ما گرچه در مذاق حریفان چو شکریم

درکام خویش نسخهٔ زهر آب خنجریم

بنشانده زابلهی پر پروانه را خدنگ

در دست شعله گرم شکار سمندریم

از مامجو بلندی پرواز ز آنکه ما

چون شاخ گل بفصل خزان بال بی‌پریم

بلبل مصاحب گل و پروانه یار شمع

مادر جهان زبلبل و پروانه کمتریم

با آنکه ضعف پردهٔ روی نمود ماست

چون نیک بنگری بنظرها مکریم

«طالب» چو تخم آز و هوس درزمین عشق

دایم زشرم نشو نما خاک برسریم