که نه هرگزت روی دشمن کنم

نفرمایمت بد نه خود من کنم

آن درو چون وقتش آید من کنم

وآن زمین را گاو در خرمن کنم

هرگز گله از سپهر و انجم نکنم

من راه سلوک خویش را گم نکنم

گرکشتی صبر من به گرداب افتد

اندیشه ز بحر پرتلاطم نکنم

رها دوست کی بهر دشمن کنم

که کردست این کار تا من کنم؟