نادر.. در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۸:۱۲ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۶۱ - اشارت به ترسایی و دیر:

درود روفیا جان
بیانی دیگر:
"مجرد" در اصل همان "مجموع" است..

داود اشکانی در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۳۶ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۲۴:

درود بی پایان بر سعدی فرزانه، حکیم٬ جامعه شناس٬ مهربان ، کارگردان٬ سناریونویس و هنرپیشه .ایکاش که ما ایرانیان سخنان سعدی را دستور و راهنمای زندگی خود قرار دهیم٬ او راست میگوید که: اگر راست خواهی ز سعدی شنو 000

۷ در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۲۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸:

سعدیا با یار عشق آسان بود
عشق باز اکنون که یار از دست رفت
به نظرم مصرع دوم اشکال دارد،عشق بازی پس از رفتن یار!

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۱۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۷:

.https://rezasaghy.blogfa.com/

 

شاهدان گردلبری زینسان کنند ​​​​​​​

زاهـدان را رخنه در ایمان کنند

 

شاهد : محبوب ،معشوق زیبا رو ،بیشتر به پسرانِ زیبا رویی گفته می شدکه درمیکده های ِ زرتشتیان به عنوان ساقی کارمی کردند. رندان ونظربازان نیز گاهی گوشه ی چشمی به آنان داشتند وشیفته وشیدای آنها می شدند.......

"شاهد" همان مُغبچه است که درمیخانه های زردتشتیان به مَستان خدمت می کردند.

بایک نگاهِ گذرا به روشنی درمی یابیم که حافظ ازواژه های ِ (شاهد،مُغبچه، دیرمُغان ،پیرمُغان و...فراوان استفاده کرده است.) امّا اینها برخلاف نظربعضی حافظ پژوهان،دلیلی برگرویدن حافظ به مذهب زرتشتی نیست. بلکه بنظرچنین می رسد که احترام وارادتِ قلبیِ پایان ناپذیراو،ریشه دراندیشه های نابِ زرتشت، افکار نیک، پندارنیک، کردارنیک و پیرامون مهرورزی وعشق وصلح دوستی داشته باشد. 

درخراباتِ مغان نورخدا می بینم

این عجب بین که چه نوری زکجا می بینم!

نزدیکی ِ افکار خواجه با افکارزرتشت وحسِّ وطن دوستیِ فوق العاده نیزدلیلی مضاعف شده تا آتش این ارادت همچنان درسینه ی شعله ور وفروزان بماند.

ازآن به دیرمغانم عزیزمی دارند

که آتش که نمیردهمیشه دردل ماست

چنانکه پیشترنیزگفته شده، جهان بینیِ این فرزانه، فرامذهبی وآزاداندیشانه هست در چارچوبِ هیچ مذهب ودین سازمان یافته قرارنمی گیرد.

معنی بیت : اگرمُغبچگان (زیبارویان) قرار باشد اینگونه دلستانی ودلبری کنند، وبه همین روش عشوه وناز راچاشنی رفتار خویش نمایند،بی هیچ تردیدی در ایمان واعتقادِ زاهدان، صوفیان و عابدان ِ متعصّب ومتشرّع نیز رخنه خواهند کرد وآنها را که مدّعی هستند تحتِ تاثیرهیچ عشوه وغمزه ای قرارنمی گیرند، شیفته وشیدای خود خواهند کرد ودل ودینشان را برباد خواهند داد.

اماچرا ایمان زاهدانه اینقدرسست بنیان است که درمقابل یک عشوه وغمزه برباد می رود؟‌!؟

بایددانست که دراین مسلکی که حافظ بنیان آن راپی ریزی کرده ،ایمان وباور زاهدانه به وجودخدا، روزجزا وبهشت وجهنم، ازجنس خیال وپوشالیست. دراین بینش اساساً ایمان وباور به هرچیزی ،کوردلی ببارمی آورد وروشن است که "ایمان کورکورانه" به اندک نسیمی فرومی ریزد وبربادمی رود. "ایمان وباور" وقتی دروجودآدمی شکل می گیردکه چیزی نادیدنی وناشنیدنی مطرح بوده باشد درچنین شرایطی آدمی ناگزیرمیگردد ،باسرکوب تردیدها وقانع کردن خودبه استدلالهای چوبین آن راباورکند. برای مثال وقتی ما آفتاب وماه رابه چشم می بینیم نیازی به ایمان آوردن به آنها نیست چراکه می بینیم که آنهاوجود دارند اما وقتی چیزی مانند خدا وبهشت وجهنم دیدنی نیستند بایدبه خودبقبولانیم وایمان بیآوریم که اینها وجود دارند. اماازکجامعلوم؟ شاید وجودنداشته باشند! بنابراین ایمان وباور،هیچ ارزش معنوی نداشته وبرای رشدوتعالی آدمی همچون سمّی خطرناک هستند. ازهمین روست که اولین چیزی که روشن ضمیران وبیدارشدگان، آن راازبین می برندباورها واعتقادات وایمان به نادیدنیهاوناشنیدنیهاهست.

آنهاباشکستن نظام باورها وایمانشان،فضایی جدیدبرای پذیرش نظریه هاویافته های جدید بازکرده وبدون هیچ مانعی،نظریات جدید ومتضادرا پذیرفته و به سطوح بالای هشیاری می رسند.

درنگرش حافظانه، رفتارخدایگونگی، جای ایمان کورکورانه به خدا وبهشت وجهنم راگرفته وآدمیان به رفتارنیک وکردارپاکِ خدایگونگی تشویق می گردند. اگرکسی به جای اعتقادداشتن بخدا، راستی ودرستی و خدایگونگی (شامل :عشقورزی،بی آزاری،صادقانه وشادمانه زیستن،پرهیزازکینه ورزی وقضاوت دیگران)راپیشه ی خودسازد به ناگهان روزی درخواهدیافت که خدا در درون اوحضوریافته وهمه جابااوست! اوهرجابرود سعادت ومعنویات نیزهمراه اوخواهدبوذ واین دقیقاًهمان به شهود رسیدن وروشن شدگی ِ ضمیرآدمیست که زاهدان وعابدان محروم وبی نصیب ازآن هستند ودرمقابل عشوه وغمزه ای ازجانب دلبران،ایمانشان فرومی ریزد وسالهاعبادتشان بربادمی رود.

