اگر دلم ببرد یار دلبری رسدش
وگر بپروردم بندهپروری رسدش
ز بس که من سر او دارم از قدم تا فرق
گرم چو شمع بسوزد به سرسری رسدش
سفید کاری صبح رخش جهان بگرفت
چو شب به طره طلسم سیهگری رسدش
چو آفتاب رخش نور بخش اسلام است
اگر ز زلف نهد رسم کافری رسدش
چو پشت لشکر حسن است روی صف شکنش
اگر به عمد کند قصد لشکری رسدش
بدید بیخبری روی او و گفت امروز
به حکم با مه گردون برابری رسدش
صد آفتاب مرا روشن است کین ساعت
نطاق بسته چو جوزا به چاکری رسدش
چو هست چشمهٔ حیوان زکاتخواه لبش
اگر قیام کند در سکندری رسدش
سکندری چه بود با لب چو آب حیات
که گر چو خضر رود در پیمبری رسدش
فرید چون ز لب لعل او سخن گوید
نثار در و گهر در سخنوری رسدش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایش معشوق است و در ردیف «رسدش» (سزاوار اوست) هر کاری را که یار بکند روا میشمارد: دل بردن، سوزاندن عاشق و کفر زلف در کنار نور ایمانِ چهره. شاعر چهره و زلف و لب یار را به صبح و شب، ماه و جوزا و آب حیات و اسکندر و خضر میسنجد و او را از همه برتر میداند. در پایان، عطار سخن گفتن از لب یار را مایهٔ آن میداند که شعرش سزاوار گوهرافشانی باشد.
هوش مصنوعی: اگر یار دلم را ببرد، حق دارد، چون دلبری کار و شایستهٔ اوست. و اگر مرا بنوازد و پرورش دهد، بندهنوازی هم از او سزاوار است.
هوش مصنوعی: از بس که از پا تا سر سودای او را دارم و سراسر وجودم در هوای اوست، اگر مرا مثل شمع از سر تا پا بسوزاند، حق دارد و برایش کاری سرسری و آسان است.
هوش مصنوعی: سپیدی و روشنی چهرهٔ او مانند صبح همهٔ جهان را فراگرفته است. پس سزاوار است که با گیسوی سیاهش مانند شب افسون و جادوی سیاهی کند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او مانند خورشید به اسلام و ایمان نور میبخشد. پس اگر با زلف سیاهش رسم کفر بنهد، رواست؛ زلف سیاه و پوشاننده نماد کفر است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ صفشکن او پشتیبان و تکیهگاه لشکر زیبایی است. پس اگر عمداً به لشکری حمله کند، حق دارد.
هوش مصنوعی: کسی که از حقیقت حسن او بیخبر بود، چهرهاش را دید و گفت امروز سزاوار است که با ماه آسمان برابری کند. این سخن از سر ناآگاهی است، چون او برتر از ماه است.
هوش مصنوعی: برای من از صد خورشید روشنتر است که در این زمان، صورت فلکی جوزا کمربند بسته است تا به خدمتگزاری او درآید و این خدمت برایش سزاست.
هوش مصنوعی: چون چشمهٔ آب حیات از لب او زکات و بخشش میخواهد، اگر در کار اسکندری بکوشد، شایسته است. اشاره به اسکندر است که در جستوجوی آب حیات بود.
هوش مصنوعی: با لبی که مانند آب حیات است، اسکندری چه ارزشی دارد؟ اگر او مانند خضر به سوی آب حیات برود، به مقام پیامبری هم میرسد.
هوش مصنوعی: وقتی عطار (فرید) از لب سرخ و لعلگون یار سخن میگوید، سزاوار است که به پاس سخنوریاش بر او مروارید و گوهر نثار کنند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.