رسیدن ناظر به کوهی که سنگ و شیشهٔ سپهر را شکستی و پلنگش در کمینگاه گردون نشستی
ز ره پیمای این صحرای دلگیر
به کوه افتد چنین آواز زنجیر
که بود اندر کنار مصر کوهی
نه کوهی سرفراز با شکوهی
به خونریز اسیران پافشرده
به بالای سر از کین تیغ برده
به کین دردمندانش کمر سخت
ز سنگ او شکسته شیشهٔ بخت
ز خاک او ز راه سیل شد چاک
در او شد سینهچاکی هرطرف چاک
در او هر پاره سنگ از هر کناری
شده لوح مزار خاکساری
ز داغ بیدلانش لاله محزون
به خاکستر نهاده روی پرخون
پلنگش را تن از سوز اسیران
به داغ کهنه و نوگشته پنهان
ز طرف خشک رودش خنجر خار
چو دندان از لب اژدر نمودار
در آن کوه مصیبت بود غاری
بسان گور جای تنگ و تاری
پر از درد و بلا ماتم سرایی
دهان از هم گشوده اژدهایی
ز تار عنکبوتش در مرتب
ز دم زلفین آن در کرده عقرب
درونش چون درون زشت خویان
غم افزا چون وصال تیره رویان
در او افکنده فرش از جلوه خود مار
ز تار عنکبوتش نقش دیوار
ز طرف نیل آن صحرا نشیمن
در آن کوه مصیبت ساخت مسکن
در آن غار بلا انداخت خود را
به کام اژدها انداخت خود را
ز دلتنگی در آن غمخانهٔ تنگ
سرود بینوایی کرد آهنگ
که در چنگ بلا تا چند باشم
به زنجیر الم پابند باشم
مرا گویی خدا از بهر غم ساخت
برای بند و زندان الم ساخت
مگر چون چرخ عرض خیل غم داد
مرا سلطانی ملک الم داد
به ملک غم اگر نه شهریارم
ز مو بر سر چه چتراست اینکه دارم
منم چون موی خود گردیده باریک
چو شام تار روزم گشته تاریک
به بند بیکسی دایم گرفتار
بسان عنکبوتم رو به دیوار
چنین تا چند از غم زار باشم
بدینسان روی بر دیوار باشم
چو پر دلگیر میگردید از غار
قدم میماند بر دامان کهسار
فغان کردی ز بار کوه اندوه
فکندی هایهای گریه در کوه
چو یکچندی شد آن وادی مقامش
چو مجنون دام و دد گردید رامش
چو کردی جا در آن غار غم افزا
گرفتندی به دورش وحشیان جا
کند تا بزمگاهش را منور
چراغ از چشم خود میکرد اژدر
زدی دم بر زمین شیر پر آشوب
مقامش را ز دم میکرد جاروب
منقش متکایش یوز میشد
پلنگش بستر گلدوز میشد
ز غم یکدم نمیشد آرمیده
به چشم آهوان میدوخت دیده
به یاد چشم او فریاد میکرد
ز مردم داری او یاد میکرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر درباره ناظر و سفر او به کوهی است که نماد مصیبت و رنج است. او در مسیر تلاش میکند تا از این درد و غم رهایی یابد، اما در نهایت با واقعیت تلخ و غمانگیز رو به رو میشود. در این کوه، حال و هوای اندوه و بیماری حاکم است و ناظر میبیند که چگونه مظلومان و اسیران در آن جا دفن شدهاند. او در این غار فهمیده که اسارت و اندوه چقدر زندگی او را تحت تأثیر قرار داده و به شدت احساس تنهایی و غم میکند. در انتها، ناظر با یادآوری دیگران و عشقهای فراموش شده، به حال و هوای غم و اندوه خود عمق میبخشد.
هوش مصنوعی: از میان این دشت بیحس و حال، نگاهی بر کوه انداخته میشود که صدای زنجیری از آن شنیده میشود. این صحرای دلگیر، به مانند مسیری است که او را به سوی کوهی میبرد و نشانهای از آوازهایی که در آن وجود دارد، به گوش میرسد.
هوش مصنوعی: در کنار مصر، کوهی بود که به خاطر بلندی و شکوهش، بسیار ستوده شده است.
هوش مصنوعی: به خاطر کشتار اسیران، تیغی را که برای انتقام بر دوش گرفته است، بر بالای سر خود نگه داشته و به آن فشار میآورد.
هوش مصنوعی: با سختی و انتقام، به علت درد و رنجی که برای مردم به وجود آمده، بر اثر سنگ رنج آنها، شیشهٔ بخت و اقبال شکسته شده است.
هوش مصنوعی: از آن خاک، سیل جاری شده و موجب فروریختن آنجا شده است، به گونهای که جای جای آن، زخمهای عمیق و آثار آسیب دیده بر روی زمین به وجود آمده است.
هوش مصنوعی: در این کوه، هر تکه سنگی از گوشه و کنار به عنوان سنگ قبر و نشانهای برای یادبودِ کسی که در خاک آرمیده، قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: به خاطر اندوه عمیق افرادی که دلهایشان را شکسته و بیدل شدهاند، گلهای لالهای با حالتی غمگین و پژمرده روی خاکستر قرار گرفته و رنگ خونین دارند.