برتوگرجلوه کند شاهدِ ما ای زاهد

ازخدا جزمِی ومعشوق تمنّا نکنی

 

🌿━━━━━━🌿

 

هرکجا آن شـاخ نرگـس بشکفد

گلرخانش دیده نرگسدان کنند

 

شاخ ِ نرگس استعاره از شاهدیست که چشمانش مانند نرگس زیبا ودلکش است گلرخ :خوب رو وگل چهره، کسی که چهره‌ای گلگون و سرخ دارد.

نرگسدان : گلدانِ گلِ نرگس ،استعاره ازچشم است

معنی بیت :

شاهد به شاخ نرگس تشبیه شده است، وقتی گل نرگس شاهد باشد گلدان ِ این نرگس نمی تواند معمولی باشد! نرگسدان (گلدانِ) این شاهد، چشمانِ گلچهرهاست.

خوبرویان وگل چهره ها که ازروی تکّبر وغرور به کسی نگاه نمی کنند، چشمان خودرا گلدانِ این شاهد می کنند. یعنی چشم ازاو برنمی دارند. درحالی که همگان به این خوبرویان نگاه می کنند وحظِّ روحانی می برند،این خوبرویان نیز ازنگاه کردن به این شاهدی که ازدلبری رخنه دردین وایمان ِ زاهدان می کند،لذّت می برند ودر زیبائیهای اوخیره می مانند،بطوریکه اگر درچشمان ِ آنها نگاه کنی، عکس ِ این شاخ ِ نرگس(شاهد) راخواهی دید.

بجزآن نرگس ِ مستانه که چشمش مرساد

زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست.

 

🌿━━━━━━🌿

 

ای جـوان سـرو قد گـویـی بـبـر

پیش از آن کز قامتت چوگان کنند

 

سروقد : خوش اندام وبلند قدِ دلربا

گوی : توپِ مخصوص ِ چوگان بازی. دل به توپِ گوی تشبیه شده است. عشقبازی همانند بازی چوگانست! توپش دلِ عاشق وچوبش، قامتِ رعنای شاهد!

چوگان از ورزشهای اصیل و کهن ایرانیست که امروزه تقریباً دربیش ازهفتاد یا هشتاد کشور (البته به جزایران که زادگاه اصلی اوست!!!) رایج شده وموردتوجّه واقبال عمومی واقع شده است

این رشته ی پرجنب وجوش به دلیل رواج در میان پادشاهان و بزرگان به بازی شاهان معروف است، نام چوگان از نام چوبی که در آن استفاده می‌شود برگرفته شده‌است، این بازی در ابتدا عنوانی نظامی و جنگی داشت و سوارکاران ایرانی در آن استعداد وتوانمندی فردی و مهارتهای اسب‌های جنگی خود را به نمایش می‌گذاشتند.

هدف این بازی فرستادن توپ در دروازه ی حریف می‌باشد. هنگامی که توپ از پشت دروازه خارج می‌شود، پرتاب توپ به تیم مورد حمله قرار گرفته تعلق می‌گیرد، پس از هر گل، دو تیم زمین خود را تعویض می‌کنند و داور توپ را در مرکز زمین قرار می‌دهد. در صورتی که دو تیم برابر شوند، وقت اضافی به آن‌ها تعلق می‌گیرد و اولین تیمی که گل بزند برنده اعلام می‌شود.

پیرامون این ورزش مهیّج دردست نوشته های قدیمی به جامانده، از “کارنامه ی اردشیر بابکان” گرفته تا ترانه های مردمی و سروده های ستارگان آسمان شعروادب ایران، سخن بسیار آمده است. این ورزش چنان جایی در زندگی مردم داشته که گوینده و سراینده ای کهن یا نو نبوده که از ” گوی ” و ” چوگان ” و “میدان ” و گوی ربودن و . . . سخن سرایی نکرده باشد. حافظ نیزکه عاشقِ بی چون وچرای فرهنگ باستانی وآئین کهنِ ایرانیست،چندین وچندین بار "چوگان بازی" رادستمایه ی خویش قرارداده و مضامین بلندِ عارفانه- عاشقانه وحکمت آموز خَلق کرده است.

گوی بُردن : کنایه ازاین است که ای شاهد، ازاین نعمتی که به توداده شده(خوش قامتی) بهره‌مند شو، کاری بکن.

معنی بیت :

همچنان سخن پیرامونِ شاهد است خطاب به شاهد:

ای جوان ِ خوش قدو قامت؛ ساکت منشین وبه بازی (عشقبازی) بپرداز ودلی(گویی) رابِبَر، عمرمثل برق وبادمی گذرد.قبل از آنکه پیرشوی، قبل ازآنکه این قد وقامتِ رعنایِ تو خمیده شود، از موهبتی که به تو داده شده استفاده کن، واردبازی عشق شو وگویی بِبَر(دلستانی کن)هم خودرا بهره مند کن هم عاشقانت را.

سروقد با بلندی ِ چوبِ چوگان تناسبِ زیبایی دارد.

حافظ به زبان آن دوران،که چوگان بازی تفریح وسرگرمی مردم بوده، شاهدِ زیباروی ِ خویش را دعوت به چوگان بازی درمیدان عشق می کند.

حافظا گرمَدد ازبخت بلندت باشد

صیدِ آن شاهدِ مطبوع شمایل باشی

 

🌿━━━━━━🌿

عاشقان رابرسر خود حُکم نیست

هرچه فـرمان تـو بـاشد آن کنند

 

معنی بیت :

حافظ عاشقی تمام عیاراست وزمام دل وجانش را به معشوق سپرده وخطاب به معشوق می فرماید:

ماعاشقان از خود هیچ اختیاری نداریم، هرچه که نظر تو باشد ،هرچه که توفرمان دهی همان را انجام خواهیم داد.

دردایره ی قسمت ما نقطه ی تسلیم ایم

لطف آنچه تواندیشی حکم آنکه توفرمایی

🌿━━━━━━🌿

پیش چشمم کمتراست ازقطره‌ای

این حکایتها کـه از طـوفـان کنند

 

معنی بیت :

این داستانهایی که از طوفانهایِ ویرانگر و سیل آسا (اشاره به داستان طوفان نوح) نقل می کنند، در مقایسه با گریه ها وسیلِ اشکِ من قطره‌ای بیش نیستند!

