اثرها دارد این آه شبانه
ولی گر نیست عاشق در میانه
عجبها دارد این عشق پر افسون
ولی چون عاشق از خود رفت بیرون
چو بیخود از دلی آهی برآید
درون تیرگی ماهی برآید
چو بیخود آید از جانی فغانی
شود نامهربانی مهربانی
چو عاشق را مراد خویش باید
به رویش کی در وصلی گشاید
نداند کز محبت با خبر نیست
همی نالد که با عشقم اثر نیست
دلی باید ز هر امید خالی
درون سوز، آرزوکش، لاابالی
که تا با تلخ کامی‌ها برآید
مگر شیرین لبی را درخورآید
چو فرهاد آرزو را در درون کشت
کلید آرزوها یافت در مشت
به کلی کرد چون از خود کرانه
بیامد تیر آهش بر نشانه
نمود از دولت عشق گرامیش
اثر در کام شیرین تلخ کامیش
چنان بد کن شه خوبان ارمن
سر شکر لبان شیرین پر فن
شد از آن دشت مینا فام دلگیر
وزان گلگشت دلکش خاطرش سیر
به خود می‌گفت شیرین را چه افتاد
که جان با تلخکامی بایدش داد
نه وحش دشتم و نه دام کهسار
که بی دام اندر این دشتم گرفتار
گل بستانی آوردم به صحرا
ندانستم نخواهد ماند رعنا
گل صحرا تماشایی ندارد
طراوت های رعنایی ندارد
خدنگم را اسیر غرق خون به
به رنجیرم سر و کار جنون به
چه اینجا بود باید با دل تنگ
به سر دست و به پا خار و به دل سنگ
خود این می‌گفت و خود انصاف می‌داد
که جرم این دشت و صحرا را نیفتاد
به باغ آیم چو با جانی پر از داغ
گنه بر خود نهم بهتر که بر باغ
اگر دوزخ نهادی در بهشت است
چه بندد بر بهشت این جرم زشت است
کسی کش کام تلخ از جوش صفر است
به شکر نسبت تلخیش بی‌جاست
تو گویی از دلی آهی اثر کرد
که شیرین را چنین خونین جگر کرد
اگر دانم ز خسرو مشکل خویش
هوس را ره نیابم در دل خویش
همانا آن غریب صنعت آرا
که کار افکندمش با سنگ خارا
به سنگ اشکستنش چون بود دستی
دلم را زو پدید آمد شکستی
به چشم از دل پس آنگه داد مایه
ز نزدیکان محرم خواند دایه
بگفت ای زهر غم در کامم از تو
به لوح زندگانی نامم از تو
چه بودی گر نپروردی به شیرم
که پستان اجل می‌کرد سیرم
به شیر اول ز مرگم وا رهاندی
به آخر در دم شیرم نشاندی
چه درد است این که در دل گشته انبوه
دلست این دل نه هامون است و نه کوه
دمی دیگر در این دشت ار بمانم
به کوه ازدشت باید شد روانم
بگفتا دایه کای جانم ز مهرت
فروزان چون ز می تابنده چهرت
به دل درد و به جانت غم مبادا
ز غم سرو روانت خم مبادا
چرا چون زلف خود در پیچ وتابی
سیه روز از چه‌ای چون آفتابی
ز پرویز اربدینسان دردمندی
از اینجا تا سپاهان نیست چندی
به گلگون تکاور ده عنان را
سیه گردان به لشکر اسپهان را
عتاب و غمزه را با هم برآمیز
به تاراج بلا ده رخت پرویز
در این ظلمات غم تا چند مانی
روان شو همچو آب زندگانی
ز تاب زلف از خسرو ببر تاب
ز آب لعل بر شکر بزن آب
ز لعل آبدار و روی انور
به شکر آب شو بر خسرو آذر
دل پرویز شیرین را مسخر
تو تلخی کردی و دادی به شکر
نشاید ملک دادن دیگران را
سپردن خود به درویشی جهان را
شکر را گرچه در آن ملک ره نیست
که دور از روی تو در ذات شه نیست
ولی چون دزد را بینی به خواری
برافرازد علم در شهریاری
حدیث دایه را شیرین چو بشنفت
برآشفت و به تلخی پاسخش گفت
که ای فرتوت از این بیهوده گویی
به دل آزار شیرین چند جویی
مگر هر کس دلی دارد پریشان
ز پرویزش غمی بوده‌ست پنهان
مگر هرکس دلی دارد پر آتش
ز شکر خاطری دارد مشوش
مرا این سرزمین ناسازگار است
به پرویز و سفاهانم چکار است
ز پرویزم بدل چیزی نبوده‌ست
چنان دانم که پرویزی نبوده‌ست
من این آب وهوای ناموافق
