آنانکه ز عشق تو مرا طعنه زنندی
ای کاش! چو من عاشق و دیوانه شدندی
گر عاشق و دیوانه شدندی چو من امروز
خود طعنه به دیوانگی من نزدندی
احوال دل مرغ گرفتار چه داند؟
مرغی که یکی روز نیفتاده به بندی
بنما رخ چون مجمر آتش که بسوزیم
از مردمک دیده برای تو سپندی
از چشم حسودان بداندیش بیندیش
ترسم به وجود تو رسانند گزندی
سر تا قدمت بسکه بود دلکش و شیرین
جانا! نی قندی تو و یا تاجر قندی
از باد صبا می شنوم نکهت عنبر
در زلف تو گویا مجاور شده چندی
از قافله پس ماندهٔ مسکین خبرت نیست
ای قافله سالار! که بر پشت سمندی
گو در سر سودایی من پند نگیرد
آن کس که مرا می دهد از عشق تو پندی
«ترکی» نتواند ز کمند تو گریزد
کز زلف تو در گردنش افتاده کمندی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با گلایه از سرزنشگران آغاز میشود و میگوید تنها کسی که خود گرفتار عشق شده، حال عاشق را میفهمد. سپس شاعر چهرهٔ آتشین معشوق را میستاید، از چشمزخم حسودان بر او نگران است و شیرینی و خوشبویی زلفش را وصف میکند. در پایان از بیخبری معشوق نسبت به عاشق جامانده مینالد، نصیحت ناصحان را بیاثر میداند و خود را اسیر کمند زلف یار میخواند.
هوش مصنوعی: کسانی که به خاطر عشق تو مرا سرزنش میکنند، ای کاش خودشان هم مثل من عاشق و دیوانه میشدند.
هوش مصنوعی: اگر آنان امروز مانند من عاشق و دیوانه میشدند، دیگر دیوانگی مرا سرزنش نمیکردند.
هوش مصنوعی: پرندهای که حتی یک روز در دام نیفتاده، از حال دل پرندهٔ گرفتار چه خبر دارد؟ یعنی کسی که عاشق نشده، درد عاشق را نمیفهمد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ چون آتشدانِ سوزانت را نشان بده تا مردمک چشم خود را مانند اسپند برای دفع چشمزخم از تو بر آن آتش بسوزانیم.
هوش مصنوعی: از چشم حسودانِ بدخواه پروا کن؛ میترسم به تو آسیبی برسانند.
هوش مصنوعی: ای محبوب، سراپای تو آنقدر دلنشین و شیرین است که گویی خودت نیشکری یا بازرگان قند هستی.
هوش مصنوعی: از نسیم صبا بوی عنبر به مشامم میرسد؛ گویا این نسیم مدتی در زلف تو منزل کرده و بوی آن را گرفته است.
هوش مصنوعی: ای سالار کاروان که سوار بر اسب تیزرو هستی، از حال بیچارهای که از کاروان جا مانده خبر نداری؛ کنایه از بیخبری معشوق از عاشق دورافتاده.
هوش مصنوعی: به کسی که مرا از عشق تو نصیحت میکند بگو که پند در سرِ پرسودای من اثری ندارد.
هوش مصنوعی: شاعر (ترکی) نمیتواند از کمند تو بگریزد، زیرا کمندی از زلف تو بر گردنش افتاده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دارم دل دیوانه گرفتار به بندی
ای همنفسان در خم ابروی کمندی
در آتش دارم از هر عضو بندی
گزندی هر کسی دارد سپندی
به دام سایه سروم گرفتار
ز استغنا بلندی قد بلندی
رهایی سرنوشت طالعم نیست
[...]
ای سوختهٔ عشق چرا کم ز سپندی؟
از خویش برون آی به یاهوی بلندی
بر خویش نبالیم به درویشی و شاهی
بر دوش نداریم پلاسی و پرندی
با سوخته جانان چه کند آتش دوزخ
[...]
اکنون که در رزق گشادست خداوند
انصاف نباشدکه تو بر خویش ببندی
بر حالت خود گریه کنی روز قیامت
بر حال تهیدست گر امروز بخندی
المنة الله که گرفتار کمندی
گشتیم و برستیم زهر قیدی و بندی
صد شکر که بخت خوش و اقبال بلندم
به نمود گرفتار سر زلف بلندی
شادم که به پای دل دیوانه نهادم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.