زانم چه که خم باده گلگون جو شد
یا شاخ شکوفه ها دگرگون جو شد
دیگی که به طمع خام ما نارد جوش
گر خود همه کام پخته در خون جو شد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
زانم چه که خم باده گلگون جو شد
یا شاخ شکوفه ها دگرگون جو شد
دیگی که به طمع خام ما نارد جوش
گر خود همه کام پخته در خون جو شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وصف اثرات باده و عشق بر روح انسان میپردازد. او میگوید که باده، حالتی شوقانگیز و عاشقانه به زندگی میبخشد و به همراه آن، زیباییهای جهان نیز تغییر میکنند. در عین حال، شاعر به عواقب و پیامدهای عشق و طمع میپردازد و اشاره میکند که اگر انسان در پی خواستههای ناپخته و خام باشد، عواقب ناگوار آن ممکن است او را دچار آسیب کند. این شعر تلاشی است برای نشان دادن زیبایی و خطر در همآمیزی عشق و باده.
هوش مصنوعی: میدانم که به خاطر بادهی سرخ، حالتها و حال و هوای گلها و شکوفهها تغییر کرده است.
هوش مصنوعی: اگر برای رسیدن به آرزوی خود تلاش نکنیم و فقط به امید شانس و برکت نشسته باشیم، در نهایت همه چیز به ضرر ما تمام خواهد شد و به نتیجه دلخواه نخواهیم رسید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.