نمی‌بینم به طبع خویش لایق
کجا با اسفهانم خوش فتاده‌ست
که پندارم در آن آتش فتاده‌ست
غرض اینست کز این آب و خاک است
که جان غمگین و دل اندوهناک است
چو باید رفت از این وادی به ناچار
کجا باید نمود آهنگ رفتار
تو کز ما سالخورد این جهانی
صلاح خردسالان را چه دانی
چو دایه دید پر خون دیدهٔ او
ز خسرو خاطر رنجیدهٔ او
به خود گفت این گل از بی‌عندلیبی
سر و کارش بود با ناشکیبی
اگرچه طبعش از خسرو نفور است
ولی آشفتهٔ او را ضرور است
مهی در جلوه با این نازنینی
نخواهد ساخت با تنها نشینی
گلی زینسان چمن افروز و دلکش
که رویش در چمن افروخت آتش
رواج نوبهارش گو نباشد
کم از مرغی هزارش گو نباشد
بگفتا گشت باید رهنمونش
که راه افتد به سوی بیستونش
مگر چون ناز او بیند نیازی
به گنجشکی شود مشغول بازی
مگر چون زلف او بیند اسیری
به نخجیری شود آسوده شیری
بگفت اکنون کزین صحرا به ناچار
بباید بار بر بستن به یکبار
صلاح اینست ای شوخ سمنبر
که سوی بیستون رانی تکاور
که صحرایش سراسر لاله زار است
همه کوهش بهار است و نگار است
مگر ، چون گشت آن صحرا نماید
گره از عقدهٔ خاطر گشاید
هم اندر بیستون آن فرخ استاد
که دارد در تن آهن جان ز فولاد
یقین زان دم که بازو بر گشوده‌ست
ز کلک و تیشه صنعتها نموده‌ست
به صنعتهای او طبعت خوش افتد
که صنعتهای چینی دلکش افتد
در اینجا نیز چندی بود باید
که تا بینم از گردون چه زاید
حدیث دایه را شیرین چو بشنید
تبسم کرد و پنهانی پسندید
بگفتا گرچه اکنون خاطر من
به جایی خوش ندارد بار بر من
کز آن روزی که مسکن شد عراقم
همه زهر است و تلخی در مذاقم
ز پرویزم زمانی خاطر شاد
نبوده‌ست ای که روز خوش نبیناد
ولیکن چون هوای بیستون نیز
بود چون دشت ارمن عشرت انگیز
بباید یک دوماه آن جایگه بود
وزان پس رو به ارمن کرد و آسود
به حکمش رخت از آن منزل کشیدند
به سوی بیستون محمل کشیدند
ز بس هر سو غزالی نازنین بود
سراسر دشت چون صحرای چین بود
به سرعت بسکه پیمودند هامون
به یک فرسنگی از تک ماند گلگون
یکی زان مه جبینان شد سبک تاز
به گوش کوهکن گفت این خبر باز
چنین گویند کان پولاد پنجه
که بود از پنجه‌اش پولاد رنجه
میان بربست و آمد پیش بازش
نیازی برد اندر خورد نازش
چنان کان ماه پیکر بد سواره
به گردن بر کشید آن ماه پاره
عیان از پشت زین آن ماه رخسار
چو ماهی کاو عیان گردد ز کهسار
به چالاکی همی برد آن دل افروز
به گلگون شد به چالاکی تک آموز
تو کز نیروی عشقت آگهی نیست
مشو منکر که این جز ابلهی نیست
اگر گویی نشان عشقبازان
تنی لاغر بود جسمی گدازان
ز عاشق این سخن صادق نباشد
وگر باشد یقین عاشق نباشد
کسی کو بر دلش چون عشق یاریست
برش گلگون کشیدن سهل کاریست
نه هر کوعاشق است از غم نزار است
بسا کس را که این غم سازگار است
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شیرین در این بخش از شعر عشق، به بیان احساسات عمیق خود نسبت به فرهاد می‌پردازد. او نمایش می‌دهد که چگونه عشق می‌تواند در روح و دل انسان تأثیر بگذارد و حتی فرد را در دنیای غم و غم‌انگیزی پنهان کند. عشق شیرین به فرهاد آن‌قدر عمیق است که موجب ناله‌های او می‌شود، ولی در عین حال او می‌داند که برای رسیدن به آرزوهایش باید به فرهاد نزدیک شود. در این راه، دل شیرین پر از درد و غم است، و او در نگاه به دور و برش تغییرات زمین و زمان را احساس می‌کند. او در نهایت تصمیم می‌گیرد به سوی بیستون برود تا شاید در آنجا آرامشی را بیابد.