ماکه دادیم دل ودیده به طوفانِ بلا

گوبیا ای سیل ِ غم خانه به یکبار ببر

🌿━━━━━━🌿

یـار مـا چـون گیـرد آغـاز سماع

قدسیان برعرش دست‌افشان کنند

 

سَماع به معنیِ شنیدن هر آواز خوشاینداست. در اصطلاح صوفیه حالتِ جَذبه واشراق واز خویشتن رفتن وفنا به امر غیر ارادیست که اختیارِعارف تأثیری در ظهور آن ندارد. ولی بزرگان صوفیه ازهمان دوره‌های قدیم به‌این نکته پی بردندکه گذشته ازاستعدادِ صوفی وعلل ومقدّماتی که اورابرای منجذب شدن قابل می‌سازد وسایل عملی دیگری که به اختیارواراده یِ سالک است نیز برای ظهورحال فنامؤثر است بلکه برای پیدایش «حال» و «وجد» عامل بسیار نیرومندی شمرده می‌شود از جمله موسیقی وآوازخواندن ورقص است که همه یِ آنها تحت عنوان «سَماع»‌در می‌آید. صوفیه می‌گویند سماع حالتی درقلب ودل ایجاد می‌کند که «وجد» نامیده می‌شود و این وجد حرکات بدنی چندی بوجود می‌آورد که اگراین حرکات غیرموزون باشد «اضطراب» ‌واگرحرکات موزون باشد کف‌زدن و رقص است.

امّا حافظ ازهرچیزی که سازمان یاقته وتشکّلی بوده باشد بیزاراست درنظرگاه حافظ سماع ، همان رقصیست که ازروی وجد وشعف وشادمانی رخ می دهد.رقص یکی ازپیچیده ترین وشگفت انگیزترین رفتارآدمیست. تنهاکسانی می توانندبرقصندکه به زندگی عشق می ورزند آنهاکه ازخشم وکینه وحسدسرشارند ازاین لذت محروم وبی نصیب هستند. ازهمین روست که حافظ ازعیش ونوش وجشن ورقص وشادمانی حمایت کرده ومردم رابه انجام آن تشویق می کند. جشن ورقص وآواز بی ریاترین واکنش آدمی به زندگانی وقدردانی ازموهبت زندگیست. رقص هیچ هدفی ندارد مقصود ومنظوری ندارد ولی لذت بخش است تاثیری باطنی وشگرف دارد. رقص درک عمیق حضور زندگی وسرمست شدن ازموهبت زندگانیست بی آنکه بدانیم زندگی چه معنایی دارد. رقص هیچ ارتباطی به گذشته وآینده ندارد ومارادرکانون «حال» نگاه می دارد وکامیابی وسروروشعف نصیبمان می کند.

قدسیان : فرشتگان وملایک

دست افشانی : رقص و نشاط، کف زدن

معنی بیت : هنگامی که معشوق ومحبوبِ ما شروع به آوازخواندن ورقص می کند، چنان نشاط آور وحال برانگیزاننده است که نه تنها آدمیان بلکه فرشتگان هم به وَجد آمده وبه رقص وکف زدن ونشاط می‌پردازند .

سروبالای من آنگه که درآید به سماع

چه محل جامه ی جان را که قبا نتوان کرد.

 

🌿━━━━━━🌿

مردم چشمم به خون آغـشـته شد

در کجا ایـن ظـلم بر انـسـان کنند

 

مردم چشم : مردمک دیده، ضمنِ آنکه با انسان درمصرع بعدی، تناسب زیبایی ایجاد شده است.

معنی بیت : از بس که گریه کرده‌ام مردمک چشمانم به خون آلود شده است ، در فرهنگِ کدام ملّت و سرزمینی چنین رفتارهایی دیده می شود؟ درکجا انیگونه ستمی به مردم می کنند ؟

یعنی هیچ جا سابقه ندارد که چنین ستمی بر مردم روا دارند.

دل ازمن بُرد وروی ازمن نهان کرد

خدارا باکه این بازی توان کرد؟!

 

🌿━━━━━━🌿

 

خوش برآ باغصه ای دل ؛ کاهل راز

عیش خوش در بوته‌ی هجران کنند

 

 

برآ : در اینجا بساز، کنار بیا

اهل راز: دانندگان اسرار حقیقت ، رندان وعاشقان راستین، آنهاکه باطن پاکی دارند وازحقایق باخبرند.

بوته : ظرفِ مخصوص ِ ذوبِ طلا و فلزات ، کوره‌ی ریخته گری

بوته‌ی هجران : هجران به ظرف ِریخته گری تشبیه شده است بدین سبب که درهجران دل انسان ازسوز وگداز،ذوب می شود و ظرف ِریخته گری نیز بسیار داغ وذوب کننده ی فلزات است.

معنی بیت : ای دل بامشکلات وغم واندوهِ دوری،بساز و به نیکویی کنار بیا چراکه عاشقان و مَحرمان ِ راز در آتش فراق می سوزند وگداخته می شوند وساخته می شوند. بنابراین از زاویه ای دیگر، غم ودرد واندوهِ غیبتِ معشوق، نعمت هستند وآنها که به حیقیت واصل شده اند دراین دوران به کامیابی و لذت می پردازند وزبان به شکایت بازنمی کنند.

ازدستِ غیبتِ تو شکایت نمی کنیم

تانیست غیبتی نَبُوَد لذّت حضور

 

🌿━━━━━━🌿

سر مکش حافظ ز آه نـیمه شب

تا چو صـبح‌ات آینه رخشان کنند

سرمَکش: غفلت مکن، فارغ مشو

معنی بیت :

ای حافظ ازشب زنده داریها، گریه وزاری کردنها وسوزوگدازِ نیمه شبهای دوره یِ فراق، فارغ مشو، طاقت بیاور پاپَس مکش، تا آئینه‌ی دلت را، همچون صبح روشن،صیقل دهند و درخشان سازند.

در این بیت وارونگی لطیفی رُخ داده است ؛ آه درشرایط معمولی هر آینه ای را مکّدر می سازد اما در دنیای عشق اینگونه نیست و آه های عاشقان، آینه‌ی دل وجان را صفا و درخشندگی می بخشد.

تاچه کندبادلِ تودودِدلِ من

آینه دانی که تابِ آه ندارد!

