میرمجید صفوی در ۲ سال قبل، شنبه ۲۶ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۱:۵۷ دربارهٔ رهی معیری » رباعیها » اندوه مادر:
هزار شعر نخوانده میان دفتر شعرم
هزار بوسه به دستان تو بدهکارم
میرمجیدصفوی
j.j.jnowzad در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۳:۵۰ دربارهٔ نسیمی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۶:
بی نظیر و بی نقص
سید مصطفی سامع در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۱:۵۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۲۲:
کریم اهلبیت (علیهمالسلام)
طبع من در وصف دلـــــبر دُر فشانی می کند
از شعف هر سو پرد شیــــرین زبانی می کندواژه هــــا چیند بــــه مـــــدح نـــازنینِ مه لقا
مصرع درمصرع سراید بیت خوانی می کندمطرب وساقی و جام و تار وبربط را بخواه
فصل دی رفت وگلستان گل فشانی می کندوه چـــه رعـنا غنچهِ گــل سر زده درگلستان
نکهت او عالــــمی را گلــــــــستانی می کنددلبری دارم که عـــالم دل نثارش کرده است
عشق جانانـــــم چه زیبــــا دلستانی می کنداو چو شمــــع و ما همه پروانه ی رخسار او
پر فروغ از ماه خود این دهر فانی می کنداز قدوم او دو صــــــــد فصل بهار آید پدید
باغ و راغ از یمــــن او عنبر فشانی می کندتا به کی گویـــم به پرده وصف آن زیبا نگار
آن شهــــی کو در دو عالم حکمرانی می کندخسرو نیکو سخـــــن شاهنشه دوران حسن
مهر آن مــولا حســـن مـــارا جهانی می کندبذل او باشد زبانـــزد در میـان شیخ وشاب
معدن جود است و لطف بی کرانی می کنداو کـــریم اهلبیـــت ســـیــد بطــــحا بـــــود
ریزه خوارش صد چوحاتم میزبانی می کندرو بخوان تاریخ از جنــــگ و غزاهای جمل
مجتبی میر دلیـــــــــران قهرمانی می کندجـــرأت و مـــردانگی دارد ز بابایش عــــلی
چون پدر در جنگ ها شمشیر رانی می کندصلح او دانـــــی به فرمان نبی باشد همین
ورنه در راه خدایـش جان ستانی می کندبر جـــوانـــان بهشتــی ســـیدو آقا بـــــــود
با حسین آنجا شفاعت جـــاودانی می کنددرگهش باب نجــات عاصـیان خاص و عام
بر درش خیــــل سلاطین پاسبانی می کندفضل او این بس که باشـــد همدم هر بینوا
بر همه مستضعفان او مهـــــربانی می کندگرچه باشد نطق تو الکن به مدحش سامعا
مـدح او در نظـــــم تو شیوا بیانی می کندچهارشنبه 16-12-1402
فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
سید مصطفی سامع در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۱:۵۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵۱:
باز در بیـــت علـــــــی امشب صفای دیگر است
بر لـــــب زهرا و حیدر خنده های خوشتر استسر زده در بوستـــان دین گل رعـــــــنای عشق
کز شمیم او فضای این جـــهان خوشبوتر استدل شـــده شیدای ایـن زیــــبا گل سبـــــز چمن
دیدنش از گلــــستان و صد چمن زیباتر استاین همای دل ز شــادی پـــــر زند سوی حجاز
پر زند با صد نـــــوا شعرش به شأن شبر استآیــد از طــرف ســـما خیـل ملـــک سـوی زمین
غنچه لب ، شـادی کنان ختم رسل پیغمبراستجشـــــن ها بر پا بــــــود در نیـــــمه ماه صیام
زاد روز مجــــــــتبی سبط رســـول اطهر استیوســــف زیبــا جمـال حـضـــرت زهـرا حسـن
صد چو یوسف در شگفت از گلعذار دلبر استخلق و خوی او حسن گفتار و کردارش حسن
آن یم جود وسخا مارا امــام و رهبــــــر استاسم زیبایش حسن بگـــــــــــذاشت ذات کبریا
پاک و اطهر از پلــــــــیدی،در کتاب داور استچلـــچراغ ماه رخـــــسارش بتـــــابد بر جهان
ما سوا از نور او پر نور گیــــــتی یکسر استاو کـــــریم عترت طــــاهـــــا بــود در هر زمان
فیض او جاری بر عالم مثل حوض کوثر استخـــطه خلـد برین انــــدر بقیـــع دانی ز کیست
بــی چــــــــراغ و قبــه قبردودمان حیدر است
غیر مدح خانــدان، سامـــع مگو مــــــــدح دگر
مدح آنها در غزل بهـــتر ز شهد و شکر است
فاطمه کوهشاهی در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۱:۲۶ در پاسخ به صاد الف دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹۴:
سلام بله حق باشماست دراین باره آقای عباسی مهارت والایی دارند ماشاءالله تسلطشون برعربی و همچنین اعراب گذاری وتجزیه وتحلیل
sia j در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۰:۱۷ دربارهٔ ایرج میرزا » مثنویها » شمارهٔ ۱ - انقلاب ادبی:
درود. متأسفانه از وسط این شعر ایرج میرزا یک مصراع افتاده است و باعث شده کل بیت های بعد از آن به هم بریزد:
بکشی همچو من آهِ دگری
تا تو هم لَذّتِ دوری نَچَشی
لطفا با توجه به متن دیوان چاپی این یک مصراع افتاده را اضافه کنید تا بیت های بعدی در جای خود قرار گیرد.