هوش مصنوعی: آه و ناله‌های شبانه‌ی عاشق تأثیری دارد، اما اگر خود عاشق در میان نباشد، آن آثار بی‌معنا می‌شوند.
هوش مصنوعی: این عشق پرراز و رمز، شگفتی‌های بسیاری دارد، اما وقتی که عاشق از خویشتن خارج شود و به دور از خود باشد، این شگفتی‌ها نمایان‌تر می‌شود.
هوش مصنوعی: وقتی که انسان به خاطر عشق دلتنگ و بیخود می‌شود، از دلش آوایی برمی‌آید که در دل تاریکی، همچون نوری (ماهی) به وجود می‌آید.
هوش مصنوعی: وقتی کسی به شدت عاشق می‌شود و از این حال بیخود می‌شود، در واقع در یک حالت دوگانه قرار می‌گیرد؛ یعنی عشق باعث می‌شود که او هم مهربان باشد و هم نامهربانی را احساس کند.
هوش مصنوعی: وقتی عاشق به آنچه می‌خواهد دست پیدا کند، مانند کسی است که در وصال یار خود را می‌بیند.
هوش مصنوعی: او نمی‌داند که از محبت در جریان است و از روی نادانی می‌گوید که عشقی در او تأثیری ندارد.
هوش مصنوعی: انسان باید دلی داشته باشد که از هر امیدی خالی باشد، زیرا در درونش احساس سوز و آتش آرزو دارد و بی‌خیال و بی‌پرواست.
هوش مصنوعی: تنها کسی می‌تواند با ناامیدی‌ها و تلخی‌های زندگی روبه‌رو شود که زیبایی و لذت را در وجود کسی همچون شیرین بیابد.
هوش مصنوعی: زمانی که فرهاد آرزوی خود را در درونش به امید و تلاش فراوان کشته و سرکوب کرد، در نهایت توانست کلید رسیدن به آرزوهایش را در دستانش بگیرد.
هوش مصنوعی: وقتی او به کلی از خود فارغ شد و به دنیای خارج آمد، تیر آهش به هدفی مشخص اصابت کرد.
هوش مصنوعی: آثار محبت عشق در کام شیرین، تلخی‌های زندگی‌اش را به همراه دارد. یعنی زندگی شیرین به خاطر عشق، دشواری‌هایی را هم متحمل می‌شود.
هوش مصنوعی: عاشق، چنین بدی را برای آن معشوق خوب و زیبا که اهل ارمنستان است، با زبان شیرینش و لبانی همچون شکر در نظر می‌آورد.
هوش مصنوعی: شیرین از آن دشت زیبا و رنگین دلگیر و ناراحت شده و به خاطر گل‌های شادی‌آور آنجا که حالا دیگر به او خوش نمی‌گذرد، احساس ناامیدی و خستگی می‌کند.
هوش مصنوعی: شیرین در دلش می‌گفت که چه بلایی بر سرش آمده که جانش باید به خاطر تلخی و اندوهی که دارد، فدای او شود.
