امید رضا محبی نوشته:

بسم الله الرحمن الرحیم

وقتی که انسان به دیدگاه و نظر عارفان و اولیاء الله دقیق می شود نکته ظریفی را در آن می یابد، آنهم اینکه نگاه آنها به هر آنچه می دیده اند به گونه دیگری بوده است.
به یاد آورید شعری از سعدی علیه الرحمه را که در یکی از کتابهای درسمان بود و دیدن برگ درختی او را چنین به خروش و غریو واداشته که می گوید
برگ درختان سبز در نظر هوشیار
هر ورقش دفتریست معرفت کردگار

برای زمین در گرفتگان و سنگین بالان،اشیاء و اجسام و موجودات همان است که می بینند اما برای بزرگ عارفی چون سعدی از برگ سبزی معرفت کردگار جوشش می کند و آیتی است از ایزد منان.
شروع این غزل را دوباره بنگرید که وزش باد صبا را با آمدنش از بر یار آمیخته است، گویی با نسیمی تمام وجودش از عشق و مستی شراب حق لبریز شده و خود نیز اینگونه فرح بخش خوانده است.
خواندن مرغان بر درخت، کبکان از کوه و غوکان از آب و بهائم از بیشه برایش تسبیح پروردگار بوده که چنین زیبا در گلستان همیشه جاویدش سروده است:
دوش مرغی به صبح می نالید
عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش
…
…
گفتم این شرط آدمیت نیست
مرغ تسبیح گوی و من خاموش

امید آنکه بر ورق صورت خوبان، نه خطوط، بل قلم صنع خدا را ببینیم.

روحش شاد.

منصورگروسی نوشته:

با سلام

در این غزل دلنشین سعدی

از مصرع اول بیت دوم

تا مصرع دوم بیت چهارم

با توجه به اینکه کلیه این مصرعها

سئوالی می باشند

بهتر می نماید

تا در اخر تمامی این مصرعها علامت سئوال ( ؟)

درج گردد

و این مصرع نیز اصلاح شود

قافله ی شب چه شنیدی ز صبح ؟

مرغ سلیمان چه خبر از سبا ؟

موفق باشید و کامروا