دل بخم زلف مشکفام سپارم

مرغ قفس گشته‌ئی بدام سپارم

جانب میخانه گرعنان دهی از ناز

دست تو گیرم بدست جام سپارم

نذر نمودم کز آشیان نکنم یاد

جان گرامی بحبس دام سپارم

با دو کبوتر دو قاصدند سبک پی

نامه ببال و پر کدام سپارم

نامهٔ زلف ترا بیوسه کنم مهر

پس بکف خازن مشام سپارم

کم نکنم چون فلک امانت خورشید

هرچه بصبحم دهی بشام سپارم

عقل تنک مشربست به که چو « طالب »

در کف آشفتگی زمام سپارم