هوش مصنوعی: شیرین در حال سخن گفتن دربارهٔ احوال خود است و می‌گوید که نه در دشت وحشی زندگی می‌کند و نه در دامان کوه، اما بدون دام، در دشت خود گرفتار شده است، به این معنی که او در وضعیت سخت احساسی و بی‌نهایت دلشکسته‌ای به سر می‌برد.
هوش مصنوعی: به دشت گلی زیبا آوردم، اما نمی‌دانستم که این گل زیبا در اینجا نخواهد ماند و نمی‌تواند دوام بیاورد.
هوش مصنوعی: گل‌های صحرا دیگر زیبایی و شادابی ندارند و دیگر آن طراوت و نشاط را ارائه نمی‌دهند.
هوش مصنوعی: خودم را مثل تیر غیور و زخمی می‌بینم که به شدت در غم و جنون گرفتار شده‌ام، و حالت عذاب‌آورم شبیه کسی است که در زنجیر محبتی ناکام و دل شکسته قرار دارد.
هوش مصنوعی: خودش می‌گوید که اینجا باید با دلی غمگین و احساس سنگینی، با پاهایی خسته و دست‌هایی زخمی زندگی کند.
هوش مصنوعی: او (شیرین) چنین می‌گفت و قضاوتی صحیح داشت که هیچ گناهی بر گردن این دشت و صحرا نیست.
هوش مصنوعی: به باغ می‌روم، اما با قلبی پر از درد و گناه، که بهتر است این عذاب را به خودم تحمیل کنم تا بر باغ و طبیعت.
هوش مصنوعی: اگر دوزخ را در بهشت قرار دهی، چه دلیلی دارد که این کار زشت، بهشت را به بند بکشد؟
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از تلخی زندگی و مشکلاتی که دارد، به دلیل داشتن شرایط سخت، به شیرینی شکر نسبت دهد، چون آن تلخی ناگزیر، حقیقت اوضاع او است.
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که آه و غم ناشی از دلتنگی و عشق، تأثیری عمیق بر شیرین گذاشته و او را بسیار غمگین و ازرده‌خاطر کرده است.
هوش مصنوعی: اگر بدانم که خسرو با چه مشکلاتی رو به رو است، احساس دلتنگی و آرزوی او را نمی‌توانم در دل خود تحمل کنم و نمی‌توانم برای آن راهی پیدا کنم.
هوش مصنوعی: شخصی که در دوری و جدایی به سر می‌برد، با غم و اندوه تلاش‌های خود برای زیبا کردن زندگی، همچون سنگ سختی، در زندگی‌اش سنگینی می‌کند.
هوش مصنوعی: شکستن دل من به دست شیرین مانند شکستن سنگ است؛ احساس می‌کنم او با اشک‌هایم مشکلات و دردهای زیادی را به وجود آورده است.
هوش مصنوعی: شیرین به چشم خود به درد دلش اشاره می‌کند و سپس از نزدیکانش، که او را خوب می‌شناسند، برایش دایه و پرستار می‌آورند تا از او مراقبت کند.
هوش مصنوعی: شیرین به فرهاد می‌گوید که غم تو مانند زهر در زندگانی‌ام تأثیرگذار است و همه نام و یاد من به خاطر تو ثبت شده است.
هوش مصنوعی: اگر به من محبت نمی‌کردی و از من نگهداری نمی‌کردی، زندگی‌ام تحت تأثیر مرگ بود و نداشتن تو باعث می‌شد که هرگز از زندگی سیراب نشوم.
هوش مصنوعی: شیرین در ابتدا با محبتش مرا از مرگ نجات داد، اما در پایان، خودش باعث مرگ من شد.
هوش مصنوعی: این دل پر از درد و غم شده است و این احساس برای من به قدری سنگین است که هیچ جایی برای آرامش ندارد؛ نه مثل هامون (دشت خشک و بی‌آب) و نه مثل کوه (محل استقامت و پایداری).
هوش مصنوعی: اگر مدتی دیگر در این دشت بمانم، باید از این دشت به کوه بروم و از اینجا دور شوم.
