِ لشکر نفس را بهکلی نشکند، حق ندارد لاف بزند که از سپاه و یاران توست.
هوش مصنوعی: تا شمع نالان تمام شب را نسوزد، یک نسیم صبحگاهی تو به او نمیرسد؛ یعنی بیسوختن و شبزندهداری وصال صبح میسر نیست.
هوش مصنوعی: تا کسی مانند آسمان سرگردان و با سر نچرخد، طواف گرد درگاه تو نصیبش نمیشود.
هوش مصنوعی: تا کسی از رنج خماری و تشنگی جان ندهد، شراب لب لعل تو که عذرخواه و دلجوست به او نمیرسد.
هوش مصنوعی: اگر عطار مانند مو باریک و یکتا (یکرنگ و فانی) نشود، بوی مشک زلف خمیده و دوتای تو به او نمیرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.