۷ در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۱۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸:

پیوند به وبگاه بیرونی
یار از دست رفت . شجریان . مشکاتیان

۷ در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۵۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱۹:

پیوند به وبگاه بیرونی
آلبوم در خیال

الیاس در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۶:

با عرض سلام خدمت تمام دوستانی که نظرات و آراء خودشون رو نوشتند و همچنین خدمت خواننده های گرامی؛
همچنین عرض ادب و خسته نباشید دارم ، خدمت بزرگوارانی که باعث و بانی این سایت هستند. واقعا خدمتی هست بس والا به فارسی زبانان و دوست داران زبان فارسی. بنده که خیلی استفاده بردم.
خواستم به عرض عزیزان برسانم که : ترجمه ی جناب هادی برای مصرع دوم بیت دوم، هم از نظر معنایی و هم از نظر ربط دادن به مصرع قبل از آن خیلی رسا و بلیغ است و قابل تحسین است.
نظر برخی از بزرگواران مبنی بر اینکه مصرع دوم (لیست دموع عینی هذا لنا العلامة ) پرسشی باشد، خواهان کلمه ای پرسشی در مصرع مذکور است !! در حالی که وجود کلمه ای دال بر پرسشی بودن این مصرع، نمایان نیست و تا جایی که آگاهی داشته باشم، حذف کلمات دال بر پرسشی بودن ،در کلام عربی و مقدر شدنشان حتی با وجود قرینه جایز نیست. پس چطور می شود که این مصرع پرسشی معنا شود و حتی یک کلمه ی پرسشی دال بر پرسشی بودن عبادت وجود نداشته باشد ؟؟؟
اگر بزرگواری اطلاعاتی بیشتر در این زمینه(حذف کلمه ی پرسشی بدون وجود قرینه در کلام عربی) دارند، خوشحال میشوم در حضورشان تلمذ نمایم و از علمشان بهره ای ببرم.
و اگر مضمون پرسشی این مصرع را حذف کنیم، و همین عبارت بزرگواران رو( آیا اشک چشمانم نشانه ای نیست برای ما؟؟ ) بدون مضمون پرسشی اش معنا کنیم(= اشک چشمانم نشانه ای برای ما نیست )، می بینیم که هیچگونه ربطی به مصرع قبلی ندارد و حتی معنای بیت و معنای شعر را تغییر می دهد و ناقص و بی معنی میشود.
نتیجتا و باتوجه به قواعد عربی معنای کامل مصرع دوم بیت دوم چنین میشود : ( اشکی برای چشمانم نمانده و این(عدم اشک_در چشمانم_) برای ما نشانه (ای است بر اینکه از فراق دوست چنان گریسته ایم که اشکی در چشمانمان باقی نمانده)است.
معنی واقعی و تحت اللفظی مصرع دوم بیت دوم می شود=《《 اشکی نیست برای چشمانم، و این برای ما نشانه است 》》.
برای دوستانی که دلیل میخواهند که چرا اینگونه شعر را معنا کرده ام و با ادبیات عربی آشنایی دارند، ترکیب مختصر بیت را عرض خواهم کرد تا مقصود بنده نمایان تر و دارای دلیل باشد؛ به شکل پایین :
لیست(افعال ناقصه)دموع(اسم لیست) و خبر لیست محذوف است؛ مثلا (لها) ؛ عینی(مبتدای مؤخر) و لیست و اسم و خبر لیست خبر مبتدای مؤخر. هذا مبتدا ( عطف شده بر جمله ی قبل، یعنی لیست دموع عینی؛ با حرف عطفی محذوف، مثلا فاء ؛ و لنا متعلق به العلامة و العلامة خبر هذا .
از نظرات دوستان دیگر کمال استفاده را بردم و این نظرات ایشون بود که بنده رو وادار کرد بر شرح ایشان تعلیقی چند بنویسم تا مطلب روشن تر و قابل درک تر باشد.
و باز هم از جناب هادی به خاطر معنای بلیغ و رسایشان کمال تشکر را دارم.
و السلام علیکم و رحمةالله

۷ در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۳۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰۵:

پیوند به وبگاه بیرونی
شجریان-مجید درخشانی ... در خیال

۷ در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۲۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۵:

پیوند به وبگاه بیرونی
بزم خصوصی | شجریان، مهستی، یاحقی

بی سواد در ‫۹ سال قبل، یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۳۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۵:

همایون گرامی،
در همین شصت و چند حاشیه برخی دوستان به جابجایی بی قراری و سوگواری در بیت های سوم و چهارم ، به درستی اشاره کرده اند، من نیز با آنان هم رایم ، گیسوی یار بی قرار و بر قرار باد.
تندرست و شادکام بوید.

گلاویژ شیخ الاسلامی در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۵۴ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۳:

سلام؛ از دوستان فرهیخته ای که با مفاهیم پیچیدۀ اشعار ناصر خسرو آشنایی دارند، خواهش می کنم مصراع دوم بیت هفتم: (تا کی بوی به جهل کبا مسته) را معنی بفرمایند. "کبا" و "مسته" هریک جداگانه در لغت نامۀ دهخدا معنی شده اند. امّا در این شعر چه مفهومی دارند؟ با سپاس

حسین،۱ در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۴۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۷:

آرش جان
به نظر من خوانش بسیار شایسته ایست
من از ایشان تشکر می کنم
حالا که شما نمی پسندید، آدرس را دارید ، این گوی و این میدان ، ببینیم چه می کنید.
زنده باشی

*** در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۵۶ دربارهٔ امیر معزی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳:

واقعا زیباست...خدایش بیامرزد
در مصرع اول بیت پنجم " پیمودن باده ست " صحیح به نظر میرسد

مسعود آیهن در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۱۵ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۰۴:

آخر آه و فغان وحشی ما را می کشد

کمال داودوند در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۱۸ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۶۸۹:

81006

۷ در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۰:۱۵ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۲۰:

