بیان ظلمت شب دوری و اظهار محنت مهجوری و شرح حال ناظر دور از وصال منظور و صورت احوال او در پایداری
اسیر درد شبهای جدایی
چنین نالد ز درد بینوائی
که شد چون مشعل مهر منور
نگون از طاق این فیروزه منظر
برآمد دود از کاشانهٔ خاک
سیاه از دود شد ایوان افلاک
در آن شب ناظر از هجران منظور
به کنجی ساخت جا از همدمان دور
ز روی درد افغان کرد بنیاد
که فریاد از دل پر درد فریاد
مرا این درد دل از پا درآورد
مبادا هیچکس را یارب این درد
چه می‌داند کسی تا درد من چیست
چه دردی دارم وهمدرد من کیست
نه همدردی که درد خویش گویم
از و درمان درد خویش جویم
نه همرازی که گویم راز با او
دمی خود را کنم دمساز با او
نه یاری تا در یاری گشاید
زمانی از در یاری درآید
نمی‌بینم چو کس دمساز با خویش
همان بهتر که گویم راز با خویش
منم در گوشهٔ دوری فتاده
سری بر کنج رنجوری نهاده
فلک با من ندانم بر سر چیست
که با جورش چنین می‌بایدم زیست
همینش با منست آزار جویی
کسی از من زبون‌تر نیست گویی
سپهرا کینه جویی با منت چند
به این آیین زبون کش بودنت چند
بگو با جان من چندین جفا چیست
چه می‌خواهی ز جانم مدعا چیست
به آزارم بسی خود را میزار
اگر خواهی هلاکم تیغ بردار
بکش از خنجر کین بی‌درنگم
که من هم پر ز عمر خود به تنگم
چه ذوق از جان که بی‌دلدار باشد
دل از عمر چنین بیزار باشد
بیا ای سیل از چشم تر من
فکن این کلبهٔ غم بر سر من
که آنکو همچو من غمناک باشد
همان بهتر که زیر خاک باشد
که آن کو چون من خاکی نشیند
همان بهتر که کس گردش نبیند
بدینسان تا به کی بر خاک گردم
اجل کو تا دهد بر باد گردم
در این تاریک شب خود را رساند
به یک دم شمع عمرم را نشاند
سرا پایم بسان شمع بگداخت
غم این تیره شب از پایم انداخت
شد آخر عمر و شب آخر نگردید
نشان صبحدم ظاهر نگردید
همای صبح را آیا چه شد حال
مگر بستند از تار خودش بال
به گردون طفل خور ظاهر نگردید
مگر زین دیو زنگی چهره ترسید
خروسا نالهٔ شبگیر بردار
مرا بی‌همزبان در ناله مگذار
هم آواز منی بردار فریاد
چو لب بستی ترا آخر چه افتاد
چه در خوابی چنین برکش نوایی
فکن در گنبد گردون صدایی
تویی صوفی سرشت زهد پیشه
ردا افکنده در گردن همیشه
به شب خیزی بلند آوازه گشته
به ذکر از خواب خوش شبها گذشته
ز خرمنگاه گردون غم اندوز
به مشت جو قناعت کرده هر روز
چرا پیراهن آغشته در خون
به سر پیچیدی ای مرغ همایون
بگو کاین جامهٔ خونینت از چیست
سحرگاهان فغان چندینت از چیست
مگر رحم آمدت بر حال زارم
به این زاری چو کشت اندوه یارم
بیان آتشین جانسوز می‌کرد
به این افسانه شب را روز می‌کرد
بلایی نیست همچون ماتم هجر
نبیند هیچکس یارب غم هجر
به بزم وصل اگر عمری درآیی
نمی‌ارزد به یک ساعت جدایی
جفای هجر دشوار است بسیار
بر آن کس خاصه کو خو کرده با یار
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ظلمت و درد ناشی از جدایی و دوری از محبوب می‌گوید. او در شب‌هایی تاریک و غمناک به شدت احساس تنهایی می‌کند و هیچ همدرد و یاری نمی‌یابد که با او راز دل گوید. نگهبان آسمان به او ظلم می‌کند و او از این بی‌رحمی به ستوه آمده است. شاعر با سوز و گداز و احساس پوچی از زندگی بدون محبوب، از آتش جدایی می‌نالد و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند جان او را از این غم رهایی بخشد. در انتها، او به شور و شوق وصالی که ممکن است به دنبالش باشد، گرایش دارد و جدایی را بسیار دشوار می‌داند.
