تا تن سال‌خورده پیر‌تر است

آز او آرزو‌پذیرتر است

نیرنگ ز بس زلف گرهگیر تر است

دام و دانه ز خویش زنجیرتر است

کی سیر ز جان شود بیک زخم دلم

زین آب برنده ای که شمشیر تراست

در دهر ز دل چشم ترم سیرتر است

سودای دل از عقل به تدبیر تر است

از بس که گرفته اوج افتادگی ام

پرواز من از سایه زمین گیر تر است