جمال‌الدین ابوالفرج عبدالرحمن ملقب به المحتسب پسر یحیی بن یوسف بن جمال‌الدین عبدالرحمن بن الجوزی که هنگام سقوط بغداد به دست هولاگو(656هجری) به قتل رسید. سعدی در این حکایت از وی به عنوان «مربی» یاد می‌کند. ابن الفرج‌ابن‌الجوزی نوادۀ ابوالفرج بن الجوزی صاحب کتاب مشهور ابلیس و کتاب المتنظم است که به سال 597 در گذشت و چون نوادۀ او لقب و کنیه و اسم و عنوان جدّ خود را داشت، اشارۀ سعدی به نام وی موجب خطای برخی از محققان شد و آنان را بر آن داشت که سعدی را شاگرد ابن جوزی بزرگ و در نتیجه سال تولد او را مقدم بر سال 597هجری پندارند،و اما ابوالفرج بن الجوزی دوم در سال656، یعنی همان سالی که سعدی گلستان را تمام کرده بود، هنگام فتح بغداد به قتل رسید. ابن جوزی دوم از سال631 سمت مدرسی مدرسۀ مستنصریۀ بغداد را داشت و قاعدتاً باید سعدی چند سالی بعد از شروع تحصیل در نظامیۀ بغداد و در حدود بیست و چهار پنج‌سالگی خود، که همزمان با جوانی او بود، خدمت این استاد را درک کرده باشد؛ و این نکته را نیز باید دانست که ابن جوزی و نیای او و پدر و برادرانش همه از جملۀ متکلمین عهد خود و در مذهب فقهی تابع امام احمد حنبل بودند و در مورد او مراد سعدی از «شیخ» و «مربی» کسی است که وی را در علوم شرعی در کَنَف تربیت داشت نه در تصوف؛ و نعمت چنین تربیتی نسبت به سعدی برای چند تن از پیران عهد او از آن جمله برای شهاب‌الدین ابوحفص عمر بن محمد سهروردی(متوفی به سال632) حاصل شد. جامی گوید که سعدی «از مشایخ کبار بسیاری را دریافته و به صحبت شیخ‌شهاب الدین سهروردی رسیده و با وی در یک کشتی سفر دریا کرده» و این سخن اخیر او لامحاله انعکاسی است از قول سعدی در همین مضمون، ولی گفتار سعدی در این مورد منحصر به سفر با سهروردی نیست بلکه نشانی از صحبت و اقامت در خدمت او و استماع سخنان عارفانۀ دیگر او نیز می‌دهد و به هر حال تأثیر نظرها و عقاید شهاب‌الدین سهروردی را در بعضی از اقوال سعدی می‌توان یافت. منتهی سعدی در کسب نظرها عارفان و قبول تربیت ایشان گویا به پیر و مرادی تنها اکتفا نکرده بلکه به عده‌ای از آنان ارادت ورزیده و از ایشان کسب فیض کرده باشد و به عبارت دیگر سعدی در عین آنکه با گروهی از مشایخ مصاحبت و بدیشان ارادت داشته تابع و فرمانبردار مطلق آنان نبوده است چنانکه هر مُریدی نسبت به مراد باید باشد، بلکه از راه صحبت و کسب فیض از محاضر بزرگان طریقت از گفتارها و نظرها و نتایجی که از مجاهدات خود گرفته بودند برخوردار شده و احیاناً بعضی از نظرهای آنان را نیز نپذیرفته است. اما اینکه دولتشاه و هدایت سعدی را مرید شیخ عبدالقادر در گیلانی(م561) نوشته‌اند اشتباه محض است و این اشتباه از غلطی نشأت کرده است که ظاهراً از دیرباز در حکایت دوم از باب دوم گلستان از بعض نسخ این کتاب رخ داده.
ذبیح الله صفا، سعدی، تاریخ ادبیات در ایران

محمد طرفی در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۲۰:۰۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱:

دوستان ارجمند سلام دو کلمه‌ی مصرع دوم این بیت اشتباه ذکر شده است «چشم ندارد»:
هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت
دو کلمه‌ی دوم مصرع دوم باید «باز نیارد» باشد!!!
هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
باز نیارد خلاص هر که در این دام رفت

همایون در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۵:

همایون نوشته:
دوست عزیز!
پرسش بنده خیلی روشن بود.
فرمایش شما و ایضا شاهد و مثالی را که در خصوص بیقراری زلف و سوگواری بنفشه آوردید کاملا متین و درست میبینم, اما جسارتن عرض میکنم که بی هنگام و بی موقع است.
اگر در بیت سوم که مورد مناظره ی بنده و جنابتان واقع گردیده, بجای “ز زیر زلف”, “به زیر زلف” می آمد و ایضا در آخر بیت بجای “سوگوارانند”, “بیقرارانند” می آمد جای هیچ شک و تردیدی نبود که سخن از بیقراری زلف در میان است. آنگاه به یقین میدانستیم معشوق در حال گذر است و نسیم, باد یا جابجایی هوایی که ناشی از حرکت و گذر معشوق است زلف او را از حال سکون به حرکت و رقص وامیدارد و این مفهوم بیقراری زلف است.
بنده از شما شاهد و مثال طلب نکردم دوست گرامی.
پرسش بنده از شما این بود که؛ در بیتی که با “ز زیر زلف دوتا” شروع میشود و به “سوگوارانند” ختم میشود, بیقراری زلف را چگونه استنباط می کنید؟!
آدینه روز و روزگارتان خوش

۷ در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۵۰ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۸:

یکی را از بزرگان به محفلی اندر همی‌ ستودند و در اوصاف جمیلش مبالغه می‌کردند سر بر آورد و گفت من آنم که من دانم.
کــفــیـت ازی یـا مــن یـعــد مــحــاســنـی
عــلــا نــیــتــی هــذا و لــم تــدر مــا بــطــن
شخصم به چشم عالمیان خوب منظرست
وز خـبـث بـاطـنم سـر خـجـلـت فـتـاده پـیش
طاوس را بـنقش و نگاری که هست، خـلق
تحسین کنند و او خجل از پای زشت خویش

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۹ سال قبل، شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۸:

https://rezasaghy.blogfa.com/

 

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَدزورش

که تا یکدم بیاسایم زدنیا و شر و شــورش

شراب ِتلخ ِمردافکن : شرابی که گیرایی قوی داشته باشد به قدری که پهلوانی رااز پای درآورد! شراب هرچه خالص تر وگیراترباشد طبعاً تلخ تر وتند مزه نیز خواهدبود.

شروشور : ناآرامی، فتنه و آشوب، متضاد آرامش، کنایه ازمشکلات وگرفتاریهای ِ آزارنده و ناتمام ِ زندگانی که روح وجان رامی فرسایند......

"شراب تلخ" :شرابِ کهنه وخالص وناب که ناخالصی وآب در آن نباشد.

درطبِّ سنتی و قدیم از "شراب تلخ" برای تقویت معده و قلب استفاده می شده و ازآن باعنوان دارویی به عنوان مفرّح روح وروان یاده ‌شده است.

