کری‌بنده کو بار مردم کشد

گهی شم کشد‌، گه بریشم کشد

پردلی باید که بار غم کشد

دردی این درد را هر دم کشد

زال زر را از پر سیمرغ پرس

رخش باید تا تن رستم کشد

ایخوش آن مستی که چون جام او سبوی غم کشد

اشگ ریزان خویش را در حلقهٔ ماتم کشد

عشوه کو تا سودهای استخوانم را بذوق

چون جواهر سرمه در چشم همای غم کشد

غیرتی خواهم که برگلزار گر زور آورد انتقام

[...]

کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟

مرغ وحشی چه نفس در قفس و دم کشد؟

سخت گستاخ شد از وصل دلم، می ترسم

عاقبت کار من از بوسه به پیغام کشد

از زبان لعل لبش تلخی گفتار نبرد

[...]

تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

کو فتنه تا به داوری هم علم کشد

دل را به کار ناز چه سرگرم کرده ای؟

یعنی به خویش هم کند و از تو هم کشد

رشک ست و دفع دخل مقدر عتاب چیست؟

[...]