هوش مصنوعی: پلنگ او (که نماد قدرت و شکارچی است) از درد و رنج افرادی که زندانی و اسیر شدهاند، به حالتی پنهان و غمگین در آمده است. این درد، هم به دردهای گذشته (داغ کهنه) و هم به رنجهای جدید (داغ نوگشته) اشاره دارد.
هوش مصنوعی: از سوی رود خشک، خارهای تیز و برنده مانند دندانهای اژدهایی نمایان شده است.
هوش مصنوعی: در آن کوه، مکانی پر از غم و درد وجود دارد که شبیه به یک قبر است و فضای آن تاریک و باریک است.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از مکانی پر از زحمت و غم سخن میگوید که در آنجا دهان اژدهایی باز است و به طور کنایه به دنیای درد و مصیبت اشاره میکند. این فضا نمایانگر عمق بحرانها و اندوههاست که افراد در آن زندگی میکنند.
هوش مصنوعی: عقرب در دام زلفهای او گرفتار شده است و این صحنه مانند تار عنکبوتی است که به خوبی به هم تنیده شده.
هوش مصنوعی: درون این کوه، مانند دل افرادی با خویهای زشت و غمانگیز، پر از اندوه است و همانند دوستی با افرادی با چهرهی تیره و ناگوار، بر احساسات انسان تأثیر میگذارد.
هوش مصنوعی: در آن کوه، زیبایی و جلوهای از خود را به نمایش گذاشته است، بهطوری که تاروپود عنکبوتی که در آنجا وجود دارد، همچون نقشهای روی دیوار به نظر میآید.
هوش مصنوعی: از سمت نیل (رود نیل) در صحرا، در آن کوه، مکانی برای زندگی مصیبت و درد ایجاد کرد.
هوش مصنوعی: در آن غار، خود را به خطر انداخت و به دل اژدها، که نماد خطر و سختی است، سپرد.
هوش مصنوعی: از شدت دلتنگی و ناراحتی در آن مکان تاریک و غمانگیز، آواز فقر و بیچیزی را سر میدهد.
هوش مصنوعی: من تا کی باید در چنگال مشکلات بمانم و به زنجیر رنج و درد گرفتار باشم؟
هوش مصنوعی: وحشی بافقی در این بیت بیان میکند که به او گفتهاند که خداوند او را برای تجربهٔ غم و رنج به وجود آورده و زندگیاش را همچون زندانی در بلا و ناراحتی قرار داده است.
هوش مصنوعی: مگر به این دلیل که در دنیای ناپایداری (چرخ عرض) انبوهی از غم به من تحمیل شد، خداوند سلطنت بر فرارسیدن آلام را به من عطا کرد.
هوش مصنوعی: اگر در سرزمین غم، شاهی نیستم، پس چرا اینهمه آراستگی و زیبایی بر سر دارم؟
هوش مصنوعی: من به اندازهی مویی که باریک و نازک شدهاست، دچار مشکلات و اندوه شدهام. مانند شب تاریک، روز من نیز تیره و ناامید است.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر بیان میکند که دائماً در غم و تنهایی خود اسیر است، مانند عنکبوتی که بر دیواری میخزد و به آن تکیه کرده است. این بیان نشاندهندهٔ احساس انزوا و محبوس بودن او در درد و غم است.
هوش مصنوعی: تا کی باید در اندوه و غم زندگی کنم و به همین حالت، به دیوار نگاه کنم و بیوقفه غرق در اندوه باشم؟
هوش مصنوعی: وقتی دلتنگ و غمگین میشد، در غاری که بود، قدمش بر دامنهٔ کوه میایستاد.
هوش مصنوعی: از شدت ناراحتی و غم ناشی از کوه اندوه، فریاد زدی و به شدت گریه کردی که صدایت در کوهها طنینانداز شد.
هوش مصنوعی: پس از مدتی که آن دشت و وادی محل سکونت او شد، مانند مجنون که در دام عشق افتاده است، زندگیاش به آرامش و تسلیم در برابر بلای عشق تبدیل گردید.
هوش مصنوعی: وقتی در آن غار پرغم جا میگیری، وحشیان به دور تو حلقه میزنند و تو را محاصره میکنند.
هوش مصنوعی: ناظر، با استفاده از نور چشم خود، به بزمگاهش روشنایی میبخشید و این کار را به مانند کار اژدری که از چشمش نور میزند، انجام میداد.
هوش مصنوعی: شیر پرآشوب با صدای خود، آرامش و سکوت زمین را میشکند و با زوزهاش، فضای اطراف را پاکسازی میکند.
هوش مصنوعی: اگر پلنگ به شکار برود، پوست یوز بر روی متکایش نقش میبندد و بسترش با پارچههای گلدوزی شده تزیین میشود. این نشاندهندهی زیبایی و زرق و برق در محیطی است که پلنگ در آن قرار دارد.
هوش مصنوعی: از شدت غم، حتی یک لحظه آرام نمیگرفت و چشمانش را به نگاه آهوان (حیواناتی زیبا و لایق توجه) میدوزد.
هوش مصنوعی: او به خاطر یادآوری چشم محبوبش فریاد میزد و از رفتار مردم یاد میکرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.