معنی بیت : شرابی خالص،مستی بخش و تلخ مزه‌ای می‌خواهم که قدرتِ گیرایی ِ آن به اندازه ای باشد که بتواند پهلوانی قوی را از پای در آورد. ( معلوم است که حافظ خیلی دلش گرفته بوده وسخت نیازمندِ آرامش وازخود بیخودشدن بوده که شرابی با این ویژگی می طلبد تا حسابی مست و لایعقل‌ شود) درمصرع دوّم خودش دلیلش را بازگو می کند:

چراچنین شرابی می خواهم؟ برای اینکه می‌خواهم از دنیا وناآرامی هایش،و فتنه های تمام ناشدنی اَش،اندکی بیاسایم ومشکلات رابه فراموشی بسپارم، آسوده خاطر شوم.

بعضی ها که نمی خواهند قبول کنند حافظ گه گاه شراب می نوشیده،ازواژه ی "شراب تلخ" معنایِ "جلال وجبروت خداوندی" برداشت کرده اند!! غافل ازاینکه با این برداشت هم درحقّ خداوند ستم کرده وهم برشاعرعزیز جفانموده اند.! اگرعصمت وجلالِ خداوندی را به شرابِ تلخ تشبیه کنیم مرتکبِ گناه بزرگی می شویم. چراکه جلال وجبروتِ خداوندی شیرین وگواراست نه تلخ!!! شربتیست که جُرعه ای ازآن هر ناتوانی را توانمندوقوی می سازد نه اینکه مردِ قوی را برزمین بزند!!

شگفتا خودِ شاعر به هرزبانی فریاد می زند که من شرابخوارم،بعضی ها ازچه رو پافشاری می کنند که نه خیر شاعر منظورش چنین وچنان بوده است؟!

من وانکارشراب این چه حکایت باشد؟

غالباً این قَدَرم عقل و کفایت باشد!!

آری گاهی "شراب" شرابِ دانایی ومعرفت وعشق است،شرابِ محبّت است، شرابِ زیبائیست امّا نه درهمه جا!

باهرنگرشی وباهرخوانشی که این بیت رابخوانیم، شراب، شراب انگوریست! ازهرزاویه ای بنگریم حافظ حکیمی روشن ضمیر و فرزانه ای بود که شراب را خیلی دوست داشت تا آنجاکه سفارش می کند،پس ازمرگ نیز جَسدش رابه خاک نسپارند بلکه درخُم شراب اندازند.!

مَهل که روز وفاتم به خاک بسپارند

مرابه میکده بَر درشطِ شراب انداز

🌿━━━━━━🌿

سـِمـاط دهر دون‌پـرور ، نداردشهـدآسایش

مذاق حرص وآزایدل بشوی ازتلخ وازشورش

سِماط : صف، رَده ،قطار،سفره وبساط دَهر : روزگار ، دنیا

دون پرور : سفله پرور

شهد : شیرینی ، عسل ، انگبین

شهد آسایش : آرامش و آسایش به عسل و شیرینی تشبیه شده است تا درمقابل تلخی شرابِ تضاد ایجادگردد.

مذاق : ذایقه ، مجازاً یعنی دهان

حرص و آز: وسوسه و طمع

مذاق ِحرص: ذایقه ی طمع ودهان وَسوسه

ازآنجا که ظاهراً افرادِ سودجو، شکمباره، خوش گذران وبی مسئولیت ها، راحت تراز روشن فکران، دانایان وافرادِ دلسوززندگی می کنند، "روزگار" به دون پروری شهرت دارد!

روزگار دراینجا بساطی پهن کرده که همه چیزش "تلخ" و "شور" است. چیزی گوارا وشیرین دراین سفره یافت نمی شود! زندگی سراسرسختی وشوربدبختی است! (برای دانایان که چنین بوده، درهمه دوره ها آنکه بیشترمی فهمد بیشتر درعذاب ورنج وحبس وبدبختی بوده است، تابوده همین بوده،مگراینکه زمانی فرابرسد ومدینه ی فاضله ای بنا نهاده شود که ان نیزتقریباًغیرممکن می نماید!)

معنی بیت : دنیای سفله‌پـروردر سفره‌اش هرچه دارد تلخ وشور وبدمزه هست ازشیرینی آسودگی و لقمه‌ای گوارا هیچ خبری نیست که نیست! ای دل ! دهان وسوسه وهوس ِ خود را بکلّی ببند و دودست از تلخ وازشورش بـشوی. دنیا جز رنج و بد بختی چیزی ندارد،انتظار راحتی وآرامش، حداقل برای دانایان کاملاًعبث وبیهوده است!

دفتر دانش ِ ما جمله بشوئید به مِی

که فلک دیدم ودر قصدِ دل دانابود!

🌿━━━━━━🌿

بیاور می که نتوان شد ز مَکر آسمان ایمن

به لـَعبِ زُهره‌یِ چنگیّ ومرّیخ ِسلحشورش

مَکر : حیله و نیرنگ

ایمن : آسوده خاطر

لعب : بازی

زُهره : ناهید ، به نامهای دیگر هم خوانده شده : آناهیتا ، اَناهید ، بیدخت و آفرودیت ، در ادبیات ما "زهره" را نوازنده و رقّاصه‌ی فلک می‌دانند

چنگی : چنگ ی نسبت در معنای فاعلی ، چنگ نواز

مرّیخ : بهرام ، "دهخدا" می‌نویسد که : اصل کلمه‌ی مریخ ، کلدانی بوده ، "مرداک" یا "مرداخ" که در زبان عربی به "مریخ" تلفظ شده است . "مریخ" در باور ایرانیان و رومیان و یونانیان ، ایزد جنگ است. در ادبیات ما "مریخ" خداوندگار جنگ و جنگاوری و از ستارگان نَحس است .

سلحشور : جنگاور

معنی بیت : سفله پروری روزگار ونیرنگِ آسمان تمامی ندارد،شَروشورِدنیا پایان ناپذیراست! شراب بیاور تا بنوشیم . زیرا نه رقص وآهنگ زُهره دردی را دَوا می کند نه جنگاوری مرّیخ پایانی خواهد داشت. ماهرگزآسوده خاطر نخواهیم بود پس چاره یِ کار شراب است ومستی وفراموشی مشکلات!

چل سال رنج وغصّه کشیدیم وعاقبت

تدبیر ما به دستِ شرابِ دوساله بود!