هوش مصنوعی: شیرین به دایه‌اش می‌گوید: ای دایه، جانم! محبت تو مانند نوری درخشان است که چهره‌ام را روشن کرده است، درست مانند نوری که از شراب می‌تابد.
هوش مصنوعی: ناروح و اندوه تو نباید سبب غم و درد دل تو شود، و نباید به خاطر غم حسی که از جدایی محبوب (سرو روان) داری، شکسته و خسته شوی.
هوش مصنوعی: چرا زلف تو اینقدر پیچیده و پریشان است، در حالی که چهره‌ات مانند آفتاب روشن و تابناک است؟ این تناقض در زیبایی و حالتی که تو دارید، نشان‌دهنده ناراحتی و غم در دل من است.
هوش مصنوعی: از زمان پرویز، که یکی از پادشاهان افسانه‌ای ایران بود، درد و رنج انسان‌هایی مثل من کمیاب شده و تا سپاهان (منطقه‌ای در ایران) دیگر کسی را نمی‌توان یافت که دردمند باشد.
هوش مصنوعی: شیرین، که به خاطر غیبت پرویز دلتنگ و غمگین است، به دستکاری و آماده‌سازی لشکر اسپهان (محل زندگی پرویز) دستور می‌دهد تا کاخ او را زیبا و شکوهمند کنند و به رنگ سرخ (گلگون) درآورند، تا غم و سیاهی به دل پرویز نیفتد و او را از غم دور کنند.
هوش مصنوعی: با هم ترکیب کن عتاب و غمزه‌ات را و با این موهبت، زیبایی پرویز (که اشاره به شجاعت و جذابیت او دارد) را به مخاطره بینداز.
هوش مصنوعی: در این تاریکی‌های غم و اندوه تا چه زمانی می‌خواهی بمانی؟ روح خود را آزاد کن و مثل آب زندگی، به جریان بینداز.
هوش مصنوعی: از زیبایی و جذابیت زلف‌های خسرو چشم‌نوازتر نمی‌شود، همان‌طور که بر اثر تأثیر آب لعل (جهت شیرینی و زیبایی) شکر هم شیرین‌تر می‌شود.
هوش مصنوعی: از آن لبه‌های خونین لب و چهره‌ی درخشان، به شیرینی مثل شکر در برابر خسرو، آتشین و دلربا باش.
هوش مصنوعی: محبت شیرین به پرویز را به گونه‌ای تلخ کرده‌ای که موجب خشم و ناراحتی او شده است، در حالی که باید این محبت شیرین و لذیذ باشد.
هوش مصنوعی: شایسته نیست که کسی ملک و دارایی خود را واگذار کند و به درویشی و بیچارگی دنیا تن دردهد.
هوش مصنوعی: هر چند در آن سرزمین (ملک) راهی برای رسیدن به شکر وجود ندارد، ولی دور از چهره‌ی تو، در ذات محبوب (شه) خبری از شکر و شیرینی نیست.
هوش مصنوعی: هرگاه دزدی را ببینی که با ذلت و ننگ، پرچم و نشانه‌اش را در مقام سلطنت افراشته می‌کند، نشان‌دهنده‌ی بی‌معنایی و بی‌محتوایی آن مقام است.
هوش مصنوعی: شیرین وقتی حرف دایه (پرستار) را شنید، برآشفت و با تلخی به او پاسخ داد.
هوش مصنوعی: ای پیر و ناتوان، از این سخنان بیهوده که فقط دل شیرین را می‌آزارد، دست بردار و به او نپرداز.
هوش مصنوعی: هر کسی که قلبی دارد، به خاطر پرویز (که به داستان معروف زندگی شیرین و فرهاد مرتبط است) غمی پنهان در دل دارد که باعث پریشانی او شده است.
هوش مصنوعی: هر کس که دلش آتشین و پر از شور و شوق است، به خاطر شیرینی و محبت کسی در درونش حالتی ناآرام و بی‌قرار دارد.
هوش مصنوعی: این سرزمین برای من نامناسب و نامساعد است؛ به پرویز (پادشاه داستانی) و شهر سفاهان (شهر زیبای ایرانی) چه کار دارم؟
هوش مصنوعی: من از کارهایی که پرویز (شاهی مشهور در ادبیات ایرانی) انجام داده‌ام، هیچ چیزی بدلی نبوده است و می‌دانم که خود پرویز هم چنین چیزی نداشته است.
