جانا! چرا نپوشی بر روی خود نقابی؟
تا کی گشاده رویی تا چند بی حجابی؟
یا رو، گشاده مگذار پا از سرای بیرون
یا بر رخت بیفکن از زلف خود نقابی
مشتاقم آن چنان من بر لعل می پرستت
چون شب نشین به خوابی یا تشنهٔ برآبی
شب ها به وعدهٔ وصل پیوسته مانده تا صبح
گوشم به راه پیغام، چشمم به فتح بابی
از قامت دل آرا، وز عارض سمن سا
چون سرو بوستانی، چون قرص آفتابی
آن چشم سرمه سایت، وان خال دل ربایت
جادوی فتنه بازی ست، هندوی بی کتابی
آن لعل آبدارت، وان زلف تابدارت
آن درج پر ز گوهر، وین خم به خم طنابی
لطفت به حالت دوست، قهرت به جای دشمن
آن آیتی ز رحمت، وین آیت عذابی
ملک وجود «ترکی» ویرانه شد ز عشق ات
شه کی خراج گیرد از کشور خرابی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از محبوب میخواهد چهرهاش را بپوشاند تا زیباییاش فتنه نیافریند، و از بیخوابی و انتظار شبانه برای پیغام وصل سخن میگوید. سپس قامت، چهره، چشم، خال، لب و زلف یار را با سرو و خورشید و جادو و طناب توصیف میکند و لطف و قهر او را رحمت و عذاب میخواند. در پایان میگوید وجودش از عشق ویران شده و چون کشوری خراب دیگر خراجی ندارد که به شاه بپردازد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، چرا بر چهرهات نقابی نمیکشی؟ تا کی میخواهی با چهرهٔ گشاده و بیپرده باشی؟
هوش مصنوعی: یا با روی باز از خانه بیرون نیا، یا اگر بیرون میآیی، زلفت را چون نقابی بر چهرهات بینداز، تا مردم فتنهٔ زیباییات نشوند.
هوش مصنوعی: من به لب سرخ تو که شیفتهٔ باده است، چنان مشتاقم که شببیدار به خواب و تشنه به آب مشتاق است.
هوش مصنوعی: شبها به امید وعدهٔ دیدارت تا صبح بیدار میمانم؛ گوشم منتظر پیغام توست و چشمم منتظر گشوده شدن دری به روی من.
هوش مصنوعی: با قامت دلفریبت مانند سرو باغی و با چهرهٔ سفید و لطیف چون یاسمنت مانند قرص خورشیدی.
هوش مصنوعی: آن چشم سرمهکشیدهات جادوگری فتنهانگیز است و آن خال دلربایت مانند هندوی بیدین و بیکتابی است که دلها را غارت میکند.
هوش مصنوعی: لب سرخ و پرطراوتت مانند صندوقچهای پر از مروارید (دندانها) است و زلف پیچدرپیچت مانند طنابی است که دلها را به بند میکشد.
هوش مصنوعی: مهربانیات نصیب دوستان و خشمت نصیب دشمنان است؛ اولی نشانهای از رحمت و دومی نشانهای از عذاب است.
هوش مصنوعی: سرزمین وجود ترکی از عشق تو ویران شده است؛ پادشاه کی از کشور ویران خراج میگیرد؟ یعنی دیگر چیزی از من نمانده که از من بخواهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بانگ آمد از قنینه کباد بر خرابی
دریاب کار عشرت گر مرد کار آبی
زان پیش کز دو رنگی عالم خراب گردد
ساقی برات ما ران بر عالم خرابی
گفتی من آفتابم بر رخنه بیش تابم
[...]
ای از شکنج زلفت هرجا که انقلابی
هرگز نتافت بر کس چون رویت آفتابی
در پیش عکس رویت شمس و قمر خیالی
در جنب طاق چشمت نیل فلک سرابی
بی تنگی دهانت جان مانده در مضیقی
[...]
رویی، چگونه رویی؟ رویی چو آفتاب
زلفی، چگونه زلفی؟ هر حلقه یی و تابی
هر پرتوی ز رویت، در چشم عقل نوری
هر حلقه یی ز زلفت، در حلق جان طنابی
گر عکس عارض تو، بر صحن عالم افتد
[...]
بوی کباب داری تو نیز دل کبابی
در تو هر آنچ گم شد در ماش بازیابی
زین سر چو زنده باشی تو سرفکنده باشی
خود را چو بنده باشی ما را دگر نیابی
ای خواجه ترک ره کن ما را حدیث شه کن
[...]
ای صورت خیالت در پیش من شرابی
وی پرتو جمالت در چشمم آفتابی
از چشم پرخمارت در مغزِ من بخاری
وز زلفِ تابدارت در جانم اضطرابی
شبهای تا به روزم از دیده رفته سیلی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.