دکتر حافظ رهنورد در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۰۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۰:
دوستی داشتم میگفت: آقا حافظ در شعرش به صراحت گفته میخواهم بروم کشمش بخرم عرق بگیرم ازش، عرق بخورم و مست شوم
برخی میگویند:منظور حافظ از کشمش، کشمش الاهی هست و عرق هم منظور خداست...
مست هم یعنی فنای در الله بشوم.
این تفاسیر آبدوغ خیاری که برخی از اشعار حافظ میکنند، نعل وارو زدن است
آخر یعنی چه که منظور حافظ از روز شراب نخوردن یعنی روز عبادت نکنید؟ پس نماز ظهر و تعقیباتش غلط اضافیست که برخی میکنند؟
گودرز را با شقایق وصلت ندهید عزیران...
مهدی در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۷:۴۱ در پاسخ به صادق دربارهٔ حافظ » قطعات » قطعه شمارهٔ ۳ - ماده تاریخ وفات تورانشاه (میل بهشت = ۷۸۷):
درود بر شما
این مصرع با استفاده ازتیدیل حرف به عدد با حروف ابجد سال وفات ایشان را یادآور می کند
فرهاد راد در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۶:۲۴ دربارهٔ فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۱۶ - اندر صفت جنگ موبد و ویرو:
سلام
معنی مصراع اول را در نمی یابم
رسولانی که از دل راه جستند
همی در چشم یا در دل نشستند
فرهاد راد در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۴:۵۱ دربارهٔ فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۱۳ - آمدن زرد پیش شهرو به رسولى:
سلام
لطفا در فهم معنی این ابیات مرا یاری کنید
ولیکن تا بدیشان بد رسیدن
همی باید به چشم این روز دیدن
کجا ویروست آنجا مهتر رزم
ز نادانی به زور خویش در بزم
لقب کردست روحا خویشتن را
به دل در راه داده اهرمن را
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۴:۲۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۱:
کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی
مَدمَع بر وزن مَفعل، اسمِ مکان است به معنی «جایِ اشک» که می شود به «چشم» ترجمه کرد.
ترجمه: داستان اشتیاقم (عشقم) را نوشتم در حالی که چشمم گریان ست.
بسا که گفتهام از شوق با دو دیده خود
أیا مَنازِلَ سَلمیٰ فَأینَ سَلماکِ
منازِل جمع منزل، محل فرود آمدن کاروانیان (مورد سؤال قرار دادن منزلِ معشوق، رسمی از اشعار جاهلی عربی است. «أَطْلال و دَمَن»)
ترجمه: ای منزلگاههای سلمی! سلمایتان کجاست؟
در واقع حافظ به چشمانش میگوید که ای منازل سلمی....، یعنی چشمانش را جایگاه و منزل سلمی میداند. در جای دیگر نیز بر این نکته تأکید دارد:
رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست
کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست
عجیب واقعهای و غریب حادثهای
أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی
منِ کشته شده، بسیار شکیبایی کردم در حالی که قاتل من شاکی است.
صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز
و هاتِ شَمسَةَ کَرْمٍ مُطَیَّبٍ زاکی
ترجمه: و خورشید تاکِ خوشبویِ پاک را به من بده (کنایه از جام شراب)
دَعِ التَّکاسُلَ تَغنَمْ فَقَد جَری مَثَلٌ / که زاد راهروان چستی است و چالاکی
ترجمه تحت اللفظی: تنبلی را فروگذار تا سود ببری این مثالی است که بر زبانها جاری است. (در مثلی آمده است)
ترجمه روان (چون جمله، شرطیه است): اگر تنبلی را رها کنی سود میبری، این یک ضرب المثلی است که بر سر زبانها است.
غَنِمَ (یَغْنَمُ) یعنی بدون دردسر و مشقت به چیزی دست یافت.
