چون غنچه خون بردل بی‌نور شکفتم

برق سحری بودم و برطور شکفتم

بودم ازلی غنچه‌ئی از گلشن توحید

بریاد کله گوشهٔ منصور شکفتم

شاداب ترین غنچهٔ فردوس حجابم

گر عشوه ستانی مژهٔ حور شکفتم

نشکفتنم از تنگی جا نیست وگر نی

عمری بزوایای دل مور شکفتم

چون غنچه که طفلانش بناخن بگشایند

درچنگ غمی چند بصد زور شکفتم

«طالب» نشکفت از سحرم غنچهٔ صبحی

چندانکه بروی شب دیجور شکفتم