کوقاتلی که تاکف خونی بحل کنیم

بسمل گهی ز شعلهٔ افسرده گل کنیم

ای آسمان مکن زتف آه ما حذر

کین شعله را زفیض نفس معتدل کنیم

ماکام دشمنیم خدایا نصیب ساز

محرومئی که طالع خود را خجل کنیم

بشکست عشق در کف ماساغر مسیح

تاما همان بشعله مداوای دل کنیم

«طالب» بیک خراش صفیر نفس گداز

صد عندلیب راز فغان منفعل کنیم