هر گه که فلک دل مرا ریش کند

تنها فکند مرا و فرویش کند

در سمج کند مرا و در پیش کند

پس هر ساعت عذاب من بیش کند

آن کس که به ماتمی دل ریش کند

هر دم زدنی ناله ز غم بیش کند

یک سوز منش نظاره باید کردن

تا شکر هزار ماتم خویش کند

وانکه با او مکاس بیش کند

زود قصد هلاک خویش کند

کو شرابی که زلف تا بجگر ریش کند

خون افسرده بدل گرم‌تر از خویش کند

خال مشکین بسرم زلف تو بگشود بلی

چتر شه سایه چسان بر سر درویش کند

یک نسیم تو بصد خار وزد گل سازد

[...]

پیوسته فلک تهیه نیش کند

تا سینه ارباب هنر ریش کند

این است مدار، عیب گلبن نکنند

گر تربیت خار ز گل بیش کند

چون به خود عرض حسن خویش کند

هر زمان وصفِ خویش بیش کند