جز جام می محیط صفای سفینه‌ام

موجی نداده غوطه بدریای کینه‌ام

آن شعلهٔ بلند ره سرکشم که نیست

از فرش تا بعرش عروج کمینه‌ام

چون قرص آفتاب شود ایمن از غبار

آئینه‌ایکه سینه بمالد بسینه‌ام

من تشنه‌لب فتاده و این نیلگون سراب

هردم بجای آب دهد آبگینه‌ام

در زیر خاک داغ جنونی بسر مراست

اینست از خزاین گیتی دفینه‌ام

نقش منست زینت اوراق روزگار

یعنی جهان نگین کده و من نگینه‌ام

دایم توانگرم چو گلستان بنوبهار

خالی نمی‌شود بخزان‌ها دفینه‌ام

دل در برم نبود ندانم کدام مور

این دانه را کشید بسوراخ سینه‌ام

«طالب» معلم سگ یارم باعتبار

یعنی بعلم مهر و وفا بی‌قرینه‌ام