دلم فتاده در آن زلف پر شکن که تو داری
قرار بده ز من، آن لب دهن که تو داری
قدَت چُو سرو، خطَت چون بنفشه، زلف چون سنبل،
کسی ندیده از این خوبتر چمن که تو داری
عجب ز فتنه این چشم فتنه بار تو دارم
که فتنه بارد از این چشم پرفتن که تو داری
خوش است چاه زنخدان و زلف چون رسن تو
تبارک الله از این چاه و این رسن که تو داری
به صورتت نتوانم کنم نظاره که ترسم
از آن دو ترک کمان دار تیرزن که تو داری
به غیر راهزنی نیست کار هندوی زلفت
نعوذباالله از این خال راهزن که تو داری
تن و بدن شود آزرده ات ز پیرهن ، ای گل!
زهی ز نازکی این تن و بدن که تو داری
ز بوی پیرهنت زنده می شود دل مرده
چه حکمت است دراین بوی پیرهن که تو داری
کجاست شهر و دیار تو و کجا وطن تو
خوشا به مردم آن شهر و آن وطن که تو داری
مرا غلام خودت خوان که هیچ خواجه ندارد
چنین غلام هنرپیشه ای چو من که تو داری
به معنی سخنت «ترکیا» نبرده کسی پی
سخن شناس کند فهم این سخن که تو داری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است و از زلف، چشم، چاه زنخدان، خال و لطافت تن او سخن میگوید. اوج آن بوی پیراهن معشوق است که دل مرده را زنده میکند و به داستان یوسف اشاره دارد. در پایان، شاعر خود را غلامی هنرمند و درخور معشوق معرفی میکند و با تخلص «ترکی» از ژرفای سخنش سخن میگوید که تنها سخنشناسان آن را درمییابند.
هوش مصنوعی: دلم در آن زلف پرپیچ و تاب تو گرفتار شده است و آن لب و دهانی که تو داری، آرام و قرار را از من گرفته است.
هوش مصنوعی: قامتت مانند سرو، موهای تازهرُستهات مانند بنفشه و زلفت مانند سنبل است. کسی باغی زیباتر از چهره و اندامی که تو داری ندیده است.
هوش مصنوعی: از آشوبی که چشم فتنهانگیز تو به پا میکند در شگفتم؛ از این چشم پرآشوبی که تو داری، فتنه میبارد.
هوش مصنوعی: چاه چانه و زلف تو که مانند طناب است، زیباست. آفرین بر این چاه و طنابی که تو داری؛ گویا زلف، ریسمانی است برای گرفتاران چاه زنخدان.
هوش مصنوعی: نمیتوانم به چهرهات نگاه کنم، چون از آن دو چشم تو میترسم که مانند دو ترک کماندار تیر میاندازند.
هوش مصنوعی: زلف سیاه تو مانند هندویی است که جز راهزنی کاری ندارد. به خدا پناه میبرم از این خال دلربا که مانند راهزن است.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ گلمانند، تن تو حتی از تماس پیراهن آزرده میشود. شگفتا از نازکی و لطافت تنی که تو داری.
هوش مصنوعی: دل مرده از بوی پیراهن تو زنده میشود. چه رازی در بوی پیراهن تو نهفته است؟ این بیت به داستان بینا شدن یعقوب از بوی پیراهن یوسف اشاره دارد.
هوش مصنوعی: شهر و دیار و وطن تو کجاست؟ خوشا به حال مردم شهر و سرزمینی که تو در آن زندگی میکنی.
هوش مصنوعی: مرا غلام خودت بخوان، زیرا هیچ اربابی غلامی هنرمند مانند من ندارد که تو داری.
هوش مصنوعی: ای ترکی، کسی به معنای سخن تو پی نبرده است. فقط سخنشناس میتواند سخنی را که تو داری بفهمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلم فتاده بر آن زلف پرشکن که تو داری
قرار برده ز من آن لب و دهن که تو داری
لبت چو غنچه، رخت چو بنفشه، زلف چون سنبل
کسی ندیده از این خوبتر چمن که تو داری
ز بوی پیرهنت زنده میشود دل مرده
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.