هوش مصنوعی: من این وضعیت نامساعد و نامناسب را برای خویش نمی‌پسندم، زیرا روح و طبع من شایسته‌تری را طلب می‌کند.
هوش مصنوعی: من نمی‌دانم کجا، ولی وقتی به اسفهان می‌اندیشم، این احساس به من دست می‌دهد که در آنجا آتش سوزانی وجود دارد.
هوش مصنوعی: قصدم این است که بگویم این آب و خاک هستند که باعث غم و اندوه جان و دل من شده‌اند.
هوش مصنوعی: وقتی که ناچار باید از این سرزمین برویم، معلوم نیست باید به کدام سو حرکت کنیم.
هوش مصنوعی: تو که از ما بزرگ‌تر و مسن‌تر هستی، چگونه می‌توانی به درستی تشخیص دهی که صلاح و نفع نوجوانان در چیست؟
هوش مصنوعی: وقتی دایه دید که چشمان شیرین از شدت گریه پر از خون شده و خاطرش به خاطر خسرو آزرده است، بسیار ناراحت شد.
هوش مصنوعی: شیرین به خود گفت که این گل (خسرو) از بی‌صبری و حوصله کم‌داشتن اوست که این‌گونه با ناراحتی و بی‌ادبی رفتار می‌کند.
هوش مصنوعی: شیرین اگرچه از خسرو بیزار است، اما نیاز دارد که آشفته‌حالش باشد و با او در ارتباط باشد.
هوش مصنوعی: شخصی به نام «مَهی» نمی‌تواند به تنهایی با این زیبایی و نازش کنار بیاید و از خود بی‌خبری و غم دوری را تحمل کند.
هوش مصنوعی: شیرین مانند گلی است که چمن را زیبا و دلنشین کرده و چهره‌اش در چمن باعث روشنایی و حرارت می‌شود.
هوش مصنوعی: شیرین می‌گوید اگر بهار تازه‌اش (محبتش) کمتر از هزار مرغ (بهترین و زیباترین مخلوقات) نباشد، همان‌طور که شکوفه‌های بهار کم نیستند. در واقع، او به وسعت و زیبایی عشق خود اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: شیرین به فرهاد گفت باید کسی او را راهنمایی کند تا به سمت بیستون برود.
هوش مصنوعی: هرگاه کسی ناز و عشوهٔ او را ببیند، دیگر نیازی به گنج یا ثروت احساس نمی‌کند و سرگرم بازی می‌شود.
هوش مصنوعی: شاید وقتی اسیر زیبایی او می‌شود، مانند کسی که در شکارگاه کمین کرده، احساس آرامش پیدا کند.
هوش مصنوعی: گفت اکنون که از این دشت گریزان هستیم، ناچار باید بار خود را یک‌باره ببندیم و برویم.
هوش مصنوعی: بهتر است ای شوخ و دلربا که به سوی بیستون، کوه شجاعان و دلیران بروی.
هوش مصنوعی: صحرای او پر از لاله‌های زیباست و همه کوه‌هایش در فصل بهار و به زیبایی محبوبش جلوه‌گری می‌کند.
هوش مصنوعی: مگر هنگامی که آن صحرا نمایان شود، گره از دلبستگی‌ها و مشکلات ذهنی‌اش باز خواهد شد.
هوش مصنوعی: در کوه بیستون، آن هنرمند خوش‌اقبال و خبره‌ای وجود دارد که در تنش از آهن، روح و جانش قوی و مقاوم مانند فولاد است.
هوش مصنوعی: از لحظه‌ای که بازو را گشود، معلوم است که او توانسته از هنر و مهارتش (کلک و تیشه) استفاده کند و آثار زیبایی خلق کند.
هوش مصنوعی: صنعتهای فرهاد، یعنی کارهای هنری و دست‌ساز او، آن‌قدر زیبا و دل‌انگیز است که طبیعت نیز تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد و به خوشی و زیبایی می‌افتد و حتی صنایع چینی نیز به چشمش دلکش و دوست‌داشتنی می‌آید.