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر کسی است که به شدت از درد جدایی رنج می‌برد و در شبهای غم‌انگیز و تاریکی، ناله و شکایت می‌کند. او به خاطر وضعیتی که در آن قرار دارد، حس فقر و بیچارگی را تجربه می‌کند.
هوش مصنوعی: عشق من مانند مشعلی است که روشنایی‌اش از دل تیره‌گی‌های شب دوری می‌آید، اما حالت من شکسته و پریشان است، و گویی نور آن به سمت آسمان‌های فیروزه‌ای (زیبا) رفته و دیگر برنگشته است.
هوش مصنوعی: دود از خانه‌ای سیاه و خاکی بلند شد و به آسمان رسید و باعث شد که ایوان آسمان هم تحت تأثیر قرار بگیرد. این تصویر به حالت تیره و غم‌انگیزی اشاره دارد که ناشی از دوری و جدایی است.
هوش مصنوعی: در آن شب، ناظر (وحشی بافقی) از دوری معشوق (منظور) در گوشه‌ای پناه گرفته و از سایر همراهان خود دوری کرده است.
هوش مصنوعی: از روی احساس درد، ناظر شروع به ناله و فریاد کرده است، چرا که دلش پر از غم و اندوه است و این درد او را به فریاد می‌آورد.
هوش مصنوعی: این درد دل مرا به شدت خسته و ناتوان کرده است، ای خدا، مبادا هیچکس دیگری این درد را متحمل شود.
هوش مصنوعی: کسی جز من نمی‌داند که درد من چیست و به عمق رنجی که من تجربه می‌کنم، آگاه نیست. همدردی که بتواند این دردم را درک کند، وجود ندارد.
هوش مصنوعی: هیچ کسی نیست که بتوانم دردهای خود را با او در میان بگذارم و کسی هم نیست که درمان این دردها را به من نشان دهد.
هوش مصنوعی: هیچ یاری نیست که بتوانم دردی را با او در میان بگذارم و به او نزدیک شوم و از خلوت و تنهایی‌ام رهایی یابم.
هوش مصنوعی: هیچ دوستی نیست که در سختی‌ها به کمک من بیاید و در زمان نیاز، از در دوستی وارد شود.
هوش مصنوعی: من هیچکس را نمی‌بینم که با من هم‌دل و همراه باشد؛ بنابراین بهتر است که رازی را با خودم در میان بگذارم و تنها با خودم سخن بگویم.
هوش مصنوعی: من در گوشه‌ای دور از همه جا افتاده‌ام و سرم را بر لبهٔ گوشه‌ای از رنج و ناراحتی گذاشته‌ام.
هوش مصنوعی: نمی‌دانم آسمان (فلک) با من چه کار کرده که مجبورم با این سختی و مشکلات (جور) زندگی کنم.
هوش مصنوعی: تنها کسی که برای من آزار می‌آورد، خود من است، و هیچکس از من در رنج و ذلت بالاتر نیست.
هوش مصنوعی: آسمان کینه‌توزی چه فایده‌ای دارد، با این که تو این‌قدر بی‌احترامی می‌کنی؟ تا کی می‌خواهی به این شکل در برابر من رفتار کنی؟
هوش مصنوعی: بگو چه خیالت از جان من است و چرا این همه بی‌رحمی می‌کنی؟ هدف تو از این آزار و اذیت چیست؟
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی مرا آزار بیشتری بدهی، خود را به زحمت نینداز، چون اگر قرار است مرا بکشید، فقط نیاز به تیغ کشیدن داری.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از کسی می‌خواهد که بدون معطلی با خنجر خود او را بکشد، زیرا او از زندگی‌اش بسیار خسته و بی‌حد و حصر ناراحت است.
هوش مصنوعی: دل بدون معشوق چه لذتی دارد، وقتی که انسان از عمرش هم بیزار است و دلش از زندگی خالی و دلتنگ است.
هوش مصنوعی: ای کاش ای اشک‌ها، مانند سیل از چشمانم بریزی و این خانهٔ غم را بر سرم خراب کنی.
هوش مصنوعی: کسی که مانند من غمگین است، بهتر است که در زیر خاک باشد و وجود نداشته باشد.
هوش مصنوعی: هر کسی که مثل من در غم و اندوه به خاک بیفتد، بهتر است که دیگران متوجه حال او نشوند و رنج او را نبینند.