🌿━━━━━━🌿

کمندِ صید بهرامی بیفکن جام جم بردار

که من پیمودم این صحرانه بهرامست ونه گورش

کمندصیدِ بهرامی : یعنی کمندی که مانند کمندِ صیّادی بهرام است. "کمند صید بهرامی" کنایه از طَمع به قدرت است . "بیفکن" دو معنا دارد : 1- رها کردن و کنارگذاشتن ِ کمند ، 2- انداختن وپرتابِ کمند برای شکار کردن و در اینجابرای بدست آوردن جام جم. یعنی بامهارت تدبیری بیاندیش تاجام جم رابدست بیاوری.

جام جم دراینجا جام مِی است. واژه ها در دستانِ ماهر حضرتِ حافظ مثل موم نرم و انعطاف پذیرند وهرمعنی که حافظ مدِّ نظر داشته باشد به مدد نبوغ خویش ازآنها استخراج می کند.

"بهرام" پسر "یزدگردِ" اول است . پس از مرگِ یزدگرد، بزرگان ایران فردی به نام "خسرو" را به پادشاهی برگزیدند و تاج شاهی را بر سر او گذاشتند . "بهرام" به همدستی "نعمان بن منذر" پادشاهِ حیره که آموزگار ِ بهرام نیزبود، برای باز پس گرفتن ِ تاج و تختِ پدر به ایران لشکرکشی کرد. سرانجام بزرگان چاره‌ای اندیشیده و تاج پادشاهی را در میان دوشیرقوی گذاشته و قرار براین شد هر کدام که توانسته باشدتاج را بَردارد پادشاه شود. خسرو ترسید ، اما بهرام با "گرزه‌ی گاوسر" شیر ها را از پای در آورد و تاج را به دست آورد و پادشاه شد. در مورد بهرام افسانه های زیادی در شاهنامه و آثار نظامی و دیگر شاعران آمده است ، اما صحّت وسُقم ِ آنها چندان روشن نیست.

در این بیت تلمیحی به افسانه‌ی ناپدید شدن بهرام نیزدارد که گفته‌اند :«بهرام به دنبال شکار یک گاو وحشی در باتلاق گاوخونی فرو رفت و به کشته شد» یا بعضی دیگر گفته‌اند :«به دنبال شکار یک آهو در غاری رفت و دیگر بر نگشت» و همین است که حافظ می‌گوید تمام جهان را گشتم و قبر بهرام را ندیدم. اززاویه ی ِ دیگر هم اشاره به ناپایداری ِ تاج وتخت وقدرت وفناپذیری مادّیات دارد.

صحرا : استعاره از دنیاست

گور : ایهام دارد : 1- گورخر 2- قبر

معنی بیت :

۱-طمع قدرت وحرص دنیاطلبی راکنار بگذار وفقط جام مِی راداشته باش، من سرد وگرم دنیاراچشیده وتجربه ی فراوان دارم هیچ چیز ماندگارنیست وهمه چیزناپایداراست.

۲- بامهارت وشجاعتی که بهرام درکمند انداختن وصیّادی داشت، بَسان او کمندت را آماده ساز وجام می را شکارکن وبه عیش وعشرت بپرداز. من دنیادیده ای باتجربه هستم هرچه گشتم نه ازبهرام اثری مانده، نه ازقبرش نه ازشکارها وصیدش. به نوشیدن شراب بپردازودَم راغنیمت دان ودیگرهیچ…

کی بود درزمانه وفا جام می بیار

تامن حکایت جم و کاووس کی کنم

🌿━━━━━━🌿

بیاتادرمیِ صافـیت ،راز دهــر بنمایم

بشرطِ آنکه ننمایی به کج طبعان دل کورش

می صافیت : شرابِ خالص، درباده ی ِصاف و زلال.("ت" یعنی برای تو نشان دهم.)

بنمایم : نشان دهم

کج طبعان : بَدسلیقه‌ها ، کج خُلق وخو دل کور : خشک مغز و کُند ذهن ، کسی که باطنش کور است وذوق وشوق ندارد

"رازدهر" مجموعه ی حقایقی که دردنیا وجود دارد وافرادِ آگاه،دنیادیده وعارف بدانها رسیده اند.راز دهر همین چیزهایی است که حافظ در بیت های قبل اشاره کرده‌است .همین که همه چیز ناپایداراست وفقط باید مهروزی کرد ومثبت اندیش بود.

معنی بیت : بیا باما دَمی درمیخانه بنشین ،تا در آینه‌ی زلالِ شراب و مستی راز زمانه و روزگار را به تو نشان بدهم! به این شرط که هرچه دیدی وشنیدی، به خشک مغزانِ بی شوق وذوق وستیزه کنندگان و آنانی که باطنی کور و ودلی تاریک دارند بازگونکنی. آنهامدّعیانی خودپسند و خودپرستند وهیچ ذوقی ندارند وهرچه که ازلذتِ مستی وراستی،عشق ورزی بی قیدوشرط ومهر ومحبّت بگویی درک نخواهند کرد وتورا سرزنش وملامت وتهدید وتکفیر خواهندنمود.

بامدّعی مگوئید اسرار عشق ومستی

تابی خبر بمیرد بادردِ خود پرستی

🌿━━━━━━🌿

نظرکردن به درویشان مـُنافیِّ بزرگی نیست

سلیمان با چنان حشمت نظرها بودبامورش

نظرکردن: موردِ توجّه قراردادن ، عنایت کردن

درویش : فقیر،بی چیز،بی اعتنا به مادّیات ، بی رغبت به تجمّلات و علاقمند به معنویّات وسادگی و..

مـُنافی : نفی کننده

حشمت :شکوه وعظمت، بزرگی،دولتمند

در این بیت اشاره (تلمیح) دارد به داستان حضرت سلیمان و پادشاه مورچگان ، آورده‌اند که:

�روزی حضرت سلیمان با خَدم و حَشم سواربر تختِ روان، بر وادی مورچگان می‌گذشت ، صدای پادشاه مورچگان را شنید که دستور می‌داد مورچگان در لانه هایشان پناه گیرند. سلیمان پیاده شد و از پادشاه مورچگان با تعجب پرسید:

چرا از من می‌ترسید ؟ تخت من در هوا حرکت می‌کند نه بر زمین، بنابراین آسیبی به شمانمی رسد. پادشاه مورچگان پاسخ داد : آری می دانم تو بر باد سوارهستی وازاین جهت آسیبی برما نمی رسد ولی این رانیز می دانم که فرمانروایی بر این دنیاهیچ تضمینی ندارد وناپایداراست. من آسوده خاطر نیستم زیرا هر لحظه ممکن است که باد ازفرمانبری تو خارج گردد و تختِ روان بر بادِ تو، بر زمین افتد و لشکریان من آسیب ببینند!

