یک آیینه‌ست جسم و جان درویش

به حکمت می‌نماید از دو رویش

قبله آن قبیله شد رویش

طاق محرابشان دو ابرویش

نشد به ماشطه محتاج حسن دلجویش

جواب صاف به آیینه می‌دهد رویش

گلی به باغ نیایی که از خیال تو من

به آب دیده چو شبنم نشسته‌ام رویش

هرچه تو نقش زدی بنده زدم وارویش

هرچه مقصود تو شد، بنده دویدم رویش

تو رخ مام وطن کندی و من گیسویش

چشم او به نشده گشت خراب ابرویش