مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۴۰ دربارهٔ عطار » مختارنامه » باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه » شمارهٔ ۱۰۴:

چون جملهٔ راه، کاروان من وتوست
گر راه سپید یا سیاه زان من وتوست
آن پرده جان را که میان من وتوست
سرّیست میان من و توست

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۲۶ دربارهٔ عطار » مختارنامه » باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه » شمارهٔ ۱۰۳:

تا چند تنم پردهٔ بیچارگیم
تا کی نوشم شربت غمخوارگیم
تا دست بهم دهیم،آنگه برهیم
تا پای درافتادهٔ یکبارگی ایم

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۱۱ دربارهٔ عطار » مختارنامه » باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه » شمارهٔ ۱۰۱:

دردتو مرا مایه درمان
شوق تومرا زندگی جان
تعظیم تودر دلم فراوان
بنمود سگ نفس بفرمان
To: My Queen Eli.

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۲۴ دربارهٔ عطار » مختارنامه » باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه » شمارهٔ ۱۰۰:

جان دردو جهان کسی بجای تو نداشت
دل دیده براه، جز" بلای " تو نداشت
یا رب سگ نفس را به صد درد بسوز
کاین ناکس بیوفا وفای تو نداشت

محمد عسگری - وفا - در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۲۱ دربارهٔ اقبال لاهوری » رموز بیخودی » بخش ۳۲ - عرض حال مصنف بحضور رحمة للعالمین:

به نظر میرسد «بیابان» در این شعر، درست باشد، نه خیابان

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۱۶ دربارهٔ عطار » مختارنامه » باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه » شمارهٔ ۹۸:

گر من به هزار درد وغم سازم باز
به زانکه به نفس خویشتن سازم باز
از من برهان مرا ،به تونازم باز
مگذار مرا که جز به تو مانم باز

محسن در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۱۱ دربارهٔ فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۴۷ - سپردن موبد ویس را به دایه و آمدن رامین در باغ:

فکر کنم، در مصرع دوم بیت زیر، به جای «چای» باید «جای» نوشته شود:
یکی را جای برج چرخ گردان
یکی را چای تخت و زین و میدان

برگ بی برگی در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۰۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:

ای شیخ ما را فوطه ده ، و ای آب ما را غوطه ده
ای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا
و مولانا از شیخ یا مراد خود میخواهد که به او فوطه یا خرقه زهد و تقوا داده، و از آب حیات زندگی میخواهد که او را در خود غوطه ور کند و از او میخواهد همچون موسی عمران با عصای خود اعجاز نماید ، بر این دریای هم هویت شدگی ها با چیزهای ذهنی این جهانی زده ، آنها را محو کرده و راه رستگاری را بر او بگشاید . مولانا در راه سیر و سلوک و رسیدن به اصل خود معتقد به ضرورت مراد و راهنما در این راه پرخطر میباشد و البته که شیخ به تنهایی کفایت نکرده و عنایت حق تعالی را نیز میطلبد و صد البته تمرین و ممارست و کار بر روی خود با سعی فراوان تا به سرمنزل مقصود برسیم انشالله .
موفق و در پناه حق باشید

عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۱۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱۸:

تَصُدُّ عَنّی فِی الجَوْرِ وَ النّوی لٰکِن

إاِلَیْکَ قَلْبی یا غایَةَ المَنَیٰ صابِ

صابٍ در واقع اسم فاعل از فعل ناقص «صبو= میل کرد، گرایش داشت، اظهار عشق کرد» می باشد مثل «هادی» که در حالت رفع و جر به شکل «صابٍ هادٍ» نوشته می شوند. چون در شعر واقع شده به صورت صابِ نوشته می شود و به صورت صابی خوانده می شود.
ترجمه: با ستم و دوری گزیدن از من روی می گردانی/اما ای منتهای آرزویم، دلم هوای تو را دارد.

إِلَی العُداةِ وَصَلْتُمْ وَ تَصْحُبونَهُمُ

وَ فی وِدادِکُمُ قَدْ هَجَرْتُ أَحْبابی

ترجمه: به دشمنان پیوستید (رسیدید) و با آنان همنشین و دوست شدید / در حالی که من در دوستی شما، دوست‌دارانم را رها کردم

أَحِبَّتی أَمَرونی بِتَرْکِ ذِکْراهُ

لَقَدْ أَطَعْتُ وَ لٰکِنَّ حُبَّهُ آبِ

أَبی یأبی (سر باززد، امتناع کرد) و اسم فاعل آن آبی است اما در حالت رفع و جر، حرف یاء ساقط می شود و به جای آن تنوین جر می آید: آبٍ در شعر به صورت آبِ نوشته می شود و آبی خوانده می شود.
ترجمه: دوستانم مرا به ترک یاد او امر کردند و من تبعیت کردم ولی دوستی او از این اطاعت، امتناع می کند.

روزگار شادیتان پیوسته باد

محسن در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۲۸ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۶۴:

نهایت شیرین زبانی
....