هوش مصنوعی: تا کی باید در حالت دلشکستگی و ناامیدی زندگی کنم و به خاک افتاده بمانم؟ مرگ چه زمانی خواهد آمد تا من از این وضعیت رنج‌آور رهایی یابم؟
هوش مصنوعی: در این شب تاریک، به یک لحظه نور شمع زندگی‌ام رسیدم و آن لحظه باعث شد که به عمرم امیدوار شوم.
هوش مصنوعی: غم و مصیبت این شب تاریک باعث شده که مانند شمع بسوزم و تمام وجودم را بسوزاند و در نتیجه توان ایستادن را از من گرفته است.
هوش مصنوعی: عمر به پایان رسید و شب هم هنوز تمام نشده و نشانه‌ای از سپیده دم نمایان نیست.
هوش مصنوعی: صبح چه اتفاقی افتاده که همای صبح (نماد روشنایی و بامداد) نتوانسته پرواز کند و بال‌هایش به خاطر تاریکی دوری از محبوبش بسته شده است؟
هوش مصنوعی: به آسمان، هیچ‌گاه چهرهٔ تابناک خورشید نمایان نمی‌شود، مگر اینکه این دیو زنگی ( که کنایه از ظلمت و شب است) از ترس، دوری کند و برود.
هوش مصنوعی: ای خروس، نالهٔ خود را در صبح زود بلند کن و مرا تنها نگذار که بدون همراه در غم و ناله‌ام، احساس تنهایی بیشتری می‌کنم.
هوش مصنوعی: ای کسی که هم‌صدا و هم‌زبان من هستی، فریادهایم را بپذیر و با من همراه شو. حال که تو سکوت کرده‌ای و از گفت‌وگو بازمانده‌ای، چه بر سرت آمده که اینگونه خاموشی اختیار کرده‌ای؟
هوش مصنوعی: چرا در خواب همچنان صدایی به گوش نمی‌رسد؟ ای کاش در آسمان (گنبد گردون) صدای بلندی بیاوری تا بیدارم کند.
هوش مصنوعی: تو ای صوفی، که به خاطر زهد و تقوا، لباس ساده‌ای به گردن آویخته‌ای و همواره در حال زهد و پرهیزکاری هستی.
هوش مصنوعی: به خاطر دوری از محبوب و به یاد او، شب‌نشینی‌های طولانی و آوازهای بلند به گوش می‌رسد و خواب‌های شیرین شبهای گذشته فراموش شده است.
هوش مصنوعی: از بیابان غم و ناراحتی که به وسیع بودنش اشاره دارد، به مقدار کمی از خوشی‌ها قناعت کرده‌ام و هر روز همچنان با این وضعیت زندگی می‌کنم.
هوش مصنوعی: چرا ای مرغ همایون (پرنده‌ای افسانه‌ای و خوش‌خبر) پیراهنی که به خون آغشته است را به دور خود پیچیدی؟
هوش مصنوعی: بگو این پیراهن خونین تو چه دلیلی دارد و فریادهای تو در صبحگاه به خاطر چیست؟
هوش مصنوعی: آیا بر حال غمناک و miserable من رحم می‌آوری؟ در این غم و اندوه، مانند کشته‌ای هستم که به خاطر دوری معشوقم رنج می‌کشم.
هوش مصنوعی: ناظر، که از دوری معشوق خود بسیار رنج می‌برد، در بیان احساساتش آنچنان به طور شفاف و گیرا صحبت می‌کند که گویا شب را به روز تبدیل می‌کند. این بیان آتشین و جانسوز، عواطفش را به خوبی نمایان می‌سازد.
هوش مصنوعی: هیچ مصیبت و سختی‌ای مانند درد جدایی و دوری از معشوق وجود ندارد. ای خدا، درد جدایی را چه کسی نمی‌بیند؟
هوش مصنوعی: هرچند در بزم وصال عاشقانه زندگی کنیم، اما یک ساعت دوری از محبوب ارزشمندتر از آن است. این نشان می‌دهد که جدایی از عشق و محبوب چقدر دردناک است و حتی لحظه‌ای از زندگی با او را نمی‌توان با آن عوض کرد.
هوش مصنوعی: درد جدایی بسیار سخت و دشوار است، به‌ویژه برای کسی که به حضور یار عادت کرده باشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.