دگر بجای رخ ساده، لوح ساده بس است
ز خجلتت، بکف آیینه جام باده بس است
کمان جور، بآذار خلق زه بستن
کنون گذشته، خدنگ قدت کباده بس است
بدعوی سخن و دلبستگی بجهان
لب گشاده چه حاجت؟ درگشاده بس است
گذاشتن ز هوس، عمر خویش بر سر مال
کشیدن این همه نقصان پی زیاده بس است
قدم برون منه از راه راستی واعظ
که این ترا به دیار نجات، جاده بس است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل به بررسی موضوعاتی همچون خودفریبی، عشق و راستی میپردازد. شاعر به سادگی و بیپردهگویی اشاره میکند و به هیچکس اجازه نمیدهد که خود را فریب دهد. او از افرادی که به جاه و مال عشق میورزند، انتقاد کرده و تأکید میکند که نباید عمر را بر سر هوسها گذاشت. در نهایت، واعظ تأکید میکند که پایبندی به راستی و حقیقت، بهترین راه نجات است.
هوش مصنوعی: به جای چهرهی بیپیرایه، یک لوح بیتزئین کافی است. به خاطر شرم و حیا، در دستت یک آینه و جامی از شراب کافی است.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که تیر و کمان تو دیگر آزار مردم را به پایان رسانده و اکنون زمان آن رسیده که قدرت تو به اندازه کافی نمایان شود.
هوش مصنوعی: اگر دلی به عشق و محبت وابسته است، دیگر نیازی به گفتن و اظهار کردن نیست. تنها احساس عمیق کافی است.
هوش مصنوعی: از روی هوس، عمر خود را برای جمع کردن مال خرج کردن این همه نقصها به خاطر زیادتر داشتن کافی است.
هوش مصنوعی: ای واعظ، از راه راست منحرف نشو، زیرا همین جاده کافی است تا تو را به سرزمین نجات برساند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.