هوش مصنوعی: او به انتظار نشسته تا ببیند از آسمان، چه سرنوشت و حوادثی برایش رقم خواهد خورد.
هوش مصنوعی: شیرین وقتی داستان دایه را شنید، لبخند زد و در دلش او را پسندید و خوشش آمد.
هوش مصنوعی: شیرین می‌گوید که هرچند الان روح و قلب من در هیچ جا خوشحال نیست، اما بار غم و اندوهی که بر دوش من است، سنگین است.
هوش مصنوعی: از زمانی که به عراق آمدم، همه چیز برایم زهرآگین و تلخ شده است.
هوش مصنوعی: من از زمانی که پرویز (شاه ایران و محبوب شیرین) در دل دارم، هرگز خوشحال نبوده‌ام، ای کسی که روزهای خوش را نخواهی دید.
هوش مصنوعی: اما چون هوای بیستون (جایی در کردستان ایران) نیز خوشایند و دل‌انگیز است، مانند دشت ارمن که شادی و خوشی را به همراه دارد.
هوش مصنوعی: باید یک یا دو ماه در آن مکان می‌ماند و بعد به طرف ارمن (دشت ارمن) می‌رفت و استراحت می‌کرد.
هوش مصنوعی: به دستور او، وسایل و بار را از آن مکان برداشتند و به سمت بیستون منتقل کردند.
هوش مصنوعی: به قدری در اطراف آن مکان غزال‌های زیبا و ناز وجود داشتند که تمام دشت مانند دشت‌های چین پر از زیبایی و لطافت بود.
هوش مصنوعی: به قدری سریع حرکت کردند که به یک فرسنگی (حدود ۶ کیلومتر) از جایی که گلگون (شیرین) ایستاده بود رسیدند، بدون اینکه او را لحظه‌ای رها کنند.
هوش مصنوعی: یکی از آن دختران زیبا و خوش‌چهره به آرامی از جای خود بلند شد و به کوه‌نوردی که مشغول کار است، گفت این خبر را که به من رسید، بازگو کن.
هوش مصنوعی: می‌گویند آن کسی که دارای پنجه‌ای قوی و مستحکم مانند پولاد است، از قلدری و زورگویی‌اش نشانه‌ای از رنج و آزار دارد.
هوش مصنوعی: شیرین به حالت زیبا و دلربا به سمت فرهاد آمده و او را نیازمند و مشتاق خود می‌بیند.
هوش مصنوعی: همان‌طور که ماه درخشان بر پشت مرکب می‌نشیند، آن ماه زیبا نیز بر چهره‌اش می‌افزاید و به زیبایی‌اش جلوه می‌بخشد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبا و نمایان شیرین، مانند ماهی است که از کوه بیرون می‌آید و همه می‌توانند آن را ببینند.
هوش مصنوعی: آن دل‌افروز (شیرین) به سرعت و چابکی حرکت می‌کند و در این حال، گلگون و سرخ‌رنگ می‌شود. این حالش بیانگر شادی و شوق اوست.
هوش مصنوعی: اگر تو به عشق خود آگاه نیستی و آن را تایید نمی‌کنی، بدان که این کار فقط از روی نادانی و احمقانه است.
هوش مصنوعی: اگر بگویی علامت عاشقان فقط اندامی لاغر و بدنی آبکی و ذوب‌شده است، در واقع اینطور نیست.
هوش مصنوعی: اگر کسی بگوید که عاشق است، اما این حرف را به‌راستی نمی‌زند، پس به احتمال زیاد او واقعاً عاشق نیست، و اگر هم واقعاً چنین بگوید، باز هم یقیناً عاشق نیست.
هوش مصنوعی: کسی که در دلش عشق یک یار وجود دارد، به آسانی می‌تواند به خوبی و زیبایی زندگی‌اش بپردازد و دل خود را شاد کند.
هوش مصنوعی: هر کسی که عاشق است، به این معنی نیست که از غم رنج می‌برد؛ برخی افراد هستند که با غم کنار آمده و آن را تحمل می‌کنند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.