اثر نماند ز من بی شمایلت آری
أرَی مَآثِرَ مَحیایَ مِن مُحَیّاکِ
ترجمه: شعف و سرزندگیام را از رخسارت می بینم (متوجه می شوم)
بیت پنجم ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل
بعد از آب باید با مکث و کاما خوانده شود و کسرۀ اضافه نیاز ندارد
ز خاک پای تو داد آب، روی لاله و گل
از خاک پای تو به لاله و گل آب داد
واگویه در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۳:۳۹ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۶:
با دُر کلام اگر محشور باشی
نسیم بهشت را در جهنم دوران
لمس ایام و لحظات، به تجربه داری
وگرنه عذاب وعده های گوناگون
منصه ظهور این جهان است پی در پی
دُر کلام خیال نیست، وصف خیال است
عیش و نوش و می و سبو
که پر میکند دم به دم در خیک خیش
با سفینه غزل
و این اگر وصف خیال است
چه لعبتی است آن
که خیالش با دُر کلام
چنین میکند
خمش در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۳:۰۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷ - در بیان آنک این غرور تنها آن هندو را نبود بلک هر آدمیی به چنین غرور مبتلاست در هر مرحلهای الا من عصم الله:
سلام ، در مثنوی به خط گولپینارلی ۳ بیت به صورت حاشیه بعد از بیت شماره ۲۳ آمده که اینجا ندیدم :
دزد را کان قطع تلخی می زهد ذوق دزدی را چو زن ده می دهد
ده بدادن دیدی از دست حزین ده ببدادن زین بریده دست بین
همچنان قلاب و خونی و لوند وقت تلخی عیش را ده می دهند
فاطمه کوهشاهی در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۹:۲۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹۴:
سلام ودرودبرشمابزرگواران وصدآفرین برجناب عباسی حقاکه همشهری سیبویه هستیدوحقش رااداکردین.
راستی خانم مشکوری خیلی طنین زیبایی داشتند دربین خوانش های عزیزولی این غزل راخوانش نکرده اند!!!
انشاءالله در سلامت کامل باشند.اگربه گنجورنظری انداختیدحتماخواهربزرگواربه آیدی تلگرام بنده پیغام بذارید.
DaLamajnoon@
ارادتمندشماخانم میر.کوهشاهی
احمد نیکو در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۹:۰۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳:
شمع است و شراب و ماهتاب ای ساقی
شاهد ز شراب نیم خواب ای ساقی
از خاک مگو وین دل پر آتش نیز
بر باد مده بیار آب ای ساقی
(رباعی از عطار، مختار نامه باب ۴۴)
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۲ سال قبل، جمعه ۲۵ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۱:۱۵ در پاسخ به Hamishe bidar دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۱:
به همین شکل که نوشته شده صحیح است ولی به آن شکل که فرمودید خوانده می شود
سیدمحمد جهانشاهی در ۲ سال قبل، پنجشنبه ۲۴ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۴۷ دربارهٔ اهلی شیرازی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۹۰:
هرکه او لب تشنه مُرد از عشق ، باشد در بهشت،
جهن یزداد در ۲ سال قبل، پنجشنبه ۲۴ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۱۰ دربارهٔ همام تبریزی » غزلیات » شمارهٔ ۱۹۵:
بنگریم که همام زبان تبریزی خود را رازی میگوید پیداست که پهلوی آذری را با رازی یکی و همگون میدانستند
جهن یزداد در ۲ سال قبل، پنجشنبه ۲۴ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۰۸ دربارهٔ دقیقی » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۲۶:
بیهقی انرا در پایان بخش هفتم از ابیطیب مصعبی اورده
جهانا همانا فسوسی و بازی
که بر کس نپایی و با کس نسازی
چو ماه از نمودن چو خار از پسودن
بگاه ربودن چو شاهین و بازی
چو زهر از چشیدن چو چنگ از شنیدن
چو باد از بزیدن چو الماس گازی
چو عود قِماری و چون مشکِ تبّت
چو عنبر سرشته یمان و حجازی
بظاهر یکی بیت پرنقشِ آزر
بباطن چو خوکِ پلید و گرازی
یکی را نعیمی، یکی را جحیمی
یکی را نشیبی، یکی را فرازی
یکی بوستانی برآگنده نعمت
بدین سخت بسته بر آن مهر بازی
همه آزمایش همه پر نمایش
همه پردرایش چو کرک طرازی
هم از بست شه مات شطرنج بازان
ترا مهره داده بشطرنج بازی
چرا زیَرکانند بس تنگ روزی
چرا ابلهانند بس بینیازی
چرا عمرِ طاوس و درّاج کوته
چرا مار و کرکس زیَد در درازی
صد و اند ساله یکی مرد غرچه
چرا شصت و سه زیست آن مردِ تازی
اگر نه همه کارِ تو باژگونه
چرا آنکه ناکستر او را نوازی
جهانا همانا ازین بینیازیِ
گنهکار مائیم و تو جایِ آزی
میرمجید صفوی در ۲ سال قبل، شنبه ۲۶ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۲:۰۲ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۸ - جرس کاروان: