بت گفت به بت‌پرست کای عابد ما

دانی ز چه روی گشته‌ای ساجد ما

بر ما به جمال خود تجلی کرده است

آن کس که ز تست ناظر و شاهد ما

بگذشت ز ما خنده زنان سرو قد ما

کو ابر که در گریه نماید مدد ما

اندیشهٔ آن جلوهٔ مستانه فزون ساخت

بر سایهٔ دنباله رو او جسد ما

ما گلخنیان سنبل و نسرین نشناسیم

[...]

بسکه شد خاک عزیزان جسم غم پرورد ما

از سر آتش غبار آلوده خیزد گرد ما

کاه گل چون تر شود بوی خوش آید برمشام

این رقم زد عشق بر روی غبار آلود ما

رشتهٔ آمزش از ما شمع ما بگسسته باز

[...]

عشق آمده آتش زده در نیک و بد ما

ای دامن ارباب ملامت مدد ما

ما گلبن نوباوة عشقیم و نباشد

جز نالة بلبل گل روی سبد ما

آن عقلْ پریشان شدگانیم که هر روز

[...]

سطر یقین به حک داد تکرار بی‌حد ما

این دشت جاده گم کرد از رفت و آمد ما

افسرد شمع امید در چین دامن شب

یک آستین نمالید آن صبح‌ساعد ما

شاید به پایبوسی نازیم بعد مردن

[...]