هر که زو داد یک نشانی باز
ماند محجوب جاودانی باز
چون کس از بی نشان نشان دهدت
یا تو هم چون دهی نشانی باز
مرده دل گر ازو نشان طلبد
گو ز سر گیر زندگانی باز
چون جمالی است بی نشان جاوید
نتوان یافت جز نهانی باز
ارنی گر بسی خطاب کنی
بانگ آید به لنترانی باز
من گرفتم که این همه پرده
شود از مرکز معانی باز
چون تو بیگانه وار زیستهای
چون ببینی کجاش دانی باز
پس رونده که کرد دعوی آنک
رستهام از جهان فانی باز
خود چو در ره فتوح دید بسی
ماند از اندک از معانی باز
گرچه کردند از یقین دعوی
همه گشتند بر گمانی باز
هر که را این جهان ز راه ببرد
نبود راه آن جهانی باز
تو اگر عاشقی به هر دو جهان
ننگری جز به سرگرانی باز
جان مده در طریق عشق چنان
که ستانی اگر توانی باز
خود ز جان دوستی تو هرگز جان
ندهی ور دهی ستانی باز
گر چو پروانه عاشقی که به صدق
پیش آید به جان فشانی باز
چه بود ای دل فرو رفته
خبری گر به من رسانی باز
تا کجایی چه میکنی چونی
این گره کن به مهربانی باز
گر ز عطار بشنوی تو سخن
راه یابد به خوش بیانی باز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ بینشانی حق است: هر که از او نشان داد در حجاب ماند و پاسخ خواهش دیدار، همان «لن ترانی» موسی است. شاعر مدعیان یقین و رهایی را که به اندک بهرهای در راه دل خوش کردند و به گمان بازگشتند، نکوهش میکند و عاشق راستین را کسی میداند که چون پروانه بیبازگشت جان ببازد. در پایان، از دل خود که در این راه گم شده است خبر میخواهد و شنونده را به سخن عطار برای یافتن راه فرا میخواند.
هوش مصنوعی: هر کس ادعا کرد که از او (حق) نشانی میدهد و او را وصف میکند، برای همیشه در حجاب و دور از او ماند.
هوش مصنوعی: چگونه کسی میتواند از آن که نشانی ندارد به تو نشانی بدهد؟ یا تو خود چگونه میتوانی از او به دیگری نشان بدهی؟
هوش مصنوعی: اگر کسی که دلش مرده است از او نشان بخواهد، به او بگو که زندگی را از نو آغاز کند، یعنی نخست باید دلش زنده شود.
هوش مصنوعی: چون او زیباییای است که همیشه بینشان است، جز در پنهانی و به راه باطن نمیتوان او را یافت.
هوش مصنوعی: اگر مانند موسی بارها بگویی «خود را به من بنمای»، باز همان پاسخ «هرگز مرا نخواهی دید» به گوشت میرسد.
هوش مصنوعی: فرض کنم که همهٔ این پردهها از برابر مرکز معانی و حقیقت کنار برود.
هوش مصنوعی: تو که همهٔ عمر با او بیگانه زیستهای، اگر هم او را ببینی، چگونه او را بازمیشناسی؟
هوش مصنوعی: پس آن سالکی که ادعا کرد از این جهان فانی رها شدهام،
هوش مصنوعی: خودش چون در راه گشایشها و بهرههای فراوان دید، به همان اندکی از معانی دل خوش کرد و از ادامهٔ راه بازماند.
هوش مصنوعی: هرچند ادعای یقین کردند، همگی سرانجام به گمان و تردید بازگشتند.
هوش مصنوعی: هر کس را که این جهان از راه به در برد، دیگر راهی به آن جهان ندارد.
هوش مصنوعی: اگر تو عاشق باشی، به هر دو جهان جز با بیاعتنایی و بینیازی نگاه نمیکنی.
هوش مصنوعی: در راه عشق جان را چنان نده که اگر بتوانی آن را پس بگیری؛ یعنی جانبازی باید بیبازگشت و از سر صدق باشد.
هوش مصنوعی: تو از بس جان خود را دوست داری، هرگز جان نمیدهی و اگر هم بدهی آن را پس میگیری.
هوش مصنوعی: اگر مانند پروانه عاشقی، باید چون او با صدق پیش بیایی و جان خود را نثار کنی.
هوش مصنوعی: ای دل که در این دریا فرو رفته و گم شدهای، چه میشود اگر باز خبری از خود به من برسانی؟
هوش مصنوعی: بگو تا کجا رفتهای، چه میکنی و حالت چگونه است؛ این گره را با مهربانی برایم بگشا.
هوش مصنوعی: اگر سخن عطار را بشنوی، با بیان خوش او دوباره راه را خواهی یافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
جو به جو هرچه زوستانی باز
یک به یک هم بدو رسانی باز
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.