سلیمان پرسید : تو در میان مورچگان چه کاره هستی ؟ گفت : در این وادی چهل هزار امیر و پادشاه است و هر پادشاهی چهل هزار پرچم دارد که در زیر هر پرچم چهل هزار لشکر و هر لشکر دارای چهل هزار مور است و من بر همه‌ی آنان پادشاه و امیرم!. سلیمان گفت : لشکر خویش را به من بنمای. پادشاه مورچگان دستوردادای مورچگان از خانه های خود به دَر آیید ! و تا هفت شبانه روز مورچگان از لانه بیرون می‌آمدند! سلیمان خسته شد و پرسید : تا کی آمدن مورچه ها ادامه دارد ؟

پاسخ داد : اگر صبر داری تا هفتاد سال! سلیمان آن مور را نوازش و تحسین کرد و بر دست خود بنشاند…..

معنی بیت : توجه و عنایت کردن ونوازشِ دل ِ تُهیدستان وفقیران، به جلال و بزرگی کسی لطمه ای نمی زند، بلکه برشکوه وعظمت آن می افزاید وهستی نیزبامشاهده ی ظریفیت تو نعمتهای بی شمارش را برتو ارزانی می دارد همانطور که حضرت سلیمان با همه‌ی جلال و جبروتش، با مورچه گفتگو کرد و او را موردِ عنایتِ خویش قراردادونه تنها ازشوکت وافقتداراو کاسته نشد بلکه بزرگواری وعزّت اونیزفزونی یافت.

اَندرآن ساعت که برپشتِ صبا بندندزین

باسلیمان چون برانم من که مورم مَرکب است.

🌿━━━━━━🌿

کمانِ ابرویِ جانان نمی‌پـیچد سر از حافظ

ولیکن خنده می‌آید بدین بازوی بی زورش

سرپیچی می کند: اطاعت نمی کند

سرنـمی پیچیـد: کنایه از تسلیم بودن است، دراختیاربودنست. کمانِ جانان دراختیار حافظ است.

داستان تیروکمان ازاینگونه است که درقدیم کمان های معروفی ساخته می شدند که هرکسی نمی توانست آن را زه کند.یعنی تیر راجاسازی کرده وتیراندازی کند. دراغلبِ داستانهای تاریخیِ هرکشوری، ازاین نوع کمانهای سخت ومحکم دیده می شود. بعضی ازاین کمان ها آنقدر سفت وسخت بودند که برای زه کردن ِ آن برنامه ی خاصی توسط ِ حاکمان وپادشاهان گذاشته می شد وکمانداران به نوبت می آمدند وقدرتِ بازوی ِ خویش را می آزمودند وهرکس موفّق می شد پاداش ِ خاصی می گرفت.معمولاً پادشاهان می گفتند هرکس موفّق شود این کمان متعلّق به او خواهدشد واومامورویژه ی پادشاه می شد.

برای به زه کردن کمان باید دوسر کمان را به هم نزدیک کرد و برای این کار زور و نیروی زیادی لازم است،گویند کمان رستم را کسی جز رستم نمی‌توانست زه کرده وتیراندازی کند!.

درمراسماتِ زه کشی کمان،کمانداران ِ معروف وقتی از زه کردن ِ کمان، ناتوان وعاجز می شدند، ناخودآگاه خنده ای برلبِ پادشاه واطرافیان می نشست....

برهمین اساس است که دردنیای عشقبازان،ابروی جانان به کمان تشبیه می شود چون هرکسی نمی تواند زه این کمان را زه کرده وبر هدف بزند یعنی کامرواشود.حافظ درغزلی دیگر می فرماید:

ازخم ِ ابروی تواَم هیچ گشایشی نشد

وه که دراین خیال کج عمرعزیزشدتَلَف

ابروی دوست کی شود دستکش خیال من

کس نزده ست ازاین کمان تیر مرادبرهدف

البته حکایت تیراندازی خود جانان برعاشق با این کمان خود مبحثی دیگراست که دراین مقال نمی گنجد.

دراینجا کمان سفت وسخت جانان دراختیار حضرت حافظ گذاشته شده تا زور وبازوی خودرا بیازماید. گویی که جانان درجایگاه پادشاهی نشسته وکمانداران به نوبت زورآزمایی می کنند تا به جایزه ای که (وصال) درنظرگرفته شده برسند وحال نوبت به حافظ رسیده است.

معنی بیت : اگر چه کمانِ ابروی دلدار دراختیار حافظ است، امّا قدرت به زه کردن آن راندارد وجانان به بازوان ضعیف و کم زور وادّعای خیلی زیاد حافظ می خندد معشوق ازناتوانی و ضعفِ حافظ واعتماد به نفس زیاد او خنده‌اش می گیرد.

کم زوربودنِ بازوی حافظ، کنایه ازاین نیزهست که درعاشقی ،هنوزبه حدّی نرسیده که سزاوار وصال باشد. هرکس بتواند این کمان را زه کند یعنی درعاشقی آنقدر رنج وزحمت کشیده که صاحبِ چنین توانایی شده است،پس اوشایسته ی وصال است.

یک برداشت دیگر ازاین بیت زیبا:

اگر"سر نپیچیدن" را به سمت دیگری نرفتن معنی کنیم درانصورت معنی بیت چنین خواهدبود:

کمانِ ابرویِ جانان تنها حافظ را هدف گرفته و از سمتِ حافظ روی برنمی‌گرداند! حافظ هرجا می رود او را دنبال کرده ونشانه گرفته است! ولیکن تیراندازی نمی کند فقط ژست گرفته به قصد تیرزدن نشانه گرفته،امّا زورش نمی‌رسد که کمان را زه کند و تیر اندازی کندو از کم زوریِ خودش خنده‌اش می گیرد!بااین معنی حافظ جانان را نازک و لطیف معرفی می کند یعنی لطافت و مهربانی او باعث می‌شود که نتواند کمان را بکشد ومرا بکُشد. باچنین برداشتی، بیتِ به ماندنیِ:

گرچه می گفت که زارت بکُشم می دیدم

که نهانش نظری با من ِ دلسوخته بود،

درذهن متبادر می گردد.