چو گل تکیه بر بستر خار دارم

نگاهی ز حسرت گرانبار دارم

دل آزرده‌ام وز پی همزبانی

دل آزردهٔ چند در کار دارم

سری دارم از بار سودا توانگر

بدین سر چه پروای دستار دارم

گره بر گره دارم از ابروی غم

خطا شد چه ابرو دم مار دارم

گریزد ز من آب و آئینه گوئی

که خاصیت گرد و زنگار دارم

ز گل کی کشم ناز چون عندلیبان

که سامان گلشن بمنقار دارم

هم از نسبت صورت دل چه پیکان

لبی غرق خون همچو سوفار دارم

هم از خندهٔ زخمهای نهانی

جز این دیده صد چشم بیدار دارم

همه شب ز کیفیت بادهٔ غم

سرمست و مژگان هشیار دارم

در آندم که گل ریزدش خنده‌دارد

من آمیزش گریهٔ زار دارم

شب از پهلوی ناله طنبور آسا

همه گوش دل بر لب تار دارم

پی کاوش دل برانگشت مژگان

ز فولاد ناخن چو پرگار دارم

ندارم جوی راحت وگر بکاوی

غم و درد خروار خروار دارم

سری نیست با کاکل سبحدام لیک دایم

دل آویزهٔ زلف زنار دارم

هم از گریهٔ گرم در چشم حسرت

رگ نور آبستن تار دارم

چه سودا گرم کشور آرزو را

که غم بار و اندوه سر بار دارم

هدف چون شوم زخم تیرو سنان را

که از نشتر غمزه آزار دارم

چه سامان از این به که در هفت کشور

نه قیمت نه رونق نه مقدار دارم

بگل ناز میکردم و شادم اکنون

که قرب جواری بگلزار دارم

همان پیر دهقان افسرده گشتم

که امسال هم حسرت پار دارم

در آغوش گلشن ز بس بی دماغی

ز گل دارم آن ذوق کز خار دارم

دماغی مرا نیست تا شکر گوییم

که در پهلوی خانه عطار دارم

شب و روز در شغل خونابه ریزی

سر تیغ مژگان شرر بار دارم

بترکان چشم خودم رحم نایید

دل هندوان جگر خوار دارم

نه از گریه آسایم و نی ز افغان

دل و دیده را بر سر کار دارم

چو آن نخل‌کش میوه شاداب نبود

همه بارم و تهمت بار دارم

بد و نیک یک جلوه دارد بچشمم

نه بر فخر نازش نه بر عار دارم

مسلمان نیم نیستم ز اهل ایمان

اگر هیچ خصمی به کفار دارم

یکی عارفم ناز پرورد مشرب

که از قید هر مذهب انکار دارم

اگر عشق کفر است از منکرانم

وگر کفر دین است اقرار دارم

یکی عود کج نغمهٔ بد سرودم

که از رشتهٔ ناله اوتار دارم

یکی بلبل بی پر و بال شوقم

که محرومی از طوف گلزار دارم

ببرگ گلم دسترس نیست زآن‌رو

جگر گوشه بر نوک منقار دارم

درین‌وحشت‌آبادنی روی‌ماندن

نه سامان یک گام رفتار دارم

ز بیچارگی بر در تنگ چشمان

قدم آهنین همچو مسمار دارم

ندانم چرا یارب اینسان خرابم

چو لطف خداوند معمار دارم

صف آرای تیغ وقلم ( خان غازی)

که لب در ثنایش گهر بار دارم

بلند آفتابی که دور از رکابش

برخ کوکب اشک سیار دارم

جدا ز آستانش ز اشک دمادم

سر آستین رشک گلزار دارم

دلی بی رخ او سزاوار خنجر

سری دور ازو در خور دار دارم

بچشمم خلد گر جدا ز آستانش

ز پا قدرت کندن خار دارم

هم از کلک او در نظر عقد پروین

هم از نطق او در شهوار دارم

مبادا سرم گر بعهد ثنایش

سر خامه یک لحظه بیکار دارم

ز ابیات او تا گهر چیده کوشم

زیاقوت اشعار خود عار دارم

به تحت الثری از تمنای قدرش

قدم بر سر چرخ دوار دارم

بهار بهشتم که بر باغ طبعش

نگاهی ز حسرت گرانبار دارم

سحاب کریمم که در ملک جودش

بمعزولی خویش اقرار دارم