محسن در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۱۰ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۴۶:

مصرع دوم:
آنان که مانند شعله آتش بدون توجه به خشک و تر بودن می‌سوزانند
+البته فکر کنم این باشه+

مصطفی میری در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۵۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۲:

در بیت هفتم:
از کاسهٔ استارگان وز (خون=غلط) (خوان=صحیح به معنای سفره) گردون فارغم
بهر گدارویان بسی من کاسه‌ها لیسیده‌ام
گردون=آسمان

محمّد رضا نیک زاد در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۰۱ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۶۶:

سلام
معادل عربی این مصراع:
«شیوۀ ارباب همّت نیست جودِ ناتمام»
«اَلاِکرامُ بِلاِتمـام»است.

محمّد رضا نیک زاد در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۶۶:

سلام
« مدتی گفتار بی‌کردار کردی مرحمت
روزگاری هم به من کردار بی‌گفتار ده »
عملیاتی کردن این پیشنهاد و خواستۀ کلیدی صائب از
خداوند باری تعالی،برای ترقیّات و پیشرفت های همه
جانبۀ بشر از جمله ما ایرانی ها لازم و حیاتی است.
دوستان شرح و تفسیر و لزوم رعایت آن را همرسانی
کنند تا واقعیّت این اندیشۀ روشن همگانی و به تدریج
محقّق گردد.

برگ بی برگی در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:

گر سیل، عالم پر شود ، هر موج چون اشتر شود
مرغان آبی را چه غم ؟ تا غم خورد مرغ هوا
با درود ، بنظر میرسد مراد از سیلی که عالمگیر شده همان سیل ویرانگر هم هویت شدگی ها و تعلقات دنیوی انسان باشد که هر موج آن (هر کدام از وابستگی ها ) به بلندای شتران ماند . (کنایه از بلندی امیال و آرزوهای بلند انسان ). و در چنین سیل و با امواجی چنین سهمگین انسان هایی بحضور رسیده چون مولانا را هیچ غم و نگرانی نیست چرا که چون مرغان آبی و ماهیان خود را به دست این امواج سپرده و لذا از این روانی و رهایی در امواج این سیل لذت میبرند نه اینکه با چسبیدن به آن چیزهای این جهانی غم از دست دادن آنها و یا نرسیدن به آن را بخورند . در تعبیر مرغان هوا استاد کریم زمانی در شرح دیوان شمس میگویند منظور مرغان وابسته به این جهان هستند که سرانجام برای خوردن دانه بایستی فرود بیایند چرا که عالم پر شده از این سیل است و امکان فرود آمدن نیست، پس آنها باید غمگین و نگران باشند ولی تعبیر علی آقای عزیز که فرمودند مرغان آبی غمی ندارند تا چه رسد به مرغان هوا نیز قابل تامل میباشد .
موفق و در پناه حق باشید

شیلان در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۰:

کل شعر معنای عرفانی و باطنی دارد و از زبان خالق (که عاشق است) به مخلوقیست که به درخت هستی دست زد و زندگی این دنیا را به زندگی راحت در بهشت نا آگاهی ولی متصل به ذات حق ترجیه داد تا با تجربه اندوزی بتواند در بهشت آگاهی با خالق به یکتایی برسد. از این دیدگاه به کل شعر نظر بیندازید مفاهیم دیگری برایتان روشن خواهد شد.

محمّد رضا نیک زاد در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۵۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۶۶:

سلام
« مدتی گفتار بی‌کردار کردی مرحمت
روزگاری هم به من کردار بی‌گفتار ده »
عملیاتی کردن این پیشنهاد و خواستۀ کلیدی صائب از
خداوند باری تعالی،برای ترقیّات و پیشرفت های همه
جانبۀ بشر از جمله ما ایرانی ها لازم و حیاتی است.
دوستان شرح و تفسیر و لزوم رعایت آن را همرسانی
کنند تا واقعیّت این اندیشۀ روشن همگانی و به تدریج
محقّق گردد.

فاطمه محمدی در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۲۷ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزبان‌نامه » باب اول » بخش ۷ - داستان گرگِ خنیاگر دوست با شُبان:

لطفا اصلاح بفرمایید:
گرگ از آن جایگه بگوشه گریخت

فاطمه محمدی در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۷ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزبان‌نامه » باب اول » بخش ۶ - داستان خرّه نماه با بهرام گور:

لطفا اصلاح بفرمایید:
وَ لَو کُنتَ فَظّاً غَلیظَ القَلبِ لَانفَصُّوا مِن حَولِکَ

فاطمه محمدی در ‫۷ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۰۸ دربارهٔ سعدالدین وراوینی » مرزبان‌نامه » باب اول » بخش ۶ - داستان خرّه نماه با بهرام گور:

لطفا اصلاح بفرمایید:
أَدخَلَ اللهُ النَقصَ فِی أَموالِهِم حَتّی الضُّروعِ وَ الزرُوع
صفحه 61 استاد خطیب رهبر