علی مهجور در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۲۵ دربارهٔ فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۲ - گفتار اندر ستایش محمد مصطفى علیه السلام:

این بیت هم اشتباه است:
ز تو نشگفت فصل و بردباری
چنان کز ما جفا و زشتکاری
اصلاح فرماییدک
فضل درست است
یعنی از تو فضل و بردباری عجیب و شگفت نیست همانطور که متاسفانه از ما جفا کاری و انجام کارهای زشت به سبب انسان بودن عجیب نیست.

علی مهجور در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۲۲ دربارهٔ فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۲ - گفتار اندر ستایش محمد مصطفى علیه السلام:

این بیت را اصلاح فرمایید:
و لیکن این تن ما تو سرشتی
قصای خویش بر ما تو نوشتی
قصا غلط است. قضا درست است.

محمد علی جعفری در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۱۴ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۹۳:

در بیت
چه تازی خر به پیش تازی اسپان؟
گرفتاری به جهل اندر گرفتار ،
بین دو واژه ی تازی و تازی جناس تام بسیار زیبایی برقرار است ، تازی اول به معنی تاختن و تازی دوم نوعی اسب یاهمان اسب تازی
است

محمد علی جعفری در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۰۸ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۹۳:

این قصیده به دلیل ارایه هایی که در آن به کار رفته از یکی از قصیده های بسیار زیبای فارسی به شمار می رود. بیتی که می گوید: «چو کفتاری که بندندش بعمدا همی گویند کاینجا نیست کفتار » اشاره به این رسم دارد که در قدیم برای گرفتن کفتار به نزدیک لانه ی او می رفتند و مرتب این جمله که : ( اینجا کفتار نیست) را تکرار می کردند و معتقد بودند کفتار سخن آنان را می شنود و فریب می خورد و از لانه اش بیرون نیامده و فرار نمی کند ، بعد لانه را محاصره می کردند و ان را می گرفتند

برگ بی برگی در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۴۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۸:

کمند صید بهرامی بیفکن جام جم بردار
که من پیمودم این صحرا نه بهرام است و نه گورش
انسان پس از ورود به این جهان به عنوان هشیاری خالص خدایی ، بنا به ضرورت حیات، از همان آغاز زندگی در این جهان صیادی را آموخت ، از صید نامی که بر وی نهادند و صید اسباب بازی های خود و پدر و مادر و اطرافیان خود ، و پس از آن هرچه از صیدهای مادی و فکری این جهان را که بدست آورد در مرکز خود قرار داده و با آنها به اصطلاح هم هویت گردید و این صیادی که سالهای ابتدای زندگی از ضروریات بقای انسان میباشد رویه معمول انسان شده به این کار ادامه داده و به اشتباه راه کمال و عروج انسان را در صید و انباشت هرچه بیشتر چیزهای این جهانی میداند .پس حافظ میفرماید کمند (فکر) که اسباب صیادی میباشد را بر زمین افکن و آن را رها کن (کمند بر جام جم افکندن و آنرا صبدکردن برداشتی اشتباه مینماید چرا که جام جم را که جهان بینی مملکت وجودی خود انسان میباشد از راه فکر و ذهن نمیتوان بدست آورد ) پس میفرماید کمند را بر زمین بیفکن و جام جم را که بوسیله آن قادر خواهی بود بر تمام ابعاد وجودی خود نظارت کنی را بردار و حافظ از کاربرد این جام برای تعالی روح و آسمانی شدن در دیوان خود بسیار سخن رانده است .
درمصرع دوم از تجربیات خود گفته و میفرماید او در این صحرا (کنایه از این جهان هستی با وجود اینهمه  تنعم  و زیبایی که بدون حضرت معشوق جز بیابانی بی آب و علف نیست ) بسیار طی طریق نموده است ولی صیدی واقعی در آن یافت نشده است بلکه این صیدهای زمینی بدلیل آفل بودنشان اصولا صید محسوب نمی شوند و نه حتی از بهرام اثری یافت شد یعنی که جسم انسان نیز آفل بوده و بر جای نخواهد ماند ، کنایه از بیت معروف : بهرام که گور می گرفتی همه عمر / دیدی که چگونه گور بهرام گرفت ؟
به تعبیری دیگر میفرماید در این جهان عاقبت نه از جان مادی و جسم انسان اثری بر جای خواهد ماند و نه از دستاوردها و صیدهای مادی او و تنها چیزی که میماند عشق است و بس و عشق چیزی نیست جز یکی شدن با حضرت معشوق در همین جهان ناسوت .
پاینده و مانا باشید

