حامد کهن دلن دل نوشته:

ظاهراً این غزل جوابی است برای غزلی از مولوی با مطلع زیر:
بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر

کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

حامد کهن دل

ناشناس نوشته:

بلی ظاهرا به نظر میرسد که پاسخی به غزل مولوی با شد ولی در غزل مولوی آرزوی جانان وایمان وملک سلیمان نیامده(ارزوی حضور سلیمان آمده) ولاف اناالحق هم نزده واز ظلم فرعون روی موسی را آرزو کرده ونام ا بوسعید هم نیامده و…بنابراین بعید است

سیاوش مرتضوی نوشته:

در مورد حاشیۀ اول:
چنین چیزی بسیار بعید است. عرفای واقعی همیشه یکدیگر را تایید کرده اند و از آنچه که در کتابها نقل شده، حتی دشمنان عرفان را خوار ندانسته اند. کلام سعدی آنقدر پست نیست که بخواهد مانند مردم کوچه و بازار دیگران را به باد انتقاد بگیرد و آنها را همچون فرعون بخواند. از طرفی خود سعدی در گلستان می گوید: «…تو نیز اگر بخفتی، به که در پوستین خلق افتی.»
بنابراین بنده فکر میکنم که تشابه وزن و قافیه و ردیف این شعر موجب چنین برداشتی شده است. در ضمن ممکن است این شعر تنها منسوب به سعدی باشد، که البته چنین چیزی در تخصص کارشناسان (از لحاظ ادبی) یا عارفان (از لحاظ معنایی) است.

یک دوست نوشته:

من نیز بر این نظرم که احتمالا بدلیل هم وزن بودن دو غزل یاد شده چنین شائبه‌ای بوجود آمده باشد و به شخصه اعتقادی به این ندارم که جوابیه‌ای به غزل مولانا باشد.

spammer نوشته:

حالا دیدی civilar