خیز، ای بت بهشتی، آن جام می بیار

که‌اردیبهشت کرد جهان را بهشت‌وار

نقش خورنقست همه باغ و بوستان

فرش ستبرقست همه دشت و کوهسار

فرشی فگنده دشت، پر از نقش بافرین

[...]

ای آفتاب ملک، رهی خفته بود دوش

غایب شده ز عقل و جدا مانده‌ای ز هوش

وقت سحر، که چشم شود باز از قضا

دیدم به کوی خلقی مانندهٔ سروش

گفتند بنده را که: اغل را شه جهان

[...]

بویی که از بهار نسیم صبا برد

گویی همی ز طرهٔ دلدار ما برد

شمشاد طوق فاخته گردد به کوهسار

خلخال لاله، کبک دری را عطا برد

باشد صواب باده، چو از ناف یاسمین

[...]

با جام باده در وطن امروز برفروز

آن گوهری که هست مدد در صفای جان

قد بلند او به مَثَل مِثلِ نارون

رنگ عجیب او به صفت رنگ ناردان

بیگانه از ستاره ولیکن ستاره‌بار

[...]

اندر زمانه جود تو تنگی رها نکرد

بیمست ازین سخن دهن و چشم تنگ را

گر نیستی درون دلم آتش فراق

کم هر زمان بسوزد از و استخوان و پوست

چندان بگریمی، که مرا آب چشم من

برداردی روان و ببردی به کوی دوست

سیمرغ وقت بود، ولیکن ز پنچ مرغ

ترکیب داده بودش جبار ذوالمنن

همت ز باز و تگ ز غراب و فر از همای

طوق شغب ز فاخته، قوَّت ز کرگدن

هنگام آنکه گل دمد از خاک بوستان

رفت آن گل شکفته و در خاک شد نهان

هنگام آنکه شاخ شجر نم کشد ز ابر

بی آب ماند نرگس آن تازه بوستان

با جام باده در وطن امروز برفروز

[...]

گویی که هست مردم چشمم چو آبخو

یا خود چو ماهی است که دارد در آب خو