ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم

ازین بیهوده گویان خانه زنبور شد گوشم

شنیدم پوچ چندان زین سبک مغزان بی حاصل

که پوچ از مغز همچون کاسه طنبور شد گوشم

من و هنگامه بیهوده گفتاران معاذالله

[...]

ز آهنگ مخالف تا چو نی پرشور شد گوشم

لبالب از فغان چون کاسهٔ طنبور شد گوشم

نمی‌دانم چه‌ها از رخنه با دل کرد تاثیرش

که از نیش زبان‌ها خانهٔ زنبور شد گوشم

ز بس حرف خنک افسرده دارد مغز جانم را

[...]

ز آواز خوش آن غنچه لب، تا دور شد گوشم

به خون آغشته تر از پنبه ناسور شد گوشم

چه سان با اختلاط این منافق پیشگان سازم؟

که از ساز مخالف کاسه طنبور شد گوشم

ندارم چاره چون با ابلهان جز مستمع بودن

[...]