مسعود در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۳۱ دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۴ - آرزو:

سلام
لطفاً معنی بیت چهارم را بفرمایید

رضوان در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۲۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۸:

بیت دوم به صورت تحت الفظی یعنی همان کمند گیسویش که با آن خاطر خلق را صید می کند و مردم را خاطرخواه خودش می کند را می گیرم و با آن می کشمش به سمت خودم ؛یعنی موهایش را می کشم و به سمت آغوشم می آورمش با همان موهایی که مردم را عاشق خودش کرده است

سیدعلی در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۲۵ دربارهٔ حکیم نزاری » غزلیات » شمارهٔ ۳۴۶:

مصراع آخر درستش چنین است:
چو بودنی به ضرورت ببود و یار برفت

صفاییان پور در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۲۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۶:

بخواه جام و شرابی به خاک آدم ریز
(جای گلاب در گلابدان است نه در جام)

جعفرزاده در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۲۳ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب پنجم در عشق و جوانی » حکایت شمارهٔ ۷:

در پایایان مصرع آخر اگه یک علامت سئوال بگذاریم معنی بیت می شود شمع بخنده (شوخی)میگه اگه پروانه خودش رو از عشق من بکشه بمن ربطی نداره.

احمد نیکو در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۳۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۳:

دررباعیات منسوب به خیام بخش دوم (پارسی ویکی) این رباعی به ابوعلی سینا نسبت داده شده است. در صورتیکه ابوعلی سینا در سن 57 سالگی در همدان از دنیا رفته است (فخر رازی هم در سن 62 سالگی در هرات از دنیا رفته است).در صورتیکه خیام در سن 83 سالگی در نیشابور از دنیا رفته است.

شهرام در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۰۳ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۱۴۴:

لولو و روشن نمی تونه تو شعر زیبا باشه
لعل رشن قشنگتر به نظر می رسه

سیاوش بابکان در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۵۷ دربارهٔ فیض کاشانی » شوق مهدی » غزلیات » شمارهٔ ۱:

به خویش

سیاوش بابکان در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۵۶ دربارهٔ فیض کاشانی » شوق مهدی » غزلیات » شمارهٔ ۱:

ناباور گرامی
شاید به روشنی بیان نکردم، من نیز چون شما به سرنوشت به تقدیر ، به غیب باور ندارم چه رسد به غایب
به خوش باور دارم و به توانایی مردمان.مراد نفس انتظار بود که دو رویه داردوآرزوی داد که به چهره های گوناگون رخ می نماید
تندرستی و شادکامیتان درین روزگار سخت آرزوی من است

مهدی در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۳۶ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب سوم در فضیلت قناعت » حکایت شمارهٔ ۲۱:

Behrouz اگه کمترین فهمی داشتی ساکت می شستی.
سعدی اگر عاشقی کنی جوانی
عشق مهمد بس است آل محمد

nabavar در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۰۱ دربارهٔ فیض کاشانی » شوق مهدی » غزلیات » شمارهٔ ۱:

گرامی بابکان
زنده باشی به عشق
اگر باور داری ، که زهی باسعادت تر از من ، شاد زی.
ناباورم ، بر آنچه که زندگیِ مرا بر آرزوی محال و تکیه بر منجی ای، غیراز خویشتنِ خویش استوار میکند .
از خود بریدن است و به آمال پیوستن. همان ست که خود از تمام همت و توان خالی کنی و به امید کمک بنشینی،
این همان تخریب آینده و با آرزو سَر کردن است.
مانا باشی ، پایدار

علی پایانی در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۱۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۳:

این غزل رو اساتید تاج و کسایی و شهناز در مایه فشاری اجرا کرده اند

منصور در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۰۹ دربارهٔ همام تبریزی » غزلیات » شمارهٔ ۹:

من در آتشم یا ما در آتشیم

عنایت ساسانیان در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۵۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۹:

شاخ تر اشنباه هست و شاخه تر هست که منظور شاخه های تر صحرا هست
و شیر جوش در رو منظور شیری که به جوش میاد و کف میکنه و در حالسر ریز شدن از ظرف هست که حرکت رقص مانندی داره

وحیده در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۵۲ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۹۳:

بیت 4 و دیگر هیـــــــــــچ :))))))