پیش از گل رخسار تو افروخته بودم

چون لاله به داغ تو جگر سوخته بودم

شد مشت شراری و مرا در جگرافتاد

چون غنچه اگر خرده ای اندوخته بودم

چون شمع درین انجمن از ساده دلیها

[...]

در بزم تو پروانه‌صفت سوخته بودم

زآن شعله آهی که برافروخته بودم

عالم همه خود سوخت ز آهم عجب این است

کز خود خبرم نیست که کی سوخته بودم

بشکافت به شمشیر جفا شوخ دگربین

[...]

با سینه غمت را سروکار بست و گرنه

صد بار ز آه سحرش سوخته بودم

یک لحظه فراق توام از دیده فرو ریخت

اشکی که به صد خون دل اندوخته بودم

تا جای خیالت نشود تیره شب هجر

[...]